قومی در مشرق خروج (قیام و انقلاب) میکنند. حق خویش را از دشمن مطالبه میکنند، ولی به آنان داده نمیشود. برای بار دوم، حق خویش را از دشمن مطالبه میکنند، اما به آنان داده نمیشود. وقتی چنین میبینند، سلاحهای خویش را بر گردن خویش میافکنند (کنایه از قدرتنمایی نظامی یا حمله به دشمن)؛ پس آنچه میطلبند به ایشان میدهند، ولی از پذیرفتن آن خودداری میکنند تا اینکه قیام کرده و پرچم حکومت خویش را به امام عصر (عج) تحویل میدهند و کشتههای این انقلاب و قیام، شهید محسوب میشوند. بدانید اگر من آن زمان را درک کنم، حتماً خود را برای امام مهدی (عج) نگاه میداشتم.