کتاب چگونه انسان‎ هایی موفق تربیت کنیم

کتاب چگونه انسان‎ هایی موفق تربیت کنیم نوشته استر ووجیسکی است که با ترجمه سید حسن رضوی منتشر شده است. کتاب چگونه انسان‎ هایی موفق تربیت کنیم درس‌هایی ساده برای رسیدن به موفقیت است.

درباره کتاب چگونه انسان‎ هایی موفق تربیت کنیم

 روشِ تربیتی‌ای که نویسنده در این کتاب توضیح می‌دهد بر پنج الف تمرکز دارد: اعتماد، احترام، استقلال، اتحاد و همکاری، انس و مهربانی. هر پدر و مادری برای بچه‌های‌شان آرزوهایی دارند. می‌خواهند آن‌ها سالم، خوشبخت و موفق باشند. بااین‌حال، ترس‌های مشترکی نیز دارند: آیا بچه‌شان در امنیت خواهد بود؟ آیا هدفِ متعالی خود را خواهد یافت؟ آیا در این دنیایی که با رقابت‌های گاه خصمانه همراه است، راهش را پیدا خواهد کرد؟ 

برای تربیت فرزند یا آموزش و پرورش، جایزهٔ نوبل نداریم اما باید داشته باشیم. این دو، مهم‌ترین کارهایی هستند که ما در جامعه‌مان انجام می‌دهیم. طرز تربیت فرزندان‌مان نه فقط آتیه آن‌ها را بلکه آینده جامعه‌مان را تعیین می‌کند. این کتاب به شما کمک می‌کند مادر پدر بی‌نظیری باشید و کودکی موفق تربیت کنید. 

خواندن کتاب چگونه انسان‎ هایی موفق تربیت کنیم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام کسانی که می‌خواهند فرزندشان را فردی موفق تربیت کنند پیشنهاد می‌کنیم

بخشی از کتاب چگونه انسان‎ هایی موفق تربیت کنیم

در کلاس درس نیز ناکارآمدی‌هایی وجود دارد. در مدارس و دانشگاه‌ها هنوز به سبک قرن بیستم درس داده می‌شود و دانش‌آموزان و دانشجویان را برای دنیایی آماده می‌کنند که دیگر وجود خارجی ندارد. این الگوی کلاس‌های درس که استاد همه‌چیز را می‌داند و دانشجو باید در سکوت فقط گوش بدهد و یادداشت بردارد و آزمون بدهد، هنوز در سراسر جهان غالب است، در حالی که امروزه فناوری به ما اجازه می‌دهد خودمان اطلاعات را در یک لحظه و با استفاده از کتابخانه‌ای که همهٔ ما در جیب‌های‌مان داریم ـ تلفن‌های همراه ـ بیابیم. طبق این الگو، دانش‌آموزان و دانشجویان موضوعات لازم را یاد می‌گیرند، به‌جای اینکه از طریق علاقه و تجربه آن را درونی کنند. برنامه‌های درسی براساس ارزیابی و آزمون‌های کشوری چیده شده است، نه براساس یادگیری پروژه‌محوری که مهارت‌های لازم برای زندگی در دنیای واقعی را یاد بدهد و به دانش‌آموزان کمک کند علاقه‌شان را پیدا کنند. آزمون‌ها و امتحانات نیز کاری به پرورش علائق و مسائلی که طبق تحقیقات پایهٔ آموزش تأثیرگذار برای احیای حس خوشبختی هستند، ندارند. بدتر از همه، این نظام آموزشیِ عهدِ بوقی، به ما یاد می‌دهد مقلد باشیم نه پیشرو؛ پیروی کنیم نه نوآوری. معمولاً در زمان فارغ‌التحصیلی، پایان دوران یادگیری را جشن می‌گیریم، درحالی‌که قاعدتاً باید تسلط بر مهارت‌هایی را جشن بگیریم که به ما اجازه می‌دهد در طول زندگی از آن‌ها خوب استفاده کنیم. 

با توجه به این روش‌های فرزندپروری، آیا تعجب دارد که فرزندان‌مان افسرده و مضطرب از آب درآیند و اصلاً آمادگی مواجهه با چالش‌های عادی زندگی را نداشته باشند؟ طبق تخمین‌های مؤسسهٔ ملی سلامت روان، ۳۱.۹ درصد از بچه‌های سیزده تا هجده‌ساله در ایالات متحده به اختلالات اضطراب مبتلایند و زمانی که محققان به مشکلات سلامتِ روان در سال ۲۰۱۶ نگاه کردند متوجه شدند حدود دو میلیون نوجوان، حداقل یک دورهٔ افسردگی را تجربه کرده‌اند. تحقیقی در سال ۲۰۱۶ در برزیل نشان می‌دهد تقریباً ۴۰ درصد از دخترهای نوجوان و حداقل ۲۰ درصد از پسرهای نوجوان با اختلالات روانی رایج، مثل اضطراب و افسردگی، دست‌وپنجه نرم می‌کنند. تحقیقی در هند نشان داده است یک‌سومِ دانش‌آموزان دبیرستانی از خود علائم بالینی اضطراب را نشان داده‌اند. مطالعه‌ای که توسط مؤسسهٔ «سلامت عمومی نروژ» انجام شده است نشان می‌دهد بیش از پنجاه‌درصد از شرکت‌کنندگان در این تحقیق ـ که بین چهارده تا پانزده سال داشتند ـ مدام احساس می‌کنند غمگین یا ناراحتند و تقریباً نیمی از آن‌ها «بی‌قرار» هستند. این یک معضل فراگیر جهانی است و باید برای همهٔ ما دعوت به عمل باشد.