کتاب سینمای ملی ایران رویکردی مردم‌شناختی - ارتباطی

«سینمای ملی ایران رویکردی مردم شناختی - ارتباطی» اثری مشترک از دکتر ابراهیم فیاض و دکتر عبدالله بیچرانلو است. این کتاب درباره سینمای ملی، چارچوب آن و ویژگی‌ها و رویکرد مردم‌شناختی آن سخن می‌گوید. نویسندگان این اثر معتقدند که سینمای ملی نیازمند چارچوبی تئوریک است. اندیشه رایج دردنیای امروزی و چیزی که اغلب به آن استناد می‌شود آن است که هنرمند به چارچوب نیاز ندارد زیرا لازمه کار هنری تخیل است؛ پس آزاد است که هرگونه تمایل دارد اثر را خلق و پیام را به مخاطب منتقل کند. عقیده بسیاری از هنرمندان امروزی این گونه است اما نویسندگان این اثر می‌گویند که حقیقت به‌ویژه درباره هنر ملی که سینمای ملی هم جزئی ازآن است، چیز دیگری است و اگر سینمای ملی چارچوب نظری متقنی نداشته باشد، نمی‌تواند حیاتی پایدار، رو به جلو، و بانشاط داشته باشد. آنها می گویند که تاکنون ما در عرصه ایجاد سینمای ملی ناتوان بوده‌ایم و مهم‌ترین دلیل آن بی‌توجهی به روش استقرایی در عمل است. این کتاب گامی اولیه در جهت ایجاد مکتب ایرانی در سینما است. از معدود آثاری است که در زمینه سینمای ملی ایران به نگارش درآمده است و بی‌تردید سرآغازی در این مسیر به شمار می‌رود، در این اثر، سینما، به سه بخش تقسیم شده است: قبل از سینما، سینما، و بعد از سینما. قبل از سینما یعنی آموزش و پژوهش و نظریه‌پردازی، خودشناسی و مکتب‌شناسی، تعریف مبانی و مختصات. بعد از چنین پیش‌سینمایی است که سینما معنی پیدا می‌کند. سینما به معنی تولید و توزیع محصول هنری، یعنی فیلم، و بعد از سینما یعنی نقد، تشویق و تقبیح، مقایسه و ارزشیابی به تفکیک سره از ناسره، و تکمیل گفتمان و نظریه‌پردازی.