کتاب روان‌شناسی اضطراب

«روان‌شناسی اضطراب» نوشته احمد علامه فلسفی( -۱۳۳۰)، پژوهشگر و مدرس علوم روان‌شناسی است.

در بخشی از کتاب می‌خوانیم:

روان‌شناسان و روان‌پزشکان، مفهوم «اضطراب» را مترادف با «دل‌نگرانی»، «بیم» و ناراحتی می‌دانند. بی‌تردید اضطراب، از ترس ریشه می‌گیرد. این دو نوع هیجان یعنی «اضطراب» و «ترس»، با یکدیگر ارتباط دارند و شخص اغلب قبل از آن که دچار اضطراب شود، می‌ترسد. اما مفهوم هر یک از آنها در جایگاه خود متفاوت است.

آنچه که شخص در مورد آن مضطراب است، به این دلیل است که قبلاً برای او رخ داده است و لذا اکنون می‌ترسد که مبادا دوباره برایش اتفاق بیفتد.

اما ممکن است آدمی درباره عواملی نگران و مشوش باشد که هرگز برای او رخ نداده است. برای مثال؛ فردی از این که دوست و شریک صمیمی خود را از دست بدهد و یا شغل و جایگاه و مقام خود را از کف بدهد، یا دچار بیماری صعب‌العلاجی شود یا در برابر فشار فقر و تنگدستی تاب نیاورد، دستخوش اضطراب می‌گردد. در واقع «فرامن» موجبات نگرانی و احساس گناه را برای او تدارک می‌بیند تا جایی که او را دچار ترس می‌نماید و عملی را که فکر می‌کند مستحق آن است مرتکب می‌شود.

از آنجایی که روند پیشرفت علم و دانش فناوری بویژه در نیم قرن اخیر در تمامی عرصه‌های زندگی بشر با سرعت نجومی غیر قابل وصفی از نظر کمی و کیفی در حال گسترش و تعمیق است، اما بر عکس روند اخلاقیات، معنویات، الهیات و اعتقادات مذهبی و دینداری غالباً رو به تنزل و انحطاط و پریشانی و اختلالات روانی از جمله اضطراب، همچنان رو به افزایش است. بدیهی است تا زمانی که بشر به خویشتن خویش بازنگردد، یعنی به خودشناسی، خودسازی و خداشناسی رجوع پیدا نکند، بی‌تردید در عرصه این «قرن اضطراب»، مستهلک و مضمحل خواهد شد.