کتاب رؤیای بعد از ظهر؛ تقدیری از هشتمین جایزه‌ی ادبی امیرحسین فردی

رمان جذاب «رویای بعداز ظهر» جریان انقلاب را برای نوجوانان امروز از زبان پسری به اسم پارسا روایت کرده است. پارسا در ساعت دو بعداز ظهر به آشپزخانه می‌رود تا از میز ابزار پدرش پیچ گوشتی و انبردستی بردارد تا چراغ مطالعه اش را درست کند. او بدون این که چراغ مطالعه را از برق بکشد شروع به بازکردن پیچ ها می‌کند که برق او را می‌گیر.د. پارسا بعد از چند ساعت بیهوشی بیدار می‌شود اما خودش را در فضایی تازه می‌بیند. خانه همان خانه خودشان است اما وسایل اتاقش ناپدید شده و به جایش یک فرش و چند پشتی در اتاق است، خانه به نظر قدیمی و فرسوده می‌آید و باغچه خشک خانه هم سرسبز شده است. پارسا با این برق گرفتگی در زمان سفر کرده و به چندین سال قبل پرت شده است. به سال ۱۳۵۷ و روزهای پر تب و تاب انقلاب. «زندگی جدید آن‌قدر مرا مشغول کرده بود که وقت نمی‌کردم فکر کنم چطور باید به زمان آینده برگردم. دلم برای بابا و پوریا و مامان تنگ شده بود؛ اما چاره‌ای نداشتم. باید صبر می‌کردم تا خدا خودش کمکم کند. از کلانتری هم هیچ خبری نبود. باباجونی یک روز در میان به آنجا سر می‌زد و دنبال کار من بود. خبر نداشت بابای من آن موقع ده سالش بود و اصلاً ایران نبود. بابا وقتی درسش توی دانشگاه انگلستان تمام می‌شود برمی‌گردد ایران و با مامانم عروسی می‌کند.‌ زندگی به‌خوبی می‌گذشت. شب‌ها دایی رضا نوارهای سخنرانی امام خمینی را تایپ یا روی نوار دیگری ضبط می‌کرد. من هم به او کمک می‌کردم. این کار را توی همان اتاق زیرزمین انجام می‌دادیم.» نیلوفر مالک این داستان را قالبی قرار داده تا برای نسل جدید از روزهای انقلاب بگوید و آنها را با فضای آن دوره آشنا کند. «رؤیای بعد از ظهر» اثر برگزیده در بخش رمان نوجوان هشتمین دوره جشنواره داستان انقلاب (جایزه امیرحسین فردی) بوده است.