کتاب کلاه پوستی برای رفیق یفیم سمیونوویچ راخلین

«کلاه پوستی برای رفیق یفیم سمیونوویچ راخلین» نوشته ولادیمیر واینوویچ است. آثار این نویسنده، فوق العاده هوشمندانه، خنده‌دار، توام با طنز انتقادی و مایه‌های انسانی است. «کلاه پوستی برای رفیق یفیم سمیونوویچ راخلین» هجویه‌ای نیش‌دار بر زندگی در شوروی سابق است. نویسنده‌ای به نام یفیم راخلین، می‌فهمد که اتحادیه نویسندگان، کلاه‌هایی مختلف متناسب با اهمیت و جایگاه اعضا به آنها می‌دهد؛ کلاه پوست گوزن برای برترین نویسنده، کلاه پوست موش آبی برای نویسنده پیشرو، کلاه پوست موش‌خرما برای نویسنده برجسته و همینطور کلاه‌های دیگر برای نویسنده‌های مختلف دیگر. یفیم بی‌صبرانه می‌خواهد بداند چه جایگاهی در این سلسله دارد؛ پس با عجله به دفتر رئیس اتحادیه می‌رود و با حقیقتی غیرمنتظره رو به رو می‌شود؛ کلاه پوست گربه نر! یفیم که هجده سال است عضو اتحادیه بوده، درباره انسان‌های نجیب و شجاع کتاب نوشته، با سانسورچی‌های شوروی مشکلی نداشته و مدال‌هایی به عنوان کهنه سرباز گرفته است. کلاه پوست گربه نر را برای خود ناعادلانه می‌بیند. او این ظلم را برنمی‌تابد و در مسیرش برای احقاق حقوق خود، وارد ماجراهایی عجیب و جذاب می‌شود. «یفیم خودش آدم شجاع و نترسی بود. او در سفرش به پامیر در تبت از صخره‌ای مرتفع و خطرناک سقوط کرده بود، در آب‌های پرخروش قطبی تا مرز غرق شدن پیش رفته بود و در حین نبرد برای خاموش کردن چاهی نفتی دچار سوختگی شده بود. با این حال، یفیم از برخی چیزها نیز می‌ترسید: عدد سیزده، گربه‌های سیاه، ویروس‌ها، مارها، سگ‌ها و خودکامه‌ها. از نظر یفیم خودکامه‌ها کسانی بودند که او به لطف و مرحمتشان نیاز داشت. بر این اساس، خودکامه‌ها شامل سردبیران نشریات، رؤسای اتحادیه نویسندگان، مأموران پلیس، دربان‌ها و سرایدارها، بلیت‌فروش‌ها، کارکنان فروشگاه‌ها و مدیران مجتمع‌های مسکونی می‌شدند. یفیم هر زمان که برای طرح درخواست‌هایش به سراغ خودکامه‌ها می‌رفت قیافه مفلوکانه‌ای می‌گرفت؛ و برایش هم فرقی نمی‌کرد که درخواستش کوچک است یا بزرگ. و این قیافه چنان رقتبار بود که فقط سنگدل‌ترینِ خودکامه‌ها می‌توانست درخواست یفیم را رد کند.» دیالوگ‌های استعاری، شخصیت‌پردازی سریع و موثق و طنز انتقادی قدرتمند از جمله خصوصیات این اثر است. مخاطب با خواندن این داستان احساس می‌کند بازدیدکننده‌ای از سرزمین عجایبِ آکنده از شوخ‌طبعی‌ها است.