کتاب تجمل و سرمایه داری

کتاب الکترونیکی «تجمل و سرمایه داری» نوشتهٔ ورنر سومبارت با ترجمهٔ امیرحسین مجتهدزاده در انتشارات دنیای اقتصاد چاپ شده است. همیشه افرادی بوده‌اند که ثروت‌های عظیم داشته‌اند، حتی قبل از دورهٔ سرمایه‌داری؛ اما ثروتی که در دوران سرمایه‌داری پدید آمد، منشاء و پیامدهایی دیگر داشت. این کتاب، داستان تحول منشاء ثروت و تاثیر آن بر افراد و قشرهای برخوردار جامعه است.

درباره کتاب تجمل و سرمایه داری

 ثروت‌های اوایل قرون وسطی تقریبا به صورت انحصاری از مالکیت زمین حاصل می شد و این زمین داران بزرگ بودند که نجبا را شکل می دادند. در آن زمان، شهری‌های ثروتمند عملا وجود خارجی نداشتند. این وضعیت در قرن‌های سیزده و چهارده تغییر کرد و ثروت‌هایی جدید خلق شد که ریشه در پیوند فئودالی نداشت، به‌طوری که حال می‌توانیم از ثروت‌های سرمایه‌ای سخن بگوییم. این فرایند زمانی فرا رسید که اروپا، غارت شرق را آغاز کرد: معادن غنی فلزات گران بها در آفریقا کشف شد و عواید وام دهی با نرخ های بهرة مبتنی بر رباخواری به زمین داران بزرگ و به ویژه شاهزادگان ثروتمند، به رقم های بالا رسید.

کتاب تجمل و سرمایه داری را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به علم جامعه‌شناسی پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب تجمل و سرمایه داری

در جایی دیگر،به تفصیل توضیح داده‌ام که چگونه در قرون وسطی و قرن‌های متعاقب،ثروت‌های جدید از یک‌هزار سرچشمه جوشیدن گرفتند. این ثروت را می‌توان در مقابل ثروت فئودالی،ثروت طبقة متوسط نامید. بینشی که در آنجا کسب کرده‌ایم،حال می‌تواند به‌منظور مطالعة تغییرات حیاتی در ساختار اجتماعی جامعة قدیمی،که به‌واسطة این ثروت تازه‌شکل‌گرفته دچار دگرگونی در ترکیب طبقة بالاتر بین شاهزادگان و طبقه ضعیف مالیات‌دهنده شده بود،به‌کار گرفته شود. به این منظور،فقط کافی‌است تا حقایقِ پیشاپیش نظام‌مندشده را به ترتیب وقوع مرتب کرده و امکانات انتزاعی رشد ثروت را (که از آنها اطلاع داریم) در زمینة اجتماعی واقعی‌شان مد نظر قرار دهیم. سپس تصویر تقریبی این تغییر را به ترتیب زیر در لایة اجتماعی بالاتر درک کنیم. ثروت‌های اوایل قرون وسطی تقریباً به‌صورت انحصاری از مالکیت زمین حاصل می‌شد،و این زمین‌داران بزرگ (به استثنای کلیسا) بودند که نجبا را شکل می‌دادند. در آن زمان،شهری‌های ثروتمند عملا وجود خارجی نداشتند. کسانی مانند پوینلین که نامش را به دفعات می‌شنویم،از استثناهای کمیاب به‌شمار می‌رود. این وضعیت در قرن‌های سیزده و چهارده تغییر می‌کند. در آن دوره شاهد تکثیر سریع ثروت‌های عظیمی هستیم که ریشه در پیوند فئودالی ندارند،به‌طوری‌که حال می‌توانیم از ثروت‌های سرمایه‌ای سخن بگوییم. این فرایند در ایتالیا آشکارتر بود. زمانی فرا رسید که اروپا شروع به غارت شرق کرد،زمانی‌که احتمالا معادن غنی از فلزات گران‌بها در آفریقا کشف شد و زمانی‌که عواید وام‌دهی با نرخ‌های بهرة مبتنی بر رباخواری به زمین‌داران بزرگ و به‌ویژه شاهزادگان ثروتمند،به رقم‌های بالا رسید. آنچه دربارة ایتالیای قرن‌های سیزده و چهارده صادق است،دربارة آلمان قرن‌های پانزده و شانزده نیز صدق می‌کند. در آن دوره،ثروت عظیمی در شهرهای آلمان جنوبی،به‌واسطة گشایش معادن طلا و نقرة بوهمی و مجاری و بعدها با فرارسیدن ذخائر نقرة آمریکایی انباشته گردید و محرک عملیات‌های مالی عظیم آن عصر،یعنی «عصر خاندان فاگر» شد. لهستان در قرن هفدهم از این قاعده تبعیت کرد و در چپاول اسپانیا و پرتغال و توسعة منابع جدید ثروت در خاور دور مشارکت نمود،جایی که از طریق تجارت اجباری،دزدی و بردگی،از مردم باج گرفته می‌شد. در قرن هفدهم،رشد ثروت در فرانسه و انگلستان نیز شروع می‌شود. با وجود این،ثروت طبقة متوسط در هر دو کشور ظاهرا تا پایان قرن هفدهم،در محدوده‌های نسبتا کم باقی می‌ماند. بنگاه‌های مالی که تقریبا به‌صورت انحصاری شالودة ثروت‌های سرمایه‌ای عظیمی را شکل می‌دادند،تا پایان حاکمیت لویی چهاردهم و بعد از انقلاب کبیر فعالیت گسترده‌ای نداشتند.