کتاب هنر درمانی

هنر درمانی نوشته دانیل براون کتابی در زمینه روان‌شناسی است که به هنر به مثابه درمانی برای انواع ناراحتی ها و اختلالات روانی می‌نگرد.

 درباره کتاب هنردرمانی

این کتاب درباره تغییر شیوه از راه فعالیت‌های هنری است. نویسنده در این اثر به شما نشان خواهد داد که چه طور نگاه کردن به تصاویر، خواندن شعر و داستان، شنیدن موسیقی و تماشای نمایش به شما کمک خواهد کرد تا احساس خوبی داشته باشید و نوع نقاشی، اجرای نمایش، سرودن و تصنیف موسیقی نه تنها روحیه شما را تقویت می‌کند، بلکه به شما کمک خواهد کرد تا مشکلات خود را به نحو خلاقانه‌ای حل کنید. او در این کتاب نحوه بکارگیری این تدابیر را در تمام حوزه‌های زندگی توضیح داده است.

این کتاب حاوی مثال‌ها و تمرینات بسیاری است که با خلق اثر هنری و درک آن ارتباط دارد. بیشتر فعالیت‌های یادآوری‌شده در این کتاب سرگرم‌کننده و حتی شادی‌آورند. برخی مشوق تفکر غیرمنطقی‌اند، با روش‌هایی برای کشف و بیان فرایندهای فکری عقلانی و غیرعقلانی.

خواندن کتاب هنردرمانی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

پژوهشگران روان‌شناسی و علاقه‌مندان به آشنایی با روش‌های روان‌درمانی نوین را به خواندن این اثر دعوت می‌کنیم.

 بخشی از کتاب هنردرمانی

در حالی که سست و بیحال روی صندلی راحتی نشسته‌اید، کلید ضبط خود را فشار می‌دهید و می‌شنوید: « نشستن زیر آفتاب صبحگاهی. » با صدای بلند ترانه را زمزمه می‌کنید. با شنیدن صدای موسیقی نه تنها روحیه‌تان تغییر می‌کند خیلی زود احساس خوبی نیز به شما دست می‌دهد.

اگر موسیقی چنین تأثیری نداشت، به صنعت مدرن و گسترده‌ای که امروزه شاهد آنیم، تبدیل نمی‌شد. همان طور که ویلیام کوپر در شعری به نام « وظیفه » می‌گوید:

ـ اصوات با ارواح همدردی می‌کنند،

ـ و در حالی که ذهن منحرف می‌شود، گوش لذت می‌برد

ـ با حال و هوایی دوستانه یا رزمی، پرحرارت یا با ابهت

ـ برخی آهنگ‌ها در اتحاد کامل با آنچه می‌شنویم،

ـ به درون‌مان نفوذ می‌کند و قلب پاسخ می‌دهد.

عجیب است که اثرات درمانی موسیقی بررسی نمی‌شوند.

همیشه نخستین لحظه‌ای که صدای تینا ترنر را موقع خواندن « رقصنده خصوصی » شنیدم، به خاطر خواهم داشت. آن موقع نوجوان و پرخاشگر بودم و ناگهان این صدای تکان‌دهنده هیجانی در دلم برانگیخت و غم و قدرت را به روشی باورنکردنی در وجودم شعله‌ور ساخت. موسیقی او دردی را به من منتقل کرد که قبلاً آن را تجربه نکرده بودم، اما با این حال می‌توانستم درکش کنم.

وقتی تینا ترنر ترانه « با عشق چه باید کرد؟ » را با احساس واقعی می‌خواند، به ترانه‌اش معنا می‌بخشید و براندوه و فلاکت غلبه می‌کرد. ترانه « بهتره با من خوب باشی » را روپرت هاین و دوستش پس از شنیدن ماجرای زندگی تینا ترنر سرودند. وقتی او اولین دفعه نوار آزمایشی را شنید، از تأثیر فوق‌العاده به گریه افتاد.