کتاب درس نامه خانواده درمانی و زوج درمانی (جلد اول، کاربست های بالینی)

کتاب درس نامه خانواده درمانی و زوج درمانی (جلد اول، کاربست های بالینی) نوشته پیروز شعله‌ور و لیندا د. شوویری است و با ترجمه عباس موزیری و فاطمه نادری در انتشارات ارجمند منتشر شده است. 

درباره کتاب درس نامه خانواده درمانی و زوج درمانی (جلد اول، کاربست های بالینی)

خانواده‌درمانی در سال‌های اخیر از رویکردهای نظری گوناگون و ازهم گسیخته به حوزه بالغی متشکل از مکتب‌های نظری مختلف و مفاهیم طبقه‌بندی‌شده منسجم تبدیل شده است. «درس‌نامه خانواده‌‌درمانی و زوج‌درمانی: کاربست بالینی» ویراسته دکتر شعله‌ور است که هنرمندانه نظریه‌ها و فنون مکتب‌های مختلف را در کنارِ کاربست‌های بالینی خاص هر یک از آنها در یک منبع جامع ارائه کرده است.

کتاب هفت بخش دارد از خانواده‌درمانی: نظریه و فنون، سنجش خانواده، خانواده‌درمانی با کودکان و نوجوانان، و زوج‌درمانی، گرفته تا خانواده‌درمانی با اختلالات و پژوهش در خانواده‌درمانی و زوج‌درمانی. هر بخش با مقدمه مروری آغاز می‌شود که سنگِ بنای کاربست‌های بالینی است.

خواندن کتاب درس نامه خانواده درمانی و زوج درمانی (جلد اول، کاربست های بالینی) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به روان‌شناسی و دانشجویان این رشته پیشنهاد می‌کنیم. 

شناسنامه کتاب درس نامه خانواده درمانی و زوج درمانی (جلد اول، کاربست های بالینی)

ترجمۀ: عباس موزیری - دانشجوی دکتری مشاوره، دانشگاه علامه طباطبائی / فاطمه نادری -کارشناس¬ارشد مشاوره، دانشگاه علامه طباطبائی / ویراستۀ: مهرداد رضائی- کارشناس مترجمی زبان انگلیسی

نوبت چاپ ۱

سال انتشار۱۳۹۷

بخشی از کتاب درس نامه خانواده درمانی و زوج درمانی (جلد اول، کاربست های بالینی)

خانواده‌درمانی جهت‌گیری نظری و بالینی خاصی است که رفتارهای انسان و اختلالات روانی را در بافت بین‌فردی می‌بیند (لانسکی، ۱۹۸۹). این جهت‌گیری بیش‌تر در خانواده‌درمانی پیدا است؛ در واقع، خانواده‌درمانی اصطلاحی است که کاربست‌های بالینی متعددی را در برمی‌گیرد که ریشهٔ آسیب‌های روانی را در سیستم خانواده، و نه در افراد، می‌جوید. مداخله‌ها برای تغییر سیستم ارتباط خانواده طراحی شده‌اند، و نه تغییر افراد (بل، ۱۹۷۵؛ مینوچین، ۱۹۷۴ الف؛ اولسون، ۱۹۷۰؛ شاپیرو، ۱۹۶۶). نظریه‌های خانواده‌درمانی خانواده را سیستم بین‌فردی با ترکیب‌های سیبرنتیک می‌دانند. ارتباط بین اجزای سیستم غیرخطی (یا حلقوی) است؛ یعنی تعامل‌ها حلقوی‌اند نه خطی. مکانیزم‌های بازخورد پیچیده و به‌هم‌پیوسته است و الگوهای تعاملی اعضای سیستم دائماً بین آنان تکرار می‌شود. نشانگان را نوعی رفتار در مکانیزم تعادل‌جویی قلمداد می‌کنند که به تعامل‌های خانواده نظم می‌دهد (جکسون، ۱۹۶۵؛ مینوچین و همکاران، ۱۹۷۵).

سیستم مجموعه‌ای است که افراد و تعامل‌های آنان را در بر می‌گیرد (اولسون، ۱۹۷۰). مشکل هر فرد را نمی‌توان جدا از بافت آن و کارکردی که داشته است ارزیابی و درمان کرد. این بدان معنا است که نمی‌توان از فرد انتظار داشت تغییر کند مگر این‌که سیستم خانواده‌اش هم تغییر کند (هی‌لی، ۱۹۶۲). از این رو، درمانْ اصلاح ناکارآمدی‌های رفتاری است که زمینه‌ساز ظهور آشفتگی در سیستم ارتباطی خانواده شده است؛ نقش اعضای خانواده در زمانِ کمک به و یا کارشکنی در درمان حتی وقتی بیماری روانی مشخص و شناخته‌شده‌ای وجود دارد، تمرکز بر یک عضو خانواده است.

خانواده‌درمانی به‌مثابهٔ چارچوب درمانی در پی دست‌یابی به اهداف زیر است (اِستین‌گلاس، ۱۹۹۵):

۱. کاوش در پویایی‌های بین‌فردی خانواده و رابطهٔ آن با آسیب‌های روانی،

۲. استفاده از توان‌مندی‌های درونی و منابع کارآمد خانواده،

۳. بازسازی سبک‌های تعاملی ناسازگارانهٔ خانواده، و

۴. تقویت مهارت مسئله‌گُشایی خانواده.