کتاب نوای مولانا در آوای ایرانی

کتاب نوای مولانا در آوای ایرانی، اثر وحید موحدی به بررسی نقش و تاثیر اشعار مولانا در موسیقی اصیل فارسی می‌پردازد.

درباره‌ی کتاب نوای مولانا در آوای ایرانی

موسیقی اصیل ایرانی بسیار زیباست. اگر در کتب و متون قدیمی نیز جستجو کنیم، ردپای این هنر را می‌توانیم ببینیم. همیشه در درباره پادشاهان، موسیقی‌دانان بزرگی مثل باربرد و نکیسا حضور داشتند و موسیقی را تا امروز زنده نگه داشتند. اما یکی از رکن‌های اساسی تاثیرگذاری بر موسیقی، مولانا جلال‌الدین محمد بلخی بود. اما چرا باید ردپای تاثیر بر موسیقی را در اشعار مولانا جستجو کرد؟ نگاهی به مقدمه‌ی کتاب بزرگ مولانا، یعنی مثنوی کافی است تا درباره‌ی بینش و نگاه مولانا به موسیقی بدانیم. همین که اولین بیت مثنوی از نی‌ای حکایت می‌کند که به به دست یک نایی قهار به نواختن در آمده است، خود گویای همه‌چیز است. شعر مولانا سراسر شور و عشق و جذبه است و همین، منجر به ساخته شدن وزن‌ها طنین‌انگیز بسیار دیگری در شعر فارسی شد. اوزانی که به راحتی با لحن موسیقایی جور می‌شوند و زیبایی شعر و موسیقی را دوچندان می‌کردند. وحید موحدی در کتاب نوای مولانا در آوای ایرانی همین تاثیرات را بررسی کرده است. در مقدمه‌ی کتاب نوای مولانا در آوای ایرانی، از دکتر محمدرضا موحدی، درباره‌ی مولانا و شعر و موسیقی او می‌خوانیم و به مرور که در کتاب یه پیش می‌رویم، تک‌تک اشعار و غزلیاتی که مولانا سروده، با موسیقی بی‌نظیر آهنگسازان ترکیب شده و با صدای هنرمندان بزرگ و نامی کشور خوانده شده است، می‌خوانیم.

کتاب نوای مولانا در آوای ایرانی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

اگر از خواندن کتاب‌ها و آثار پژوهشی ادبیات و موسیقی لذت می‌برید، بدون شک خواندن کتاب نوای مولانا در آوای ایرانی لبخند به لب شما می‌آورد.

بخشی از کتاب نوای مولانا در آوای ایرانی

بد نیست که همین‌جا گفته شود: عارفان قرون گذشته ـ که مولانا نیز یکی از ایشان است ـ به پیروی از فیثاغورسیان یونان و روم، جهان را «سازی یگانه» می‌دانستند؛ یعنی منظومة خلقت و هستی را در یک نظام موسیقایی و هماهنگ می‌دیدند و آن را «لحن خلقت» یا آهنگ موزون هستی (موزیکالیتة جهان)، می‌خواندند. از نظر آنان، موسیقی، سرچشمه‌ای لاهوتی داشت که تنها هنرمندان صاحب الهام می‌توانستند آن را بازآفرینی کنند. از آن روست که پیرو مرشد معنوی مولانا، یعنی فریدالدین عطار نیشابوری در ابتدای منطق‌الطیر خود، گفته است:

کرد از جان مرد موسیقی‌شناس

لحن «موسیقی خلقت» راسپاس

و حضرت مولانا به راستی سپاس‌دار لحن موسیقی خلقت بود و نیک می‌دانست که بانگ رباب، باطنی دارد که مقصود از آن دریافت درکی از یک خطاب پنهانی است: 

ناله ُسرنا و تهدید ُدُهل

چیزکی مانَد بدان ناقور کل....

ماهمه اجزای آدم بوده‌ایم

در بهشت آن لحن‌ها بشنوده‌ایم

گرچه برماریخت آب‌وگل، شکی

یادمان آید از آن‌ها اندکی

لیک چون آمیخت باخاک کرب

کی دهند این زیر واین بم، آن طرب!