کتاب کلاجان

«کلاجان» چهاردهمین اثر داستانی سید محمد میرموسوی، نویسنده معاصر ایرانی است. اولین اثر او مجموعه داستان «آقا جان سرهنگ» بود که در سال ۱۳۷۳منتشر شده و مورد توجه خوانندگان قرار گرفت. کِلاجان سادات؛ نام روستای نویسنده است، با مردمانی مهربان و صمیمی. این روستا در ۸کیلومتری غرب شهرستان گرگان واقع شده و خاستگاه بیشتر آثار موسوی همان‌جاست. «مردان» یکی از جوانان روستای کلاجان است که در سال‌های نخست پس از انقلاب برای دادخواهی و عرض مشکل مردم روستا از بی‌رونق بودن کشت و کار و نبود آب زراعی راهی پایتخت می‌شود. اما راه به جایی نمی‌برد، به روستا برمی‌گردد اما انگیزه او برای گرفتن حق و حقوق مردم بیشتر می‌شود، جلسه می‌گذارد، با مردم از حق و حقوقشان می‌گوید و می‌خواهد که عزمشان را برای گرفتن آن جزم کنند، اما مردم ساده روستا فکر می‌کنند او کمونیست و چپی شده و تصمیم می‌گیرند دور وبرش را خالی کنند: «اگر دست این بشر به آب برسد، دیگر دست‌بردار نیست. فردا، پس‌فردا هزار ادعای دیگر هم می‌کند!» مردان همین‌که از مسجد بیرون آمد، مردی جلویش را گرفت و بی‌پرده گفت: «مردان تو طرف‌دار خدا نیستی؟!» مردان ابتدا خندید و بعد اخم کرد: «چرا نباشم!؟ من چاکر خدا و امامان هستم.» بعد گفت: «خیلی چیزها پشت سر من می‌گویند. از این حرف‌ها چیزی نمی‌فهمم. من می‌خواهم آب در بیاید و مزرعه را زنده کنم. و این آبادی مفلوک‌شده نفس بکشد! حالا هرکس هرچه دوست دارد، بگوید!» خاطرهٔ آن روز برایش تداعی می شود. میرزااحمد با تندی می‌گوید: «چه گفتی؟! دولت هیچ‌کار نمی‌کند؟!» «نه. به درد ما نمی‌خورد!» «به دولت توهین نکن!» مردان می‌غّرد: «دولت کیه؟!» میرزااحمد که انگار مدرک خوبی بر علیه مردان به دست آورده بود، میل داشت یقه‌اش را بچسبد. «به دولت توهین می‌کنی، انگار داری به نظام توهین می‌کنی، فهمیدی؟! پدرت را در می‌آورند!»» «کلاجان» با نثزی زیبا و جاندار، تصویر سازی‌های هنرمندانه و تعلیق مناسب با رگه‌هایی از طنز، گوشه‌هایی از زندگی مردم شمال و رنج‌های آنها را در کنر زیبایی‌های بی‌نظیرشان به تصویر کشیده است.