کتاب خاورمیانه عصر ظهور

کتاب خاورمیانه عصر ظهور نوشتهٔ مصطفی امیری در نشر معارف منتشر شده است.

درباره کتاب خاورمیانه عصر ظهور

در کتاب خاورمیانه عصر ظهور نویسنده به بیان حوادث کشورهای «عصر ظهور» در مثلث «کوفه، مکه و قدس» پرداخته است. او از «فتنهٔ طولانی شام با محوریت سوریه»، «سناریوی آیندهٔ عراق و تأثیر بر امنیت شیعه»، «نقش ایران و انقلاب زمینه‌ساز»، «مسئلهٔ فلسطین و نابودی اسرائیل قبل یا بعد از ظهور» و «حوادث عربستان» به‌عنوان کانون تحولات سال ظهور سخن به میان آورده است.

نویسنده در مقدمه ذکر می‌کند کتاب خاورمیانه عصر ظهور را برای مخاطب عام تدوین کرده است، اما به‌دلیل رعایت قواعد پژوهشی و استانداردهای علمی، برای جامعهٔ نخبگان نیز قابل‌استفاده است.

خواندن کتاب خاورمیانه عصر ظهور را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به شناخت جهان در زمان ظهور پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب خاورمیانه عصر ظهور

«دیده‌بانی حوادث کشورهای تأثیرگذار در مثلث "مکه، کوفه و قدس"

چند کانون مرکزی در تحولات و حوادث پیش از ظهور و آینده جهان وجود دارد که شناخت و رصد کردن تحولات مربوط به آن‌ها از اهمیت زیادی برخوردار است و می‌تواند ما را در تحلیل درست رویدادها و مباحث مرتبط با آخرالزمان و ظهور امام زمان (ع) در علم "آینده‌پژوهی" یاری دهد. این کانون‌های مرکزی عبارت است از: منطقه شام (سوریه)، ایران، عراق، فلسطین و عربستان. کشورهای مذکور در "جغرافیای ظهور" و در مثلث "مکه - کوفه - قدس"، مرکز تحولات و رویدادهای مهمی خواهند بود و در آینده این کشورها، پیش از ظهور، اتفاقاتی بسیار سریع و شگفت‌آور رخ خواهد داد که تأثیرات مهمی بر امنیت منطقه‌ای و حتی جهانی خواهند گذاشت. بنابراین دیده‌بانی سیاسی و نظامی "کشورهای نقش‌آفرین در تحولات فرایند ظهور" در هر بُرهه‌ای از زمان، می‌تواند اهمیّت استراتژیک و آینده‌پژوهانه داشته باشد. از این رو، شناخت آن، علاوه بر وظایف فردی برای "دیپلماسی خارجی و بین‌المللیِ" حکومتِ زمینه‌ساز نیز تکلیف‌آور است.

حوادث "جغرافیای ظهور"؛ قطعه‌های مختلف "پازل واحد"

البته در مباحث مهدویت، باید به نکته بسیار مهمی توجه کرد و آن این‌که: احادیث مهدویت، به‌ویژه حوادث منتهی به نشانه‌های حتمی ظهور، قطعه‌های مختلف یک "پازل واحد" محسوب می‌شوند و جدا از هم، نباید بررسی شوند و اگر مستقل از یکدیگر بررسی شوند، نتایج واقعی و مطلوب حاصل نخواهد شد؛ همان مشکلی که برخی از نویسندگان با تحلیل صرفاً "تاریخی" در بررسی مباحث مهدوی بدان گرفتار شده‌اند. زیرا اگر به بررسی تنها یک نشانهٔ ظهور بسنده کنیم، ممکن است به این نتیجه دست یابیم که این نشانه در گذشته و تاریخ واقع شده و یا ممکن است شبیه آن در آینده به طور متعدد تکرار شود. اما اگر مجموعه علامت‌ها و نشانه‌ها را به عنوان قطعه‌های مختلف "پازل واحد" توجه کنیم، به نتیجه‌ای واقعی‌تر دست خواهیم یافت.»