کتاب نوستالژیکاتور

نوستالژی را دریغ‌یاد معنی کرده‌اند. بعضی هم غم غربت و درد دوری از وطن نوشته‌اند. مثل اینکه اولین بار در سال ۱۶۸۸ یک مقاله پزشکی درآمده بوده درباره حال سربازان دور از وطن، این نوستالژی را همانجا به‌عنوان نوعی مرض به کار برده‌اند. به هر حال نوستالژی به محلول او.آر.اس می‌ماند، معلوم نیست شور است یا شیرین. خیلی وقت ها البته تلخ است. یعنی یک چیز مُرّی است که علی مَرالزمان، طعم مُرّی‌اش گرفته شده و حالا به شیرینی می‌زند. اصلاً این خاصیت گذر زمان است که تلخی‌ها را از یاد آدم می‌برد. حتی جای کتکی که آدم در بچگی خورده، در بزرگسالی آدم را یاد خاطره مسخره شیطنت‌هایش می‌اندازد. معلوم نیست چرا نسل ما هنوز به ۴۰سالگی نرسیده دچار نوستالژی شده است. چرا یکهو بین ما مد شد که برای شامپو تخم‌مرغی و نوار کاست آه بکشیم. یک نفر می‌گفت آدمهای غمگینی که آینده ندارند به گذشته، بند می‌کنند. البته ما توی دهن آن یک نفر زدیم و گفتیم: «حالا اگه چهار نفر دور هم جمع بشن و آلبوم نگاه کنن یعنی آتیه ندارن؟ بدبختن؟ تو دیوار خوردن؟ یأس فلسفی گرفتن؟ فهمیدن دیروز بهتر از امروز و امروز بهتر از فرداست؟ برو عامو...» نوشتن از نوستالژی‌های یک نسل کار راحتی نیست. خوب نیست آدم بامزه‌های رفقایش را بی‌مزه بنویسد یا خدای نکرده دستش اشتباهی بخورد و کاسه خاطراتشان را وارونه کند. از تمام این کتاب اسمش را دوست دارم که برساخته ابوالفضل زرویی نصرآباد است، بقیه‌اش برای اثبات این است که هنوز آلزایمر نگرفته‌ام و راه خانه را گم نمی‌کنم. تا چه پیش آید و چه در نظر اوفتد.