کتاب بابک خرمدین

کتاب بابک خرمدین نوشته سعید نفیسی است. این کتاب داستان زندگی بزرگ سردار شجاع ایران زمین است که انتشارات آستان مهر منتشر کرده است.

درباره کتاب بابک خرمدین

این کتاب در خصوص بابک و خرم‌دینان است. بابک خرم‌دین رهبر مبارزات خرم‌دینان است که در ۲۲۳ قمری می‌زیست و به کمک جنبش خرم‌دینان بر علیه خلفای عباسی شوریدند. او زندگی گمنامی در آذربایجان داشت تا اینکه مورد توجه جاویدان بن سهل، رهبر خرمی‌ها که مدت کوتاهی بعد درگذشت، قرار گرفت و بعد از آن جایگزین او شد. 

این کتاب زندگی بابک خرمدین و مبارزات او است. 

خواندن کتاب بابک خرمدین را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به تاریخ پیشنهاد می‌کنیم. 

درباره سعید نفیسی

سعید نفیسی، در ۱۸ خرداد ۱۲۷۴ شمسی در تهرانمتولد شد. او فرزند میرزا علی‌اکبر ناظم‌الاطبا (معروف به ناظم‌الاطباء کرمانی) و از نوادگان حکیم نفیس بن عوض کرمانی (طبیب نامدار ایران در قرن نهم هجری) و برادر علی‌اصغر نفیسی ملقب به مودب‌الدوله بود. حبیب نفیسی برادرزاده اوست.

تحصیلات ابتدایی را در مدرسه شرف، یکی از نخستین مدارس جدید که پدرش تأسیس کرده بود گذراند و تحصیلات متوسطه را در مدرسه علمیه، تنها مدرسه‌ای که دوره متوسطه داشت گذراند، در بهار ۱۲۸۸ در تهران به پایان رساند. پانزده ساله بود که برادر بزرگترش اکبر مؤدب نفیسی او را برای ادامه تحصیل به اروپا برد. نفیسی تحصیلات خود را در شهر نوشاتل سوئیس و دانشگاه پاریس به پایان رساند و در سال ۱۲۹۷ به ایران بازگشت. ابتدا در دبیرستان‌های تهران به تدریس زبان فرانسه پرداخت. در سال ۱۲۹۷ به گروه نویسندگان مجله دانشکده پیوست و در یک سال فعالیت این مجله با ملک‌الشعرا بهار همکاری داشت.

در سال ۱۳۰۸ خورشیدی به خدمت وزارت فرهنگ درآمد و علاوه بر تدریس زبان فرانسه در دبیرستان‌ها، به کار آموزش در مدارس علوم سیاسی، دارالفنون، مدرسه عالی تجارت و مدرسه صنعتی پرداخت. در سال‌های بعد به تدریس در دانشکده‌های حقوق و ادبیات پرداخت و به عضویت فرهنگستان ایران درآمد.

وی از بنیان گذاران مکتب نثر دانشگاهی است که از جمله ویژگی این نثر پیراستگی عبارات در لفظ و معنا بوده، به‌طوری‌که نویسنده می‌کوشید، اندیشه خود را چنان ساده بیان کند که عبارات او از هر گونه پیچیدگی دور بماند و به جای زیورهای بیهوده لفظی، از استحکام دستوری بهره بگیرد.

او در ۲۳ آبان ۱۳۴۵ در تهران فوت کرد.

بخشی از کتاب بابک خرمدین

ابن‌العبری در مختصرالدول می‌نویسد شمار پیروان بابک به‌جز پیادگان بیست هزار بود و پیروانش هیچ زن و مرد و جوان و کودکی از مسلمانان نمی‌یافتند مگر آنکه پاره‌پاره کنند و بکشند و شمار کسانی که به دستشان کشته شدند به دویست و پنجاه‌وپنج هزار و پانصد تن رسید.

عوفی در جوامع الحکایات می‌گوید: «در تاریخ مقدسی آورده است که حساب کردند کشتگان او را هزار بار هزار (یک‌میلیون) مسلمان را کشته بود».

ابومنصور بغدادی در کتاب الفرق‌بین‌الفرق می‌نویسد: شمار پیروان بابک از مردم آذربایجان و دیلمانی که بدو پیوسته بودند به سیصد هزار تن می‌رسد.

نظام‌الملک‌طوسی در سیاست‌نامه می‌گوید: «از جلادان او یک جلاد گرفتار آمده بود، از او پرسیدند که تو چند کس کشته‌ای؟ گفت: او را جلادان بسیار بوده‌اند، اما آنچه من کشته‌ام سی‌وشش هزار مسلمان است، بیرون از جلادان دیگر و آنچه در حرب‌ها کشته‌اند».

حمدالله مستوفی در تاریخ گزیده و قاضی احمد غفاری در نگارستان نوشته‌اند که این جلاد گفت: ما ده تن بودیم و آنچه به دست من کشته شد بیست هزار کس بوده‌اند. مؤلف روضة‌الصفا نیز همین نکته را آورده و در پایان آن گوید: «و در بعضی روایات واردشده والعهدة علی الراوی که عدد مقتولان بابک در معارک و غیر آن به هزار هزار (یک‌میلیون) رسید».

مؤلفان نگارستان و مجمل فصیحی نام این جلاد را «نوذر» ضبط کرده‌اند. مؤلف زینةالمجالس شماره جلادان را ده و شمار کشتگان به دست یک‌تن از ایشان را بیست هزار نوشته است. فزونی استرآبادی در کتاب بُحیره شماره جلادان را بیست نوشته و گوید وی گفت:

«ما بیست جلاد بودیم اما به من کمتر خدمت می‌فرمود، آنچه به دست من کشته‌شده‌اند شاید از بیست هزار کس زیاده باشد، از دیگران خبر ندارم».

اعتمادالسلطنه در منتظم ناصری گوید: شمار کسانی که در ظرف بیست سال به دست اتباع بابک کشته شدند به دویست و پنجاه‌هزار و پانصد تن رسید.