کتاب جرئت بسیار

کتاب جرئت بسیار نوشتهٔ برنه براون است که با ترجمهٔ مریم تقدیسی در انتشارات آسمان نیلگون منتشر شده است. این کتاب به شما یاد می‌دهد ترس‌هایتان را کنار بگذارید و برای موفقیت تلاش کنید. 

درباره کتاب جرئت بسیار

نویسنده در مقدمهٔ کتاب می‌گوید برای این‌که وارد میدان زندگی شویم در انتظار کامل شدن و ضدضربه شدن می‌مانیم، غافل از این‌که در طی این انتظار روابط و فرصت‌ها را به نحوی جبران‌ناپذیر از دست می‌دهیم، وقت باارزشمان را تلف می‌کنیم و موهبت‌هایی را که در اختیار داریم و نقشی را که ایفای آن فقط از دست ما ساخته است نادیده می‌گیریم.

باید یاد بگیریم هیچ تلاشی بی‌اشتباه و کاستی نیست ولی کسی که تلاش می‌کند، کسی که اشتیاق را می‌شناسد، کسی که ایثار می‌کند، همان کسی است که در بهترین حالت طعم پیروزی را بیش از دیگران می‌چشد و در بدترین حالت و در صورت شکست، حداقل پردل‌وجرئت شکست می‌خورد و این شکست به معنای ضعف نیست چون انسان درهرصورت آسیب‌پذیر است و این آسیب‌پذیری ذاتی او است.

عدم اطمینان، ریسک و احساساتی که هر روز با آن‌ها مواجهیم انتخابی نیستند. یگانه انتخابی که داریم نوع درگیر شدنمان در زندگی است؛ و پذیرش نقاط آسیب‌پذیرمان تعیین‌کنندهٔ عمق شهامت و وضوح هدف ماست. برنه براون نویسنده «جرئت بسیار» در کتابش قصد دارد همین نکته را برای شما درونی کند. «پر دل‌وجرئت بودن».

براون در این کتاب از معنای جرئت و با جرئت بودن حرف می‌زند و به عمق باور «کافی ‌نبودن» در انسان‌ها نگاهی می‌اندازد. با استدلال‌هایی تصورات غلط درباره آسیب‌پذیری را باطل می‌کند و راه‌هایی برای مبارزه با خجالتی بودن پیشنهاد می‌کند. در انتها نیز به والدین می‌آموزد که چگونه فرزندان پردل‌وجرئت تربیت کنند.

خواندن کتاب جرئت بسیار را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

مطالعه این کتاب برای همه به‌خصوص والدین جوانی که کودکی در آستانه پا نهادن به اجتماع دارند مفید است.

بخشی از کتاب جرئت بسیار

«"پس چه کار می‌کنی؟"

"خانه را تمیز می‌کنم. کرهٔ بادام‌زمینی می‌خورم. مردم را سرزنش می‌کنم. سعی می‌کنم همه چیز در اطرافم کامل و بی‌نقص باشد. هر چیزی را که می‌توانم، کنترل می‌کنم ــ هر چیزی که احتمال تغییر آن وجود دارد."

"چه زمانی بیش از همیشه احساس آسیب‌پذیر بودن می‌کنی؟"

"وقتی می‌ترسم." به دایانا نگاه می‌کنم و می‌بینم مثل هر روانشناس دیگری مکثی آزاردهنده می‌کند و سرش را در تأیید تکان می‌دهد تا بیشتر از من حرف بکشد. "وقتی که مضطربم و نمی‌دانم اوضاع چطور پیش خواهد رفت، یا وقتی درگیر گفت‌وگویی دشوار هستم، یا وقتی می‌خواهم کار جدیدی انجام دهم یا کاری انجام می‌دهم که مرا معذب می‌کند یا در معرض انتقاد یا قضاوت قرار می‌دهد." همچنان مکث می‌کند و سرش را در همدلی با من تکان می‌دهد. "وقتی فکر می‌کنم چقدر استیو و فرزندانم را دوست دارم و اگر اتفاقی برای آن‌ها بیفتد همه چیز برایم تمام خواهد شد. وقتی کسانی را که دوست دارم در تقلا و زحمت می‌بینم و کاری از دستم برایشان ساخته نیست یا نمی‌توانم باعث بهبود اوضاع شوم. تنها کاری که می‌توانم بکنم این است که در کنارشان باشم."

"می‌فهمم."

"زمانی آن را احساس می‌کنم که از این‌که همه چیز خیلی خوب یا خیلی ترسناک است می‌ترسم. واقعاً دلم می‌خواهد فکر کنم حسی فوق‌العاده است؛ ولی در حال حاضر که فقط تحمل‌ناپذیر است. آیا می‌توان این حس را تغییر داد؟"

"بله به نظر من می‌توان آن را تغییر داد."»