کتاب افسانه سیاه

کتاب افسانه سیاه نوشته برتولومه دلاس کاساس است که با ترجمه جواد مزینانی منتشر شده لاست. کتاب افسانه سیاه را انتشارات معارف برای علاقه‌مندان به ادبیات داستانی منتشر کرده است.

درباره کتاب افسانه سیاه

کتاب حاضر، یکی از این اسناد تاریخی مهم و اثرگذاری است که در حقیقت، نامه یک کشیش دومینیکن به پادشاه وقت امپراطوری اسپانیاست. کشیش مسیحی به‌روایت وقایعی می‌پردازد که فاتحان با ورود به قاره تازه شناخته شده با آن روبرو می‌شوند و خود نیز در اکثر آن حوادث حضور داشته است. این نامه بلند بالا، در حقیقت سیاهه جنایات اسپانیا بوده و عمق فجایع ذکر شده در آن، باعث شده است که پس از انتشار آن، به «افسانه سیاه» معروف شود. 

این کتاب، یکی از اعترافات بزرگ مسیحیان به قلم خودشان است و به عنوان شاهدی تاریخی و ابزاری برای جدال احسن علیه برخی ادعاهایشان می‌تواند مورد استفاده قرار بگیرد؛ چرا که نویسنده آن یک کشیش کاتولیک شناخته شده است و نه یک مسلمان یا یهودی. نامه «بارتولومه دلاس کاساس» در زمان خود، باعث به وجودآمدن تغییراتی در فرامین پادشاه اسپانیا و جلب نظر وی، برای دفاع از حقوق بومیان آمریکای لاتین شد. امروزه در نظر تاریخ‌نویسان معتبر، این قضیه غیرقابل انکار شده است. با اندک جست‌وجویی در فضای اینترنت و پُرس‌وجو از اساتید معتبر تاریخ اسپانیا و آمریکای لاتین، می‌توان به صحت این امر پی‌برد. 

خواندن کتاب افسانه سیاه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به داستان‌های واقعی پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب افسانه سیاه

کریستف کلمب متولد سال ۱۴۵۱ میلادی در جنوای ایتالیا و متوفی ۱۵۰۶ در بایادولید اسپانیاست. اصالتش توسط خودش و فرزندش ارناندو، اولین کسی که زندگی‌نامه وی را نگاشت، در لفافه ابهام باقی مانده است. وی کارش را با صنعتگری و حِرَف دستی آغاز و سپس با تجارت دریایی به کارش ادامه داد.

در سال ۱۴۷۶ میلادی ناوگان دریایی جنوا به فرماندهی وی در نزدیکی خلیج وین‌سنت، مورد حمله دزدان دریایی فرانسوی قرار گرفت و ایشان از آن پس، در لیسبون پایتخت پرتغال، ملوان یک ناوگان دریایی پرتغالی شد و به مناطق مختلفی از اروپا سفر کرد و تجارب کافی را به‌دست آورد. 

سپس به کار نقشه‌کشی پرداخت و به صورت خودآموز، خواندن زبان‌تخصصی نقشه‌های قدیمی را فراگرفت. در این بین با نظریه کروی بودن زمین نیز آشنا شد.

کریستف‌کلمب، با جغرافیدانان مشهور آن زمان همچون توسکانلی از اهالی فلورنسیای ایتالیا آشنا شد. تجارب به دست آمده، فرضیه کروی بودن زمین را در نظر او تقویت کرد و معتقد شد که با سفر به‌سوی غرب اروپا، می‌توان به سواحل شمال شرقی آسیا دست یافت؛ البته ریاضیدانان یونان باستان، پیش از آن در اروپا ثابت کرده بودند زمین مسطح نبوده و گرد است. فیثاغورث، در قرن ششم قبل از میلاد این ایده را مطرح کرد. ارسطو در قرن چهارم قبل از میلاد نیز یک گواه فیزیکی مانند: سایه زمین بر روی ماه و انحنای زمین که توسط تمام ملوانان در زمان نزدیکی به خشکی شناخته شده، ارائه کرد. در قرن سوم قبل از میلاد، «اراتوستن» توانست شکل و محیط زمین را با هندسه پایه نشان دهد.

دریانوردان پرتغالی نیز به او اطمینان دادند جزایری وجود دارد که او را در اقیانوس‌پیمایی به سوی مقصد یاری می‌کنند. احتمالاً او از وجود چنین سرزمین‌هایی در آن طرف اقیانوس از طریق بعضی دریانوردان پرتغالی و یا دریانوردان شمال اروپا و یا حتی از اسناد دست‌نوشته پدر همسرش _ که در استعمار یکی از مستعمرات پرتغال شرکت داشته است_ خبر داشته و به احتمال زیاد سفرهای مسلمانان و نقشه‌هایی که آنها از جغرافیای عالم در دست داشته‌اند، نیز در این زمینه بی‌تأثیر نبوده است.