کتاب اگر اشتباه کرده باشم چه؟

کتاب اگر اشتباه کرده باشم چه؟ نوشته چاک کلاسترمن است که با ترجمه نوشین سلیمانی منتشر شده است. کتاب اگر اشتباه کرده باشم چه؟ جزو پرفروش‌های نیویورک تایمز است. 

درباره کتاب اگر اشتباه کرده باشم چه؟

وقتی کتاب اگر اشتباه کرده باشم چه؟ را می‌خوانید محال است شب روی تخت دراز بکشید و فکرتان به ایده‌های قلقلک‌آمیزش مشغول نشود. کلاسترمن از تاریخ نظریه‌های علمی گرفته تا درک ما از نابغه‌های تاریخی و علاقه‌ی جمعی به سرگرمی و ورزش‌های حرفه‌ای همه چیز را با طنزی قوی و طولانی به چالش می‌کشد و درست همان لحظه که فکر می‌کنید در اشتباه بودید، شما را به همان پله‌ی اول بازمی‌گرداند. این شما و این هم جهان دیوانه‌ی نویسنده که در آن، چهره‌های برجسته، جهان‌های موازی، زمان، رویاها، دموکراسی، نمایش‌های تلویزیونی، ورزش، موزیک و ... از هم باز شده و دوباره از نو چیده می‌شوند. این کتاب جهانی جذاب دارد که از ابتدا تا انتها خواننده کنجکاو را با خودش همراه می‌کند.

خواندن کتاب اگر اشتباه کرده باشم چه؟ را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به تمام علاقه‌مندان به ادبیات داستانی جهان پیشنهاد می‌کنیم

بخش‌هایی از کتاب اگر اشتباه کرده باشم چه؟

در عصری سرد و خشک در ماه فوریهٔ ۲۰۱۰ از من خواسته شد تا در مراسم خوانش که در گالری هنری بروکلین برگزار می‌شد شرکت کنم. دعوت را پذیرفتم، با این حال، خیلی به جزئیات دعوت‌نامه توجهی نکردم و به اشتباه گمان کردم گالری در منهتن واقع شده است. این یعنی برای افتتاحیهٔ مراسم ۲۵ دقیقه دیر رسیدم و جالب این‌جاست که سخنرانی افتتاحیهٔ مراسم به عهدهٔ من بود. هدلاینرِ این رویداد مالکوم گلدول بود که پیش از این به صورت حضوری او را پنج یا شش بار ملاقات کرده بودم (و یکی‌ــ دو بار در این ملاقات‌ها با یکدیگر در مورد تیم فوتبال امریکایی بافلو بیلز صحبت کردیم). از آن‌جایی که ساعت هفت بعد از ظهر در تاکسی از رودخانهٔ ایست عبور می‌کردم، ترتیبِ سخنرانی‌ها را عوض کردند. بنابراین، گلدول از سر لطف در نوبت من سخنرانی کرد. وقتی نهایتاً خود را رساندم، تقریباً سخنرانی‌اش به پایان رسیده بود؛ مقاله‌ای گزارش‌شده از نیویورکر دربارهٔ این‌که چرا تیم‌های NFL همیشه در کوارتربک‌ها ضعیف عمل می‌کنند. بعد از پایان گفته‌هایش حضار شروع کردند به مطرح کردن سؤالات که البته همه در مورد فوتبال بود. آخرین سؤال راجع به آیندهٔ جهان ورزش بود. پاسخ گلدول (دست‌کم در آن لحظه) به نظر مهمل و چرند می‌آمد: «ظرف ۲۵ سال آینده، دیگر هیچ کس در امریکا فوتبال امریکایی بازی نخواهد کرد و هیچ کس هم در امریکا گوشت قرمز نخواهد خورد.» سپس از جمعیت تشکر کرد و صحنه را ترک نمود.