کتاب تاجماه

کتاب تاجماه، رمانی از مهری هراتی داستان زندگی سه نسل بهم پیوسته است. تاجماه داستان مادر، فرزند و نوه است که هرکدام دنیای خود را دارند و از دریچه نگاه خود به قضایا نگاه می‌کنند. 

درباره‌ی کتاب تاجماه

کتاب تاجماه با داستان زندگی آتوسا آغاز می‌شود؛ آتوسا دختری هفده ساله به نام آوا دارد و به تازگی مادرش را از دست داده است. او از این بابت بسیار ناراحت است و برای روزهای رفته و کارهای نکرده‌اش غصه می‌خورد و عزاداری می‌کند. آتوسا در فکر است که ای کاش می‌توانست مادرش را پیش از آنکه از دست بدهد بشناسد و از احوال و رازهای او باخبر بشود. یعنی امکان دارد مادر او رازی را در سینه‌اش پنهان کرده باشد؟ در همین احوال است که آتوسا به دفتر کار مادرش می‌رود. به وسایلش نگاه می‌کند و نامه‌ای پیدا می‌کند. نامه‌ای که مادرش برای او نوشته است. نامه‌ای که حاوی همان رازی است که آتوسا در پی فهمیدن آن است. 

تاجماه رمانی زیبا است و حال و هوایی عاشقانه دارد و لطافت از فضای زنانه کتاب موج می‌زند. 

کتاب تاجماه را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم 

اگر از خواندن رمان‌های ایرانی لذت می‌برید، کتاب تاجماه را بخوانید. 

بخشی از کتاب تاجماه

به هنگام غروب، وقتی که از مراسم شب هفت بازمی‌گشتند، نمی‌توانست از گوری که در کنارش ایستاده بود دل بکند. تصور قطع ارتباطش با او برای همیشه، دنیا را در نظرش تیره و تار می‌نمود و تلنگری بر پیمانهٔ ادراک او وارد می‌آورد. پیوسته زیر لب تکرار می‌کرد: «افسوس!... حیف!... ای‌کاش تونسته بودم بیش‌تر اونو بشناسم و به عمق دلبستگی‌هاش پی ببرم و همدل و همرازش شده بودم!... لعنت بر من که اون روزا همهٔ چیزایی که او عمری برای نگه‌داریشون تلاش کرد، برام آن‌قدر بی‌تفاوت بود که حتی زحمت یک‌بار دقیق نگاه کردن‌شون رو هم به خودم ندادم... خودخواهی من تا اون‌جا پیش رفت که هر بار او کتابی را هم به چاپ می‌رسوند، تبریکی می‌گفتم و تظاهر به خوشحالی می‌کردم، اما حتی یه جلد اونا رو هم نخوندم...»

* * * * *

آتوسا با تمام وجود بر دیوارهای بلند فاصله چنگ می‌انداخت تا شاید خراشی یا روزنی بر آن ایجاد کند. می‌خواست از درون سایه سیاه مرگ، بیابد همهٔ آن‌چه را که عمری در پرتو تابناک حضور او از آن‌ها غافل مانده بود. ندایی در درونش نجوا می‌کرد: «بی‌شک اگر فرصتی داشته، ناگفتنی‌ها را به صورتی بیان کرده است.»

برخاست و به طرف دفتر کار آن سفرکرده رفت، به این امید که بتواند به حریم افکارش راه یابد. جایی که آن خدابیامرز بیش از نیمی از عمرش را در آن به سر برده بود، چیزی جز یک اتاق بزرگ نبود؛ با اسبابی که برای آتوسا همیشه بی‌نهایت یکنواخت و بی‌روح می‌نمود. اتاقی با نظمی خاص و اشیایی با رنگ‌های مختص به خود که با هیچ جای دیگر خانهٔ نسبتآ بزرگ‌شان همخوانی نداشت. اشیاء درون اتاق ترکیبی از دو سلیقهٔ مختلف به نظر می‌رسید، آن چنان که شاید اصلا به یک زمان تعلق نداشتند و تلاقی این دوگانگی در ترکیبی از هارمونی مکرر رنگ‌ها در فضایی یگانه باعث شده بود که سال‌ها احساس بی‌تفاوتی و نوعی فاصله نامرئی با او و دنیایش داشته باشد.