کتاب پرخوری روانی، رفتاردرمانی دیالکتیکی

کتاب پرخوری روانی، رفتاردرمانی دیالکتیکی نوشتهٔ حسن توزنده جانی و محمدحسن فیاض صابری در انتشارات گیوا چاپ شده است. مهم‌ترین اختلالات خوردن، بی‌اشتهایی عصبی و پراشتهایی عصبی است. اختلالات خوردن فقط یک علت ندارد و عوامل گوناگونی در پیدایش این بیماری دخیل شناخته شده‌اند. پرخوری عصبی اختلالی روانی است که بین خوردن مقدار زیادی غذا در مدتی کوتاه و بعد تعدیل کردن کالری‌های اضافی با استفراغ کردن یا اعمال افراطی دیگر مشخص می‌شود. این اختلال با رخداد پرخوری‌های دوره‌ای مشخص‌شده که معمولاً با برخی از راه‌های رهایی یافتن از غذا را به دنبال دارد. مثل استفراغ ارادی یا مصرف زیاد ملین. مصرف غذا در میان افراد مبتلا به پرخوری‌های دوره‌ای معمولاً بسیار محدود است.

درباره کتاب پرخوری روانی، رفتاردرمانی دیالکتیکی

اختلالات خوردن سندرم‌هایی هستند که در آن تغییر شناختی مربوط به غذا، وزن بدن و الگوهای غلط خوردن می‌تواند منجر به عوارض تهدیدکننده زندگی ازنظر تغذیه‌ای و پزشکی شود. سه نوع اختلال خوردن که شامل بی‌اشتهایی عصبی ، پرخوری عصبی و اختلالاتی که به‌‌صورت خاصی طبقه‌بندی نمی‌شوند، شناسایی ‌شده‌اند. این اختلالات در تمام طبقات اجتماعی، اقتصادی و اقوام دیده می‌شوند. اختلال‌های خوردن مشکلاتی هستند که در هر سنی از کودکی، نوجوانی و بزرگسالی روی می‌دهند. معنی روان‌شناسی غذا از نیروی تغذیه‌ای آن خیلی فراتر می‌رود. انسان‌ها علاوه بر وابستگی جسمانی به غذا، تداعی‌های هیجانی نیرومندی با غذا دارند. افراد مبتلا به اختلال‌های خوردن، با کنترل کردن نگرش و رفتارهای آشفته خود در رابطه با غذا دست بر گریبانند و بسیاری از آن‌ها زندگی خود را به خطر می‌اندازند و باعث پریشانی افرادی می‌شوند که به آن‌ها نزدیک‌اند. طیف این اختلالات از مشکلات خفیف در رفتار خوردن تا بیماری‌‌های شدید را شامل می‌شود. اما دو اختلال خوردن پرخوری عصبی و کم‌‌اشتهایی عصبی با خصیصه‌های شخصیتی و عوامل روان‌شناختی معینی وجود دارد و به ‌طور کلی اختلالات خوردن دارای خصوصیات بارزی از جمله مختل شدن رفتارهای سالم تغذیه‌ای و اختلال در افکار فرد نسبت به غذا و خویشتن است.

پراشتهایی عصبی نوعی پرخوری توصیف‌ شده است که همراه با روش‌های نامتناسب جلوگیری از افزایش وزن است. فرد بعد از خاتمه پرخوری دچار احساس گناه، افسردگی یا نفرت از خود می‌شوند. افراد مبتلا به پراشتهایی عصبی هم‌چنین برای جلوگیری از افزایش وزن، به رفتارهای جبرانی عود کننده‌ای نظیر پاک‌سازی (استفراغ عمدی، استفاده مکرر از مسهل و مدر)، روزه گرفتن یا ورزش مفرط می‌پردازند. این پرخوری‌ها سبب حالت وحشت‌زدگی در فرد می‌شود چون بیمار احساس می‌کند که خوردن وی از کنترل خارج ‌شده است.

کتاب پرخوری روانی، رفتاردرمانی دیالکتیکی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به روان‌شناسان و افرادی که خود یا اطرافیانشان با مشکل پرخوری روانی مواجه هستند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب پرخوری روانی، رفتاردرمانی دیالکتیکی

ملاک‌های تشخیصی DSMV برای پرخوری روانی

الف - دوره‌های مکرر پرخوری. دوره پرخوری با هر دو مورد زیر مشخص می‌شود:

۱- خوردن، در مدت‌زمان مجزا (مثلاً ظرف هر دوره ۲ ساعته)، با مقداری غذایی که قطعاً بیشتر از آن است که اغلب افراد در مدت‌زمان مشابه تحت شرایط مشابه، خواهند خورد.

۲- احساس نداشتن کنترل بر خوردن در طول دوره (مثلاً احساس اینکه فرد نمی‌تواند خوردن را متوقف کند یا آنچه را که می‌خورد و اینکه چقدر می‌خورد، کنترل کند).

ب - رفتارهای نامناسب جبرانی مکرر به‌منظور پیشگیری از افزایش وزن، مانند استفراغ عمدی؛ سوءمصرف ملین‌ها، مدرات، یا داروهای دیگر؛ روزه گرفتن؛ یا ورزش بیش‌ازحد.

ج - پرخوری و رفتارهای جبرانی نامناسب هر دو به‌طور متوسط، حداقل هفته‌ای یک‌بار به مدت ۳ ماه روی می‌دهند.

د- ارزیابی خود، بی‌جهت تحت تأثیر شکل و وزن بدن قرار دارد.

ه - این اختلال منحصراً در طول دوره‌های بی‌اشتهایی عصبی روی نمی‌دهد.