کتاب ما این گونه ما شدیم

کتاب ما این گونه ما شدیم (ناداستان طنز) نوشته بهداد دالوندی و روایتی طنزآمیز درمورد کودکی و نوجوانی نسلی است که میان جنگ، کمبود امکانات، تربیت سخت‌گیرانه و تغییرات سریع اجتماعی بزرگ شده است. نویسنده با تکیه‌ بر خاطرات شخصی، خانواده‌ی پرجمعیت، مدرسه، تلویزیون، اقتصاد، زبان و فرهنگ عامه را از زاویه‌ای شوخ‌طبعانه و انتقادی مرور کرده است. انتشارات سوره مهر این کتاب را منتشر کرده است. اثر حاضر به‌صورت پیوسته و مثل یک دفترچه‌ی خاطرات، فصل‌های نانوشته‌ی زندگی یک دهه‌شصتی را کنار هم نشانده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب ما این گونه ما شدیم اثر بهداد دالوندی

کتاب ما این‌گونه ما شدیم (ناداستان طنز) با نگاهی طنز و خودافشاگرانه زندگی یک دهه‌شصتیِ متولد سال ۱۳۵۸ را از نوزادی تا بزرگسالی دنبال کرده است. بهداد دالوندی گفته است که این کتاب نه قرار است نوستالژی صرف باشد و نه گلایه‌نامه‌ی تلخ؛ بلکه اثر حاضر گزارشی است از واقعیت‌هایی که از روی ما گذشته‌اند با کمی لحن طنزآمیز. هر بخش از این اثر حول یک محور شکل گرفته است؛ همچون آشنایی با خانواده و پدرِ همیشه زیر پیکان، قنداق و مشکلات نوزادی، خاطرات تاریک خاموشی‌ها، مد و کلاس در کودکی، ماجرای مفصل نام‌گذاری و دواسمه‌بودن، ماشین‌های آن روزگار، امکانات ضعیف آموزشی، اوضاع دشوار اقتصادی، پدربزرگ ویولن‌زن و مادربزرگ قصه‌گو، شیوه‌های تربیت، درس‌های زندگی از دل کتاب‌های درسی، جایگاه هنرمند، دشواری‌های زبان فارسی، حساسیت‌ها نسبت به نوار کاست، تلویزیون سیاه‌وسفید و برنامه‌هایش و نیز خانواده و تولید فرزند.

کتاب ما این‌گونه ما شدیم در خلال ارائه‌ی خاطرات به مفاهیمی مثل لوگوتراپی، تغییرات زبان، فرهنگ تربیتی و اقتصاد خانوادگی هم می‌پردازد و نشان می‌دهد که ترکیب جنگ، کمبود، تربیت خشن و شوخی‌های جمعی چگونه نسل او را شکل داده است.

خلاصه کتاب ما این گونه ما شدیم

ما این گونه ما شدیم روایت اول‌شخص بهداد دالوندی از بزرگ‌شدن در فضایی است که در آن جنگ، خاموشی، صف، کمبود و تربیت سخت‌گیرانه با شوخی و خنده در هم آمیخته است. نویسنده از قنداق و سوءتغذیه و پدرِ همیشه زیر ماشین شروع می‌کند و به مدرسه‌ای می‌رسد که در آن تخته‌سیاه، گچ و خط‌کش و شلنگ ابزار اصلی آموزش است. کتاب به جزئیات زندگی روزمره می‌پردازد؛ از پیکان‌های همیشه‌خراب و ساساد و رمضان سیم‌کش تا اقتصاد سیب‌زمینی‌محور، قصه‌های خشن مادربزرگ، روش‌های عجیب تربیتی، وسواس‌های مذهبی و سیاسی در نام‌گذاری فرزندان و حساسیت نسبت به نوار کاست.

تلویزیون، برنامه‌ی کودک، آنتن‌چرخاندن به‌سوی شوروی، شیوه‌ی مصرف فرهنگی و جایگاه هنرمند و در نهایت تعریف خانواده و فرزندآوری، همه، در قالب خاطراتی طنزآلود روایت شده است تا نشان داده شود دهه‌ی ۱۳۶۰ در ایران بیش از آنکه یک تاریخ باشد، نوعی سرنوشت مشترک بوده است.

چرا باید کتاب ما این گونه ما شدیم را بخوانیم؟

کتاب ما این گونه ما شدیم تصویری طنزآمیز از زیست روزمره‌ی دهه‌شصتی‌ها ارائه کرده است؛ نسلی که میان کمبود، خشونت تربیتی، تلویزیون سیاه‌وسفید و رؤیای مهندس‌شدن شکل گرفت. خواندن این ناداستان طنز برای هم‌نسلان نویسنده فرصتی برای بازخوانی تجربه‌ای مشترک است و برای نسل‌های بعد، پنجره‌ای به خلق‌وخو و حساسیت‌های والدینشان.

خواندن کتاب ما این گونه ما شدیم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

این ناداستان طنز به کسانی پیشنهاد می‌شود که به خاطرات دهه‌شصتی‌ها، فرهنگ عامه‌ی شهری در ایران، تربیت خانوادگی و مدرسه‌ای آن دوره و ریشه‌های شوخ‌طبعی تلخ امروز علاقه دارند یا در رشته‌ها و حوزه‌های مرتبط با جامعه‌شناسی، روان‌شناسی تربیتی و مطالعات فرهنگی تخصیل و مطالعه می‌کنند.

بخشی از کتاب ما این گونه ما شدیم

«هنرمند، افتخار ملی

در زمان ما، هنرمند جایگاهی ویژه داشت. مردم علاقهٔ زیادی به هنرمندان داشتند و احترام خاصی برایشان قائل بودند. به‌ویژه اگر هنرمندی بچه‌محل، هم‌شهری یا هم‌استانی هم از آب درمی‌آمد، دیگر می‌شد سند افتخار، فرهیختگی، فرزانگی و فرهنگ مردم آن منطقه. خوب یادم است یک بار که با بستگانمان در فاضل‌آباد دور هم شب‌نشینی داشتیم، تلویزیون داشت مصاحبه‌ای با خوانندهٔ پاپ، «خشایار اعتمادی»، پخش می‌کرد که در آن هنرمند مذکور گفته بود در کودکی با خانواده‌اش در فاضل‌آباد زندگی می‌کرده. این خبر با اینکه در بدو اعلام بیشتر ما را غافلگیر کرده بود، هنوز پنج دقیقه نگذشته بود که هرکس به نحوی سعی می‌کرد نشان دهد نه‌تنها از قبل این موضوع را می‌دانسته، بلکه خودش یا پدرش یا پدربزرگش یک‌جوری با خشایار اعتمادی یا پدر او یا پدربزرگ او قرابتی چندین‌ساله داشته و رفیق گرمابه و گلستان بوده‌اند. البته خشایار اعتمادی اصلاً فاضل‌آبادی نبود و فقط بخش کوتاهی از دوران کودکی‌اش را، به خاطر شغل پدرش، در آنجا گذرانده بود، اما آن روزها این‌طوری بود که اگر فرد سرشناسی از کمربندی یک شهر هم رد می‌شد، همه با او فامیل می‌شدند و کلی خاطره از او و رفاقت و نزدیکی با اوـ البته در زمان خیلی قدیم‌ـ تعریف می‌کردند.»