کتاب بابک خرم دین

کتاب بابک خرم‌دین، نوشته سعید نفیسی است. این کتاب درباره رهبر اصلی جنبش آذربایجان «خرم‌دین»، که آئین‌شان شادزیستن و هدف‌شان سرنگونی خلیفه‌ی عباسی بود، است. بابک از ناحیه‌ی آذربایجان، شورش آغاز کرد ولی این حرکت در غرب و مرکز ایران نیز گسترش یافت و بیش از ۲۰ سال طول کشید.

درباره کتاب بابک خرم دین 

کتاب حاضر، نوشته‌ی «سعید نفیسی» مترجم، نویسنده و دانشمند ایرانی می‌باشد که بصورت کامل و جامع درباره این دلاور آذربایجان توضیح می‌دهد.

این کتاب مشتمل بر مطالبی درباره‌ی جنبش‌های ایرانیان، زندگی‌نامه بابک خرم‌دین، جنبش او، آغاز و پایان کار خرم‌دینان، سرزمین ایشان، شرح مفصل جنگ‌های بابک با خلفای عباسی و اسارت و قتل او و سرانجامِ خرم‌دینان است که در آن تمام متون عربی و فارسی مربوط به بابک و خرم‌دینان و تحقیقات اروپاییان معرفی شده است.

خواندن کتاب بابک خرم دین را به چه کسانی پیشنهاد می‌کند

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به تاریخ پیشنهاد می‌کنیم

درباره سعید نفیسی

سعید نفیسی، در ۱۸ خرداد ۱۲۷۴ شمسی در تهرانمتولد شد. او فرزند میرزا علی‌اکبر ناظم‌الاطبا (معروف به ناظم‌الاطباء کرمانی) و از نوادگان حکیم نفیس بن عوض کرمانی (طبیب نامدار ایران در قرن نهم هجری) و برادر علی‌اصغر نفیسی ملقب به مودب‌الدوله بود. حبیب نفیسی برادرزاده اوست.

تحصیلات ابتدایی را در مدرسه شرف، یکی از نخستین مدارس جدید که پدرش تأسیس کرده بود گذراند و تحصیلات متوسطه را در مدرسه علمیه، تنها مدرسه‌ای که دوره متوسطه داشت گذراند، در بهار ۱۲۸۸ در تهران به پایان رساند. پانزده ساله بود که برادر بزرگترش اکبر مؤدب نفیسی او را برای ادامه تحصیل به اروپا برد. نفیسی تحصیلات خود را در شهر نوشاتل سوئیس و دانشگاه پاریس به پایان رساند و در سال ۱۲۹۷ به ایران بازگشت. ابتدا در دبیرستان‌های تهران به تدریس زبان فرانسه پرداخت. در سال ۱۲۹۷ به گروه نویسندگان مجله دانشکده پیوست و در یک سال فعالیت این مجله با ملک‌الشعرا بهار همکاری داشت.

در سال ۱۳۰۸ خورشیدی به خدمت وزارت فرهنگ درآمد و علاوه بر تدریس زبان فرانسه در دبیرستان‌ها، به کار آموزش در مدارس علوم سیاسی، دارالفنون، مدرسه عالی تجارت و مدرسه صنعتی پرداخت. در سال‌های بعد به تدریس در دانشکده‌های حقوق و ادبیات پرداخت و به عضویت فرهنگستان ایران درآمد.

وی از بنیان گذاران مکتب نثر دانشگاهی است که از جمله ویژگی این نثر پیراستگی عبارات در لفظ و معنا بوده، به‌طوری‌که نویسنده می‌کوشید، اندیشه خود را چنان ساده بیان کند که عبارات او از هر گونه پیچیدگی دور بماند و به جای زیورهای بیهوده لفظی، از استحکام دستوری بهره بگیرد.

او در ۲۳ آبان ۱۳۴۵ در تهران فوت کرد.