کتاب تمام دونات ها با سوراخ بیرون نمی آیند آقای اورهان پاموک!

کتاب تمام دونات ها با سوراخ بیرون نمی آیند آقای اورهان پاموک! نوشته بهناز بدرزاده، رمانی است که از همان فصل‌های آغازین مرز میان واقعیت، خیال، رؤیا و هذیان را به‌هم می‌زند. ماجرا با دیداری غیرمنتظره میان یک راننده‌ی تاکسی و اورهان پاموک شروع می‌شود، اما خیلی زود مسیر روایت به‌سمت موقعیت‌هایی می‌رود که هم طنز دارند، هم اضطراب و هم حس تعلیق. این کتاب را انتشارات مهراندیش منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب تمام دونات ها با سوراخ بیرون نمی آیند آقای اورهان پاموک!

کتاب تمام دونات ها با سوراخ بیرون نمی آیند آقای اورهان پاموک! نوشته بهناز بدرزاده، رمانی است که بر پایه‌ی یک موقعیت نامعمول شکل می‌گیرد: نویسنده‌ای مشهور از ترکیه وارد تهران می‌شود و زنی جوان به نام مرجان، که هم راننده‌ی تاکسی است و هم سودای نویسنده‌شدن دارد، او را سوار می‌کند. از همین نقطه، روایت وارد فضایی می‌شود که در آن شوخی، آشفتگی، ترس، میل به دیده‌شدن و حسرتِ زندگیِ نانوشته کنار هم قرار می‌گیرند. متن از همان ابتدا نشان می‌دهد که قرار نیست با یک خط داستانی آرام و پیش‌بینی‌پذیر روبه‌رو باشیم.
این کتاب فقط بر یک دیدار عجیب تکیه ندارد. رمان با جابه‌جایی زاویه‌ی دید میان مرجان، پاموک و بعدتر شخصیت‌هایی دیگر، لایه‌های تازه‌ای از ماجرا را باز می‌کند. مرجان شخصیتی پرحرف، خیال‌پرداز، عصبی و درعین‌حال آسیب‌پذیر است؛ کسی که میان فشار خانواده، تنگنای مالی، آرزوی نویسنده‌شدن و زندگی روزمره دست‌وپنجه نرم می‌کند. در سوی دیگر، پاموکِ داستان قرار دارد که حضورش فقط یک ارجاع بیرونی نیست، بلکه به بخشی از بازی رمان با شهرت، ادبیات، تصویر نویسنده و فاصله‌ی میان آدم واقعی و چهره‌ی ذهنی بدل می‌شود.
این کتاب حال‌وهوایی پرتب‌وتاب دارد. زبان شخصیت‌ها تند، پرکنایه و گاهی آمیخته به خشم و شوخی است. در دل این فضا، رمان به موضوع‌هایی مثل میل به موفقیت، حس ناکامی، رابطه‌ی پیچیده‌ی خانواده، تنهایی، مرگ و حتی امکان جان‌گرفتن خیال می‌پردازد. حضور شخصیتی مثل پائولو، که از دل ذهن و نوشتن سر برمی‌آورد، نشان می‌دهد این کتاب فقط یک داستان واقع‌گرا نیست و از مرزهای معمول روایت عبور می‌کند. همین رفت‌وآمد میان امر روزمره و امر نامنتظر، فضای اثر را خاص و ناآرام نگه می‌دارد.

خلاصه داستان تمام دونات ها با سوراخ بیرون نمی آیند آقای اورهان پاموک!

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
مرجان امیری، زنی جوان که هم درگیر مشکلات خانوادگی و مالی است و هم آرزو دارد نویسنده‌ای شناخته‌شده شود، شبی در فرودگاه مسافری غیرعادی سوار می‌کند: اورهان پاموک. او که از این دیدار هیجان‌زده شده، می‌کوشد از این فرصت برای نزدیک‌شدن به دنیای ادبیات استفاده کند، اما مسیر سفر خیلی زود به بحرانی خطرناک می‌رسد. روایت بعد از این حادثه فقط در همان سطح واقع‌گرایانه نمی‌ماند و با ورود شخصیت‌ها و موقعیت‌هایی غریب، مرز میان ذهن، خاطره، مرگ و خیال را به‌هم می‌ریزد. رمان در ادامه، گذشته‌ی مرجان، اضطراب‌های پاموک و آشوبی را که از دل نوشتن بیرون می‌آید کنار هم می‌گذارد.

