کتاب علیه تربیت فرزند

کتاب علیه تربیت فرزند نوشته آلیسون گوپنیک است که با ترجمه مینا قاجارگر منتشر شده است. این کتاب توضیح می‌دهد والدین باید چطور با فرزندانشان رفتار کنند. کتاب علیه تربیت فرزند راهنمایی جامع برای والدینی است که به فرزندانشان اهمیت می‌دهند.

درباره کتاب علیه تربیت فرزند

تصور اغلب ما از تربیت فرزندمان این است: فراهم‌کردن محیطی امن؛ برنامه‌ریزی دقیق و هدفمند برای زمان‌های کار و فراغت؛ نظارت دقیق بر اعمال و روابطش و هدایت او تا رسیدن به اهدافی عالی. هدف والدین امروزی این است که فرزندشان را به شکلی خاص و دلخواه «بسازند» تا در بزرگسالی فردی موفق شود. اما آلیسون گوپنیک، از روان‌شناسان پیشرو معاصر، در این کتاب از غیرعلمی‌بودن و همچنین زیانبار بودن این نگاه به فرزندپروی سخن می‌گوید.

او نشان می‌دهد که چرا هرگز نباید دنبال ساختن و شکل‌دادن به فرزندانمان باشیم: کودکان طوری خلق شده‌اند که نامنضبط و بازیگوش و پیش‌بینی‌ناپذیر و خیال‌پرداز باشند؛ آن‌ها طوری خلق شده‌اند که هم بسیار متفاوت از والدینشان و هم بسیار متفاوت از یکدیگر باشند. گوپنیک همچنین توضیح می‌دهد که چطور از فرزندانمان طوری مراقبت کنیم که بیاموزند در جهانی پیش‌بینی‌ناپذیر افرادی انعطاف‌پذیر، خلاق و مقاوم باشند.

شهرت بین‌المللی گوپنیک به‌خاطر مطالعات پیشروانهٔ او دربارهٔ کودکان و رشد و یادگیری آن‌هاست. او استدلال می‌کند که ذهنِ کودکان به ما کمک می‌کند پرسش‌های فلسفی عمیق را بهتر درک کنیم. گوپنیک از مؤسسان مطالعه دربارهٔ «نظریهٔ ذهن» است و این نظریه را صورت‌بندی کرده که یادگیری در ذهن کودکان همانند ذهن دانشمندان است.

خواندن کتاب علیه تربیت فرزند را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

کتاب علیه تربیت فرزند را به تمام والد ین پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب علیه تربیت فرزند

چرا پدر و مادر باشیم؟ مراقبت از فرزندان کاری پرزحمت و توان‌فرساست و بااین‌حال بیشتر ما آن را عمیقاً ارضاکننده می‌یابیم. چرا؟ چه چیزی باعث می‌شود پدر و مادر بودن به زحمتش بیرزد؟

یک پاسخ رایج، به‌خصوص برای پدران و مادران طبقهٔ متوسط امروزی، این است که شما پدر و یا مادر هستید، پس می‌توانید کاری به اسم «والدگری» (۱) را انجام دهید. «والدبودن» فعلی هدفمند است و نوعی شغل را توصیف می‌کند. هدف این است که فرزند شما به‌نحوی تبدیل به بزرگ‌سالی بهتر یا شادتر و یا موفق‌تر شود، بهتر از آنچه در غیر این صورت می‌بود، یا (اگرچه ما این را به‌آرامی می‌گوییم) بهتر از بچه‌های همسایه. نوع درست والدگریْ نوع درست فرزند را به ارمغان می‌آورد، که به‌نوبهٔ خود روزی نوعِ درستِ بزرگ‌سال خواهد شد.

البته، مردم گاهی اوقات واژهٔ «والدگری» را تنها برای توصیف آن چیزهایی به کار می‌برند که والدین واقعاً انجام می‌دهند. اما بیشتر اوقات، به‌ویژه امروزه، «والدگری» یعنی کارهایی که والدین باید انجام دهند. در این کتاب، بحث خواهم کرد که این تصویرِ تجویزی از والدگری، از منظر علمی، فلسفی، سیاسی و همچنین از منظری شخصی، به‌نحوی بنیادی گمراه‌کننده است. استفاده از این تصویر، برای فهمیدن اینکه والدین و فرزندان به‌واقع چگونه می‌اندیشند و عمل می‌کنند، اشتباه است، و به همان میزان، استفاده از آن به‌عنوان بصیرتی که نشان دهد آن‌ها باید چگونه بیندیشند و عمل کنند نیز خطاست. چنین رویکردی واقعاً زندگی را برای فرزندان و والدین نه بهتر که بدتر و سخت‌تر می‌کند.

ایدهٔ والدگری چنان فراگیر و وسوسه‌انگیز است که ممکن است بدیهی، بی‌چون‌وچرا و واضح به نظر برسد. اما در همان زمانی که والدین، که البته نویسندهٔ کتاب هم یکی از آن‌هاست، جذابیت مدل والدگری را حس می‌کنند، همچنین، اغلب به‌صورتی ابتدایی، حس می‌کنند که یک جای کار می‌لنگد (۱). ما هم نگرانیم که مبادا فرزندانمان در مدرسه موفق نباشند و هم نگرانیم که نکند از فشاری که برای موفق‌شدن در مدرسه به آن‌ها تحمیل می‌شود آسیب ببینند. ما فرزندانمان را با فرزندان دوستانمان مقایسه می‌کنیم و بعد به‌خاطر این کار احساس انزجار می‌کنیم. ما روی آخرین عناوینی کلیک می‌کنیم که برخی نسخه‌ها و دستورالعمل‌های جدید والدگری را ستوده یا بدان‌ها حمله کرده‌اند و بعد، شاید با صدایی که کمی بیش‌ازحد بلند است، می‌گوییم که بعد از همهٔ این حرف‌ها عملاً بر طبق غریزه عمل خواهیم کرد.