کتاب به دنبال فردوسی

به دنبال فردوسی نوشته محمد حسینی، کتابی از مجموعه کتاب‌های به دنبال ... است که در گروه انتشاراتی ققنوس به چاپ می‌رسد.

درباره کتاب به دنبال فردوسی

نوجوانان در این کتاب با گوشه ای زندگی و رنج های او در سرودن اثر سترگ شاهنامه آشنا می‌شوند.

افسانه‌ها همیشه زندگی مردان بزرگ را احاطه کرده‌اند. علاقه مردم به قهرمانانشان همیشه به زندگی آنان شاخ و برگ‌های بسیار افزوده است. ابوالقاسم فردوسی، بزرگ‌ترین حماسه‌سرای ایران، نیز چنین سرنوشتی دارد. از سوی دیگر، سیاست‌های حاکم بر ایران تا چند قرن پس از درگذشت این شاعر بزرگ باعث شده است که نویسندگانِ نزدیک به زمان او به ندرت به زندگی و اثر ماندگار او بپردازند.

برای نوشتن زندگینامه فردوسی، زندگینامه‌ای تا حد ممکن نزدیک به واقعیت، نویسنده بیش از هر چیز به اشعار او متکی بوده و بعد به کتاب‌هایی که در طول زمان درباره این شاعر بزرگ نوشته شده است.

 خواندن کتاب به دنبال فردوسی را به چه کسانی پیشنهاد می کنیم

 نوجوانان دوست‌دار سرگذشتنامه شخصیت‌های تاثیرگذار مخاطبان این کتاب اند.

 بخشی از کتاب به دنبال فردوسی

در منابع قدیمی، در میان اسامی مختلفی که برای فردوسی ذکر کرده‌اند، نام حسن پر تکرارتر است. با این حال نه درباره نام او و نه درباره نام پدرش نمی‌توان نظر قطعی داد، اما درباره لقب این شاعر بزرگ می‌توانیم مطمئن باشیم که «ابوالقاسم» بوده است.

درباره سال تولد فردوسی اطلاع دقیقی در دست نیست، اما از برخی از ابیات او می‌توان به سال ۳۲۹ یا ۳۳۰ هجری قمری رسید.

چو سال اندر آمد به هفتاد و یک

همی زیر بیت اندر آرم فلک

ز هجرت شده پنج هشتاد بار

به نام جهان داور کردگار

کودکی فردوسی و وضعیت خانواده‌اش نیز چندان روشن نیست. همین قدر می‌دانیم که از طبقه دهقانان باژ بوده است و اجدادش مردمانی بادانش و ثروتمند بوده‌اند. باز می‌دانیم که در آغاز جوانی چند داستان کهن را به نظم درآورده و زبان پهلوی می‌دانسته است، و این‌ها نشان می‌دهد که او در کودکی بسیار آموخته است.

دل روشن من چو برگشت از اوی

سوی تخت شاه جهان کرد روی

که این نامه را دست پیش آورم

ز دفتر به گفتار خویش آورم

اگرچه فردوسی از روزگار جوانی در فکر سرودن شاهنامه بوده است، اما مرگ دقیقی شاعر در اجرای این فکر نقش اساسی داشته است.

فردوسی با شنیدن خبر درگذشت دقیقی تصمیم می‌گیرد هرچه سریع‌تر کار خود را آغاز کند.

بپرسیدم از هر کسی بی‌شمار

بترسیدم از گردش روزگار

مگر خود درنگم نباشد بسی

بباید سپردن به دیگر کسی

و دیگر که گنجم وفادار نیست

همین رنج را کس خریدار نیست

باز از اشعار فردوسی می‌توانیم به این نتیجه برسیم که او چندان اهل سفر نبوده است و بسیاری از سفرهایی که به او نسبت داده‌اند، درست نیست.

فردوسی که کم و بیش در شاهنامه به اتفاقات زندگی خود اشاره کرده است، اگر به سفر می‌رفت، حتمآ از سفر و از شهری که به آن سفر کرده بود، می‌نوشت.

سفر به بخارا در زندگی شاعر می‌تواند یک استثنا باشد. از روی اشعار او می‌توان حدس زد که به این سفر رفته است و می‌توان مطمئن بود برای به دست آوردن شاهنامه ابومنصوری به شاه سامانی امید داشته است، امیدی که به گونه‌ای دیگر به انجام می‌رسد.