چرا باید کتاب تمام دونات ها با سوراخ بیرون نمی آیند آقای اورهان پاموک! را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب تمام دونات ها با سوراخ بیرون نمی آیند آقای اورهان پاموک! را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• رمان از یک موقعیت ساده شروع می‌شود و خیلی زود آن را به روایتی پرتنش و پیش‌بینی‌ناپذیر تبدیل می‌کند.
• شخصیت مرجان تصویری روشن از آرزوی نویسنده‌شدن، فشار معیشت و فرسودگی زندگی روزمره به دست می‌دهد.
• کتاب رابطه‌ی میان شهرت ادبی و تصور عمومی از نویسنده را به‌شکلی داستانی پیش می‌کشد.
• جابه‌جایی زاویه‌ی دید، ماجرا را از چند سمت نشان می‌دهد و فهم شخصیت‌ها را عمیق‌تر می‌کند.
• فضای اثر برای کسانی جالب است که روایت‌های آمیخته به طنز تلخ، اضطراب و خیال را دنبال می‌کنند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب تمام دونات ها با سوراخ بیرون نمی آیند آقای اورهان پاموک! به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌هایی که مرز میان واقعیت و خیال را جابه‌جا می‌کنند.
• خوانندگانی که به شخصیت‌های زنِ پرتنش، جاه‌طلب و درگیر با زندگی روزمره علاقه دارند.
• کسانی که دوست دارند داستانی درباره‌ی نوشتن، شهرت و رؤیای دیده‌شدن بخوانند.
• مخاطبانی که از فضاهای تلخ‌وشیرین و موقعیت‌های عجیب و غیرمنتظره لذت می‌برند.
• علاقه‌مندان به رمان‌های شخصیت‌محور که در آن‌ها خانواده، فقدان و ناکامی نقش مهمی دارند.

بخشی از کتاب تمام دونات ها با سوراخ بیرون نمی آیند آقای اورهان پاموک!

«قسمت شد بعدِ عمری نویسندهٔ سرشناسی را دیدم که همهٔ عمر آرزویش را داشتم. نه پولش را داشتم نه موقعیتش که بار دیگر بتوانم جایی مثلاً خارج از ایران ببینمش. وقتی چند دقیقه قبل خودش را معرفی کرد توی دلم قند آب شد و کلی خیال‌بافی کردم ببرمش کافه‌ای با دیزاین سنتی، جایی که اردیبهشتش پر باشد از عطر نسترن و پیچ امین‌الدوله و عطر تلخ قهوه و دارچین و هل و زنجبیل و دوتایی دبل‌ اسپرسو و نان خامه‌ای بخوریم و از آخرین داستانمان به هم بگوییم، عوضش حالا داشتم کنار بزرگ‌راه جان می‌دادم.
نور درخشان چراغ کنار بزرگ‌راه مثل هالهٔ نور طلایی دور بدن استاد پاموک را گرفته بود که از نگرانی خودش هم به‌سختی نفس می‌کشید. سرم را کج کردم و سرفه کردم. دلم نمی‌خواست بوی سیرِ نفسم به مشام استاد برسد. تمام توانم را جمع کردم و با صدای گرفته و خفه‌ای گفتم:
استاد ... توی ... توی این شکلات ... چی ... بود؟
باد، موهای نقره‌ای پرپشتش را تکان می‌داد. با سر و صورت خیسِ عرق نگاهم کرد. لب‌هایش می‌لرزیدند:
لیکور. شربت توت‌فرنگی. بادوم زمینی. بهترین شکلات آجیلیه.»