کتاب پیشگیری از خودکشی در زندان

کتاب پیشگیری از خودکشی در زندان اثری نوشته دانیل پرات با ترجمه محمد رسول گودینی است. این کتاب که با رویکرد شناختی رفتاری نوشته شده است، در تلاش است تا برنامه جامعی ارائه دهد تا به این معضل پایان دهد.

درباره کتاب پیشگیری از خودکشی در زندان

خودکشی در زندان یکی از دلایل اصلی مرگ به حساب می‌آید. اما با اینحال، قابل پیشگیری است. تابه‌حال تحقیقاتی گسترده درباره عوامل مختلفی که باعث خودکشی در زندان می‌شود، صورت گرفته است اما هنوز در اجرای برنامه‌هایی که از خودکشی پیشگیری کنند، موفق نشده‌ایم. برای اینکار به رویکردی جایگزین نیاز داریم که در سطح فردی به بررسی بپردازد و دریابد «چه عاملی سبب می‌شود تا زندانی به فکر پایان دادن به زندگی خود بیفتد.» 

دانیل پرات در کتاب پیشگیری از خودکشی در زندان، شرح می‌دهد که چگونه نویسندگان، مداخلات روانشناختی مبتنی بر شواهد را برای پیشگیری از خودکشی در زندان ارائه داده‌اند. نویسندگان استدلالی قانع کننده برای رویکرد روانشناختی در زمینه پیشگیری از خودکشی در زندان ارائه می‌دهند. در این استدلال یک دیدگاه شناختی رفتاری وجود دارد که شامل دو رویکرد است: دو رویکرد روانشناختی جدید، یعنی، پیشگیری از خودکشی شناختی رفتاری و آموزش حل مسئله را بررسی می‌کنند. 

در این اثر هم می‌توان درباره روش پشت هر تحقیق و مطالعه خواند و هم یافته‌های اولیه حاصل از ارزیابی‌ها را مشاهده کرد. همچنین برای اینکه مطالب مستندتر شوند، مطالعات موردی مفصل به عنوان نمونه‌هایی از روند و محتوای روش‌های درمانی وجود دارد. همچنین چالش‌های فردی و زمینه‌ای برای غلبه بر آن گنجانده شده است.

کتاب پیشگیری از خودکشی در زندان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

کتاب پیشگیری از خودکشی در زندان، برای تمام مسئولان زندان از جمله روانشناسان بالینی و پزشکی قانونی، روان درمانگران، روانپزشکان و سایر کارکنان بهداشت روان، کتابی مفید است.

بخشی از کتاب پیشگیری از خودکشی در زندان

در انگلستان، تقریباً نیمی از خودکشی‌های زندان در ماه اول بازداشت اتفاق می‌افتد، درحدود یک دهم خودکشی طی ۲۴ ساعت پس از بدو ورود به زندان اتفاق می‌افتد (شاو و همکاران، ۲۰۰۴). به نظر می‌رسد در جاهای دیگر اروپا، دوره ابتدایی زندان کمتر یک دوره خطرناک باشد، در حالی که حدود یک چهارم خودکشی‌ها در ماه اول بازداشت اتفاق افتاده است (دالتون، ۱۹۹۹؛ جوکاما، ۱۹۹۷؛ تاترلی، مانچینلی، تگی و پولیدوری، ۱۹۹۹). ارقام مطالعات پیشین در مورد خودکشی‌های بازداشتگاه‌های ایالات متحده به طور چشمگیری بیشتر است، جایی که بیش از ۸۰٪ از خودکشی‌ها در یک ماه پس از بدو ورود در زندان اتفاق می‌افتد، و نیمی از آن‌ها در ۲۴ ساعت اتفاق می‌افتد (هیز و رووان، ۱۹۸۸). با این حال، این تفاوت ممکن است نشان دهنده نسبت بالاتر زندانیان متهم در بازداشتگاه‌های ایالات متحده در مقایسه با بیشتر زندان‌های اروپا باشد.

برجسته کردن رابطه احتمالی بین زمان بدو ورود در بازداشت و وجود مشکلات مصرف مواد مخدر یا الکل مهم است. شاو و همکاران (۲۰۰۴) گزارش کردند که ۵۹٪ خودکشی در زندانیان وابسته به مواد مخدر طی هفت روز پس از ورود در زندان رخ داده است، در حالی که در همه خودکشی‌ها ۳۲٪ بوده است. این نتایج حاکی از آن است که چند ساعت اول بازداشت به ویژه برای زندانیان سوء مصرف الکل و مواد مخدر آسیب‌زا است و بر اهمیت امکانات به موقع سم‌زدایی برای این زندانیان تأکید می‌کند.

در بدو ورود به زندان احتمالاً برای بسیاری از افراد مبتلا به نگرانی ناشی از گذشته مشکل‌ساز، کنترل محدود بر آینده و ترس از چیزهای ناشناخته، لحظه‌ای پرخطر است (سازمان بهداشت جهانی، ۲۰۰۷). فرد ممکن است از واقعیت حبس خود شرمسار شود، که ممکن است منجر به از دست دادن وضعیت شود. به علاوه، زندانی در گروهی قرار می‌گیرد که خود وی آن را انتخاب نکرده و هم چنین برای برآوردن نیازهای اساسی انسان به کارمندان زندان وابسته شده است. تهدید به از دست دادن هویت در یک موقعیت بسیار استرس‌زا وجود دارد.