کتاب آریا

رمان «آریا» نوشته زهره زاهدی، درباره دختری به نام نازنین و زندگی پر ماجرای او است: «نازنین تنها بر مزار کیاوش نشسته بود و به سال‌های بر باد رفته می‌اندیشید. بعد از شب سال او، این اولین شب جمعه‌ای بود که به دیدنش می‌آمد. مروارید پس از پی بردن به راز پدر، هرگز نخواسته بود بر مزارش حاضر شود. مزار را با گلاب شست، برایش قرآن خواند. دیگر دلش از او و کرده‌هایش مکدر نبود. کوشید به نقاط ضعفش نیندیشید، خوبی‌هایش را به یاد آورد. سعی کرد تنها خاطرات خوش را در ذهن نگه دارد. خوبی‌ها را بر سنگ و بدی‌ها را بر ماسه بنویسد. به یاد روزی افتاد که برای اولین بار او را به صرف عصرانه در آن هتل قدیمی دعوت کرد و خودنویس نوک‌طلایی را که هنوز در کیف داشت، به او هدیه کرد. به یاد روزی افتاد که مروارید به دنیا آمده بود و او سراسیمه میان اتاق او و بخش نوزادان در رفت و آمد بود. به یاد هدیه‌هایش افتاد که آنها را مثل بچه‌ها زیر تشک مبل و داخل روبالشی پنهان می‌کرد. ولی افسوس که این خاطرات بسیار اندک بودند و زناشویی او را از زیر چتر رنج و دلتنگی بیرون نمی‌کشیدند. وقتی به بیست سال زندگی زناشویی‌اش می‌اندیشید.»