کتاب به زبان آدم

«به زبان آدم» یا «چگونه عین آدم زندگی کنیم» نوشته عبدالله مقدمی نگاهی طنزگونه و انتقادی به رفتارها و خصلت‌های انسان امروزی در موقعیت‌های اجتماعی و فردی دارد و روی سخنش نیز بیشتر با جوان‌ها است. مثلا آدم موقع درس خواندن، آدم موقع مهمانی، آدم با خواهر و برادر، آدم موقع غذاخوردن و آدم موقع ورزش کردن نام تعدادی از بخش‌های این کتاب اند که در آنها نویسنده با زبانی طنز و دلنشین به نقد رفتارهای نامناسب انسان در این موقعیت ها پرداخته و به طور ضمنی رفتارهای درست را نیز آموزش داده است. «آدم‌فروش یا آنتن به موجود عجیب و غریبی می‌گویند که موقع خرابکاری در کلاس یا هر جای دیگری بیشترین همکاری و همراهی را با آدم می‌کند. یعنی یک جور او را تشویق می‌کند و هندوانه زیر بغلش می‌گذارد که آدم یک لحظه یادش می‌رود که دارد چه غلطی می‌کند. پس با خودش می‌گوید: «کارم درست است.» که درست نیست. بعد از اینکه آدم گچ زیر معلم گذاشت یا گوش هم‌کلاسی‌اش را پیچاند یا دم گربه همسایه را گره زد یا هرچی، آن آدم‌فروش می‌رود و آدم را مثل خیار می‌فروشد که: آقا اجازه، ما نبودیم و این بود. خب بدتر از آن این است که آدم خیلی لجش می‌گیرد که این‌طوری مفت به فروش برود اما آن موقع کاری نمی‌تواند بکند جز گریه و زاری و اظهار غلط کردم. همه این اشک و زاری‌ها موقعی است که آن نامرد آدم‌فروش دارد به آدم می‌خندد. در این مواقع بعد از تنبیه شدن معمولاً اولین جمله‌ای که آدم به آدم‌فروش می‌گوید، این است: «آخر کلاس وایستا». که این بزرگ‌ترین اشتباه بشریت است. چون معمولاً همه می‌فهمند که پیام آخر آدم بعد از تنبیه چیست. این کار اصلاً خوب نیست و ما آن را تأیید نمی‌کنیم. بهتر است چند روزی را در حالت «نه صلح، نه جنگ» بگذرانیم و بعد در یک لحظه غافلگیرانه، وارد پروسه جنگ بشویم. البته همه می‌دانند که آدم فروش هر چقدر هم کتک بخورد آنتنش آسیبی نمی‌بیند و به قول بابایمان: «اقتضای طبیعتش این است.»