کتاب تا محراب آن دو ابرو

بهار آمد که ابر تازه آورد دلم خونابه‌های تازه بارد سر رنگین‌کمان، بر سینه‌ی آب زچشم صبحگاهان می‌پَرَد خواب کنار چشمه‌، پونه، روی شوید بن گوش نسیم آهسته گوید: بهار آمد، کجا رفتند یاران سیه بادی، سیه بادی بهاران! خزان بادی که بی‌یاران خزانی سیه بادی که در غم، شادمانی