کتاب چطور مثل داوینچی فکر کنیم

کتاب چطور مثل داوینچی فکر کنیم نوشتهٔ دانیل اسمیت با ترجمهٔ سیامک دشتی در نشر ایران‌بان چاپ شده است. مخاطب اسمیت در مجموعهٔ از نگاه نوابغ، جوانان هستند. این کتاب‌ها به شکلی مختصر و با زبانی ساده، خواننده را با شخصیت‌های مهم و زندگی و آثارشان آشنا می‌کند.

درباره کتاب چطور مثل داوینچی فکر کنیم

در این کتاب با ابعاد مختلف شخصیت داوینچی آشنا خواهید شد و به آنچه باعث شد او به یک انسان بزرگ و مشهور تبدیل شود، پی خواهید برد. از سوی دیگر، خواهید دید که او مثل هر انسان دیگر در زندگی خود کاستی‌ها، خطاها و شکست‌هایی هم داشته است. لئوناردو داوینچی زندگی خود را از هیچ آغاز کرد. حتی تا زمانی که زنده بود، اکثراً او را یک هنرمند معمولی و اندیشمندی که گاهی فکرهای عجیب و غریب به سرش می‌زند، می‌دانستند؛ اما حالا دیگر همه او را به‌عنوان هنرمند و اندیشمندی استثنایی در تمام اعصار می‌شناسند. 

داوینچی در زمینه‌هایی همچون کالبدشناسی (آناتومی)، معماری، گیاه‌شناسی، طراحی، مهندسی، سوارکاری، اختراع، جغرافی، زیست‌شناسی، ریاضیات، موسیقی، علم در مسائل نظامی، فلسفه، نقاشی، پزشکی و… دارای مهارت بسیار بالایی بود. درواقع او انسانی همه‌فن‌حریف بود و از این لحاظ در تاریخ بی‌همتاست. این کتاب به بحث درباره‌ٔ اصول هفت‌گانه‌ٔ داوینچی اختصاص دارد. هفت اصل داوینچی عبارت‌اند از: کنجکاوی، تجربه‌اندوزی، تقویت حواس، توجه به ناشناخته‌ها، نگرش مجموعه‌ای، توجه به جسم و تفکر مرتبط.

کتاب چطور مثل داوینچی فکر کنیم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به افرادی که مایل هستند با طرز فکر و زندگی داوینچی به شکلی کلی آشنا شوند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب چطور مثل داوینچی فکر کنیم

«به نظر می‌آید که داوینچی در جوانی به حیوانات بیشتر از انسان‌ها علاقه داشت. این حساسیت کمتر او در مورد انسان‌ها شاید ناشی از روابط ناامید کنندهٔ وی با انسان و انسانیت به طور کلی در آغاز زندگی او باشد. داوینچی پس از این‌که جوانی را پشت سر گذاشت، موضع خود را در مورد خلق و خوی انسان‌ها در مقایسه با حیوانات چنین بیان می‌کند: «انسان از توانائی بسیار مهم سخن گفتن برخوردار است... اما مسئله این است که بیشتر سخنان انسان‌ها نادرست است و گاهی هم دروغ می‌گویند، در صورتی که حیوانات هرچند از توانایی سخنگویی محرومند، اما به نوعی منظور خود را به درستی، با شفافیت و سادگی و به نحوی مفید و مؤثر بیان می‌کنند.» داوینچی زمانی که در سال ۱۴۹۰ در میلان به سر می‌برد، قصه‌هایی نوشت که در آنها حیوانات می‌توانند حرف بزنند. او تلاش می‌کرد از این موهبت فرضی سخن گفتن حیوان‌ها در قصه‌هایش بیشترین استفاده را ببرد تا به جای آنها برای انسان‌ها درددل کند و رنج‌هایی که حیوانات تحمل می‌کنند را بیان کند. البته در این‌که منبع و منشأ اصلی این قصه‌ها واقعا از داوینچی بوده، تردید وجود دارد، اما با قاطعیت می‌توان گفت که این داستان‌ها توسط او نوشته شده، هرچند ممکن است موضوع آنها از قصه‌های سنتی رایج بین عوام نشأت گرفته باشد. به هر حال، داوینچی حیوانات را دوست داشت و از هر فرصتی برای بیان این احساس خود استفاده می‌کرد. در عین حال، داوینچی گاهی از تشریح جسد حیوانات برای مقاصد علمی اِبائی نداشت، اما روشن است که او این کار را نه با رغبت، بلکه بیشتر به خاطر پی‌بردن به اسرار آناتومی موجودات زنده و پیشبرد علوم طبیعی انجام می‌داد.»