کتاب مدرسه رویایی

کتاب مدرسه رویایی نوشتهٔ تتسوکو کورویاناگی و ترجمهٔ سوسن فیروزی است. نشر قطره این رمان ژاپنی را منتشر کرده است. این اثر از مجموعه‌های «همه‌سالان» و «داستان جهان و جهان داستان» است. این رمان خاطراتی از «توتو - چان»، دختر کوچکی پشت پنجره است.

درباره کتاب مدرسه رویایی

کتاب مدرسه رویایی (Madogiwa no Totto-Chan) نوشتهٔ تتسوکو کورویاناگی است. نویسنده در این اثر از خاطرات یک مدرسه‌ٔ ایده‌آل در توکیو، در دوران جنگ جهانی سخن گفته است؛ مدرسه‌ای که آموزش را با تفریح، آزادی و محبت درآمیخته بود. در این مدرسه‌، به‌عنوان کلاس درس، به جای اتاق،‌ از واگن‌های کهنه‌ٔ قطار استفاده شده بود. «سوساکو کوبایاشی»، مؤسس و مدیر مدرسه باور جدی به آزادی بیان و عمل داشت و با همین رویکرد مدرسه را اداره می‌کرد. او به آموزگارانش توصیه می‌کرد «‌مانع بلندپروازی‌های کودکان نشوید» یا «‌رؤیاهای کودکان از رؤیاهای شما بزرگ‌تر است.» «توتو ـ چانِ» کتاب، در بزرگ‌سالی، به یکی از معروف‌ترین شخصیت‌های تلویزیونی ژاپن تبدیل شد؛ تتسوکو کورویاناگی. او که در شش‌سالگی با برچسب یک کودک مشکل‌دار از اولین مدرسه‌اش اخراج شده بود، موفقیتش را در زندگی،‌ مدیون این مدرسه‌ٔ و مدیرش می‌داند. او در این مدرسه متقاعد شده بود که هر کودکی (مهم نبود که چه‌قدر مشکل داشته باشد) با طبیعت درونی (فطرت) خوبی به دنیا می‌آید که فقط به پرورش نیاز دارد. آزادی شخصی که به دانش‌آموزان این مدرسه داده شده بود، نه تنها در ژاپن که در سراسر دنیا،‌ با آموزش جاری آن زمان، بسیار متفاوت بود. اهمیت و موفقیت آشکار این روش، خواننده را ترغیب می‌کند که آموزش دوره‌ٔ ابتدایی خود را دوباره مرور و ارزیابی کند. این کتاب با فروش بیش از هفت‌میلیون نسخه در ردهٔ آثار پرفروش در ژاپن قرار گرفته است.

خواندن کتاب مدرسه رویایی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران ادبیات داستانی ژاپن و علاقه‌مندان به خاطراتی که در قالب رمان بیان شده‌اند، پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب مدرسه رویایی

«آقای کوبایاشی بیش از یک سال به مدرسهٔ دالکروز رفت و این سیستم را کاملاً آموخت. خیلی از ژاپنی‌ها تحت تأثیر دالکروز قرارگرفته‌اند ـ کوسکاک یامادا آهنگ‌ساز، باکو ایشی‌ای ابداع‌کنندهٔ رقص مدرن در ژاپن، ایچیکاوا ساوانجی دوم هنرپیشهٔ کابوکی، کااُرو تُساناای پیشگام درام مدرن، میچیوایتو هنرپیشه، همهٔ آن‌ها احساس کرده بودند که آموزش‌های دالکروز اساس بسیاری از هنرها می‌باشد، اما سوساکوکوبایاشی اولین کسی بود که در ژاپن این آموزش‌ها را در آموزش ابتدایی به کار برد.

اگر از او می‌پرسیدی که حرکات موزون بدن چیست پاسخ می‌داد: «این ورزشی است که بدن را پالایش می‌کند، ورزشی که به ذهن می‌آموزد چگونه از بدن استفاده و آن را کنترل کند، ورزشی که بدن و ذهن را قادر می‌سازد که هماهنگی را بفهمند. تمرین حرکات موزون بدن، شخصیت را هماهنگ می‌کند و یک شخصیت موزون، زیبا و قوی، پذیرنده و مطیع قوانین طبیعت است.»

کلاس‌های توتو ـ چان با آموزش فهمیدن هم‌آهنگی به وسیله بدن شروع شد. مدیر مدرسه در سن کوچک سالن اجتماعات پیانو می‌نواخت و بچه‌ها هر جا ایستاده بودند همراه با موسیقی شروع به حرکت می‌کردند. آن‌ها می‌توانستند به هر روشی که دوست دارند قدم بزنند، فقط نباید باهم برخورد می‌کردند. بنابراین عادت کردند که در یک جهت دایره‌وار مشابه حرکت کنند. اگر فکر می‌کردند که موسیقی دو ضرب است، باید هنگام راه رفتن، بازوهایشان را مثل یک رهبر ارکستر به پایین و بالا حرکت می‌دادند. در مورد حرکت پاهایشان نباید زیاد جست‌وخیز می‌کردند اما نه به این مفهوم که مثل یک بالرین روی نوک پنجه راه بروند. به آن‌ها گفته شده بود که کاملاً راحت راه بروند مثل اینکه انگشتانشان را به نرمی روی زمین می‌کشند. مهم‌ترین موضوع این بود که طبیعی باشند، بنابراین می‌توانستند در هر سویی که احساس می‌کردند درست است، راه بروند. اگر آهنگ به سه ضرب تغییر می‌کرد، باید بازوهایشان را طبق آن حرکت داده، قدم‌هایشان را با سرعت موسیقی تطبیق می‌دادند، تندتر یا آهسته‌تر، مطابق نیاز راه رفتن. آن‌ها باید یاد می‌گرفتند که حرکت بازوهایشان را تا شش ضرب با آهنگ تطبیق دهند. چهارضرب خیلی ساده بود.»