کتاب بینش و موسیقی؛ جلد اول

کتاب بینش و موسیقی؛ جلد اول اثری از رضا مهدوی و برگرفته از مباحثی است که در نشست‌های مختلف تالار اندیشه حوزه هنری، بررسی شده‌اند و عمدتا به آسیب شناسی موسیقایی پرداخته‌اند. این اثر را انتشارات سوره مهر منتشر کرده است. 

درباره مجموعه بینش و موسیقی 

رضا مهدوی که سال‌ها مسئولیت برگزاری سلسله نشست‌هایی را در مرکز موسیقی تالار اندیشه حوزه هنری داشت، در این نشست‌ها به آسیب‌شناسی موسیقایی می‌پرداخت. این نشست‌ها را با حضور اساتیدی همچون استاد بینش، دکتر صفوت و تنی چند از روحانیون سازمان تبلیغات اسلامی برگزار می‌کرد. علاوه بر آسیب شناسی موسیقایی، موسیقی مذهبی در ایران، ویژگی سنتی در موسیقی نواحی، موسیقی به عنوان نیاز امروز و فردا از جمله مطالبی هستند که در این کتاب درباره آن می‌خوانیم. همچنین به مرور خاطراتی از محضر درس علی اکبر شهنازی می‌پردازیم و حجم وسیعی از مقالات و جزوات استاد بینش را مرور می‌کنیم که در چهل سال اخیر به چاپ رسیده و نایاب هستند.

مجموعه بینش و موسیقی، برگرفته از مقالات و آرای بزرگان موسیقی ایران مانند داریوش صفوت، سید مجید کیانی، محمدرضا درویشی، سید عبدالرضا موسوی، سید محمدتقی حسینی، نصرالله پورجوادی، کاظم بجنوردی، دکتر حسین محمدزاده صدیق سید علیرضا میرعلی نقی و... است. مطالعه این اثر می‌تواند در پیشبرد فرهنگ موسیقایی در جامعه کمک شایانی کند. 

بینش و موسیقی؛ جلد اول را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

خواندن کتاب بینش و موسیقی؛ جلد اول را به تمام علاقه‌مندان به موسیقی ایران و مباحث تطبیقی موسیقی و فرهنگ اسلامی پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از بینش و موسیقی؛ جلد اول

آیا حیف نیست چنین مخلوق لطیف و طبع ظریفی را با معیارهای مصنوعی و بازاری و با سلیقه‌های پرداختة ذهن نارسای خودمان بسنجیم و سخن او را از عالم ملکوت به زمین خاکی و کثیف بیاوریم و، به قول عرفا، «از عرش به فرش» برسانیم! و تصور کنیم هر چه را دوست داریم یا میدانیم باید در شعر حافظ پیدا کنیم... حافظ نه تنها قرآن را از بر داشته، از قرائت «قراء سبعه»، که هر کدام دو راوی یا روایت داشته‌اند، آگاه بوده است... با حرمت کلام‌الله مجید و منع مذهبی غنا، بعید به نظر می‌رسد حفاظ قرآن، از یک طرف، در انظار عمومی و در جامعه به عنوان مبلغ مذهبی ظاهر شوند و، در طرف دیگر، ّدر مجالس و محافل تغنی و آوازه‌خوانی کنند و به اصطلاح از «لوازم عیش و عشرت» باشند... بسیار بودند شعرایی که از می و باده سخن گفته، ولی نخورده و یا نیاشامیده‌اند. از نمونه‌های بارز این قبیل شعرا حاج میرزا حبیب خراسانی و منشی‌باشی نصرت را میتوان نام برد، که اولی مجتهد نیکوخصال و معروفی بود و دومی که در زمان قوام‌السلطنه سمت منشیگری ایالتی را داشت در تمام عمر لب به باده و ساغر نزد، ولی هر دو در بسیاری از اشعار خود سخن از می و باده گفته‌اند. این مسئله در مورد حافظ هم صدق میکند... به قول مولوی، «هر کسی از ظن خود» یار حافظ شده و خیال کرده است هر چه را دوست دارد و یا هر عقیده‌ای را که دارد باید در شعر حافظ پیدا کند.