کتاب داستان هایی برای گوش سوم

«داستان‌هایی برای گوش سوم» کتابی نوشته لی والاس درباره کاربرد روایت در دروان درمانی است. این اثر به معرفی دیدگاهی می‌پردازد که با توصیف‌های داستانی، واقعیت نهفته در سازه‌های آسیب‌شناختی را عریان می‌کند. بهره‌گیری از این توصیف‌ها، روان‌درمانی را تلطیف می‌کند و به مثابه روشی برای زایش اندیشه و اکتساب بینش مراجع است. اصطلاح «گوش سوم» برای نام این کتاب هم از کتاب «فراسوی نیک و بد» نیچه گرفته شده است. به این معنا که ما با گوش سوم، زبان استعاره‌ای شهودیمان را می‌شنویم. یک داستان آموزشی زمانی که به صورت مناسب به کار رود، انکارناپذیر است و بعد از استفادهٔ صحیح از یک داستان آموزشی، رفتار مراجع تغییرات مطلوبی می‌کند. این داستان‌ها هم داستان‌های اقتباسی‌اند و هم داستان‌هایی که خود روان‌درمانگر آنها را می‌سازد. نیازی هم نیست که داستان‌ها محدود به قالب قصهٔ پریان باشد، بلکه باید به سادگی در اشکال علمی تخیلی، شاعرانه و دیگر ژانرهای ادبی حتی تمثیل‌های ساده ارائه شوند؛ همچنین ممکن است در آنها از موسیقی یا حرکات موزون نیز استفاده گردد همانند آنچه در رقص به کار گرفته می‌شود. والاس در این کتاب داستان‌های تمثیلی خود را که از آنها در درمان بیمارانش سود می‌برد به شما معرفی کرده است. او عموما این داستان‌ها را در حالتی از خلسه که به بیمارش می‌دهد برای او تعریف می‌کند. هر یک از داستان‌های برگزیده شده در این کتاب، مسیر درمان مراجع را به سمت مطلوب تغییر داده و بهبودی معناداری به دنبال داشته است. بجاست که خاطرنشان سازیم داستان گویی از زمان‌های دور وسیله ای برای آموزش بوده است.