کتاب تراژدی مریم

کتاب الکترونیکی «تراژدی مریم» نوشتهٔ الیزابت کری با ترجمهٔ اسماعیل نجار و زینب امانی‌پور و گویندگی مهدی سجودی مقدم در انتشارات مهراندیش چاپ شده است. تراژدی مریم از الیزابت کَری اولین نمایشنامهٔ اصیل و کاملی است که توسط یک بانوی انگلیسی به نگارش درآمده است و از این منظر یکی از مهم‌ترین آثارِ ادبیاتِ نمایشی جهان و انگلستان به‌شمار می‌رود. مانند دیگر نمایشنامه‌نویسِ زن مطرح قرن هفدهم، آفرا بِن، الیزابت کَری و آثارش تا اواسط قرن بیستم به دلیل قرار نداشتن در ادبیات معیارِ مرد محورِ اروپا به ورطهٔ فراموشی کشیده شده بودند، اما با قدرت گرفتن جریان‌های زنان و تلاش محققان و پژوهشگرانِ فمینیست به بازیابیِ هنرمندان و ادیبانِ زنِ فراموش‌شده در طول تاریخ، آثار این نمایشنامه‌نویس زن مورد توجه و مطالعهٔ دوباره قرار گرفت.

درباره کتاب تراژدی مریم

نمایشنامه تراژدی مریم دارای تفاوت‌های بسیاری با واقعیت‌های تاریخی است. اما واضح است که این تحریفات به دراماتیک کردن اثر کمک نموده و نمایشنامه را وارد دنیای تخیل و قصه‌پردازیِ دراماتیک کرده است. در شخصیت‌پردازی نیز الیزابت کَری به دانسته‌های تاریخی اتکا نکرده است. از دیگر مشخصه‌های اثر کَری صدا دادن به شخصیت‌هایی است که در طول تاریخ و مخصوصاً در تاریخ‌نویسیِ جوزِفوس به آن‌ها کم‌توجهی شده است، مخصوصاً شخصیت‌های زنِ داستان.

نکتهٔ دیگری که نیازمند توجه است، زبان اثر است. در نگاه اول، زبان نمایشنامه، (چه در انگلیسی و چه در ترجمهٔ فارسی) از زبان گفتاریِ روزمره فاصله دارد. دلیل آن شاید این باشد که در زمان نگارش اولیه، نویسنده آن را نه برای اجرای عموم، بلکه برای دایره‌ای از خواص و محافل خصوصی نگاشته است. نگارش نمایشنامه برای اجرا و ویرایش آن در زمان تولید (آنچه در دوران الیزابت کَری در بهترین نحو در شکسپیر، مارلو و جانسون دیده می‌شد) چیزی نبوده است که در دامنهٔ فعالیت الیزابت کَری بوده باشد.

کتاب تراژدی مریم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به علاقه‌مندان به هنر نمایش پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب تراژدی مریم

چه زمان‌هایی که پیش خود می‌اندیشیدم که نفَس از جانش قطع شود،

تا تن بی‌جانش را نظاره‌گر باشم.

خشم و نفرت وجود مرا به‌جای عشق فرا گرفته بود،

به‌جای عشقی که زمانی به او داشتم؛

حس تنفر' احساس واقعی او را از من پنهان ساخته بود،

و قلبم را از دوست داشتنش بازداشته بود.

مرا سرزنش مکنید، چراکه این حسادت هِرود بود

که اگر برانگیخته می‌شد، وفاداری را زیر سؤال می‌برد.

او با گرفتن آزادی از من،

با محدود کردن من' مرا بر آن داشت که آزادتر باشم.

اما افسوس که قلب من همواره دانش‌آموزی معصوم بود

و هیچ‌گاه نیاموخت کسی جز او را به قلبش راه دهد؛

نخستین درس، ترک عشقش را،

به‌سرعت آموختم، اما از عشق ورزیدن به کسی دیگر بیم داشتم.

اما با مرگش، عشقش در خاطرم

نمایان شده است.

همچنین عشق خودم به او را به یاد می‌آورم. این است دلیل جاری شدن این رودها از چشم‌هایم،

رودهایی که فکرهایی جز این خشکش می‌کنند.

هِرود بر آریستوبولوس، زیباترینِ جوانان

که همانند فرشتگان آفریده شده بود،

رحم نکرد، هِرودِ ظالم؛

پس چرا مریم با شنیدن خبر مرگ او بایستی اندوه به دل راه دهد؟

او دیگر قادر به صحبت کردن نیست و چرا نباید این مرا خوشحال کند؟

خاموش شد زبانی که حکم به کشتن برادرم داد.

خشم' هم جوانی و هم زیبایی را در هم می‌شکند،

و این دو در وجود او مَعبدی از حسادت ساخته بودند.