بریده‌هایی از کتاب طراحی و نوشتن داستان های معمایی

همهٔ تازه‌کارها از نظر من نویسنده‌اند چون این خطر را، چه خوب و چه بد، به جان خریده‌اند که عواطف، خصوصیات و نگرش خود به زندگی را در معرض موشکافی و دید دیگران قرار بدهند.

برخی ایده‌های داستانی را هرگز نمی‌توان به روش بکرزایی پرورش داد، بلکه نیاز به ایدهٔ دوم دارید تا هر دو راه بیفتند.

هنر نویسنده این است که توجه خواننده را با گفتن چیزی سرگرم‌کننده یا باارزش به خودش جلب کند و دقایق و ساعاتی را با او همراه شود.

رویدادهای غیرمنتظره و اغلب کوچک می‌توانند منبع الهامی برای نویسنده باشند

هیچ رازی برای موفقیت در نوشتن وجود ندارد، مگر چیزی به نام فردیت یا آن‌طور که گفته می‌شود، شخصیت. به همان دلیل که هر فردی با دیگری فرق دارد، تنها این امکان وجود دارد که فردی بتواند تفاوتش را با بغل‌دستی‌اش شرح دهد.

ایده‌ها به سوی نویسنده می‌آیند و نویسنده به دنبالشان نمی‌گردد

نویسنده حتی کمترین حسی را ضبط می‌کند و آن را تغییر می‌دهد تا اگر امکانش باشد از آن استفاده کند.

نکتهٔ اخلاقی این ماجرا این است که هرگز داستانی را که خط داستانی خوبی دارد حتی در مرحلهٔ خلاصهٔ داستان دور نیندازید.

پس از چرت زدن گره مشکلات مربوط به نوشتن به شکل معجزه‌واری باز می‌شود. من با معضلات به بستر می‌روم و با راه‌حلی برای غلبه بر آن‌ها از خواب بیدار می‌شوم.

افکندن خواننده به درون صحنه‌ای عاطفی، مباحثه یا هر نوع صحنهٔ پرشور و حرارتی، داستان را از تب‌وتاب می‌اندازد، چراکه خواننده اصلاً به سرنوشت آن‌هایی که نمی‌شناسد، علاقه‌ای ندارد

خواننده دوست ندارد در یک‌آن در دریایی از اطلاعات و حقایق پیچیده غوطه‌ور شود

فکر کردن به رویدادهای بعدی داستان که قرار است فردا درباره‌شان بنویسم، خوشایند و دلگرم‌کننده است.

پیش از آغاز کتاب باید بدانید چه تأثیری می‌خواهید ایجاد کنید

گره و مانع در کتاب، معضلی است که دزدکی عمل می‌کند و باید حلش کرد.

حتی یک رمان معمایی هم مثل همهٔ رمان‌های دیگر موجودی عاطفی است، پنج حس دارد، به اضافهٔ عقلی که می‌تواند قضاوت کند و تصمیم بگیرد و به کتابی اصیل اعتبار و شکل ببخشد.

تأثیرگذاری زمان می‌برد و دانشی می‌خواهد که نیاز به زمان دارد و نویسنده‌های بازاری چنین دانشی ندارند.

«ایده‌هایتان را از کجا می‌آورید؟» این پرسشی است که هنوز در هر مصاحبه‌ای که با روزنامه‌نگاران دارم از من پرسیده می‌شود. این پرسش ناراحتم می‌کند، چون می‌دانم که نمی‌شود به مصاحبه‌کننده پاسخی قانع‌کننده داد. من جواب می‌دادم: «از توی هوا» الان هم همین را می‌گویم، اما تبسمی چاشنی آن می‌کنم.

ایده‌ها برای من شکل مطلوبی از برکت هستند

خواننده‌ها و تماشاگران تلویزیون دلشان می‌خواهد سرگرم شوند و داستانی آن‌ها را به قلاب بیندازد.

وقتی کتابی می‌نویسید اولین نفری که باید فکر خشنود ساختنش باشید، خودتان هستید.

اگر در تمام طول زمان نوشتن کتاب، خودتان سرگرم بشوید، در مرحلهٔ بعد ناشران و خوانندگان هم سرگرم خواهند شد.

نوع بشر به حیوانات عجیب‌وغریب و افسانه‌بافی و اسطوره و قصه‌های قدیمی نیاز دارد تا ترس‌های بیرون از وجود خودش را به شکل مادی مجسم کند تا بتواند با شجاعت و امید با آن‌ها بجنگد. این عجیب‌ترین حیوانی است که آدم می‌شناسد.

وقتی نویسنده نوشتن را شروع می‌کند، هیچ‌گاه نباید طرح داستان حضور مؤکدی در ذهنش داشته باشد. من این عقیده را یک گام جلوتر می‌برم و معتقدم که طرح حتی نباید در ذهن نویسنده کامل باشد. من باید به فکر سرگرم شدن خودم هم باشم و دلم می‌خواهد غافلگیر شوم.

اگر بدانم که همه‌چیز چگونه پیش خواهد رفت، اصلاً از نوشتنش لذت نمی‌برم

نکتهٔ مهم‌تر این است که یک خط داستانی انعطاف‌پذیر دست شخصیت‌ها را برای تحرک داشتن باز می‌گذارد تا مثل آدم‌های واقعی تصمیم بگیرند و این فرصت را در اختیارشان می‌گذارد تا با خودشان بحث کرده و مثل آدم‌های واقعی عمل کنند.

ملال چیز خوب و فرخنده‌ای است و من هم به سختی متوجهش می‌شوم تا اینکه ایدهٔ داستانی کوتاه یا کتابی به من حمله‌ور می‌شود.

نوشتن داستان یک بازی است و انجام دادنش در همه‌وقت باید سرگرم‌کننده باشد.

معیار حرفه‌ای بودن همین است که فرد بتواند به سرعت این‌کارها را بکند؛ توانایی بهبودی با صبر و استقامت.

چرت زدن به شکل فوق‌العاده‌ای ذهن را پاک می‌کند و علاوه بر آن انرژی تازه‌ای هم به ما می‌دهد.

تصور می‌کنم باید شخصیت‌هایی داشته باشیم که کارهای ساده و جذابی مانند درآوردن انگشتر عروسی از داخل سوراخ لگن دستشویی از عهده‌شان بربیاید و بتوانند یک پاراگراف شصت تا هفتادسطری را طول داده و همچنان خواننده را نگه دارند