کتاب حماسه ویچر (کتاب دوم، شمشیر سرنوشت)

کتاب حماسه ویچر (کتاب دوم، شمشیر سرنوشت) نوشته آنجی سپکوفسکی با ترجمه بهناز حسینی و سینا طاوسی مسرور داستان ماجراجویی‌های تازه‌ی گرالت، ویچر اهل ریویاست؛ هیولاکشی که در جهانی آشفته میان انسان‌ها، جادو و سیاست سرگردان است. این کتاب که انتشارات آذرباد آن را منتشر کرده است، ادامه‌ای بر فضای تیره، طنز تلخ و نگاه انتقادی جلد نخست است و مجموعه‌ای از داستان‌های به‌هم‌پیوسته را در دل یک ماجرای بزرگ‌تر اژدهاکشی و کشمکش‌های سیاسی روایت می‌کند. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب حماسه ویچر (کتاب دوم، شمشیر سرنوشت)

کتاب شمشیر سرنوشت دومین مجموعه‌ی داستان کوتاه از مجموعه‌ی ویچر (جادوگر) اثر آنجی ساپکوفسکی است که اولین بار به زبان لهستانی در سال ۱۹۹۲ منتشر شد و بعداً ترجمه‌ی انگلیسی آن توسط دیوید فرنچ در سال ۲۰۱۵ عرضه گردید. کتاب ماجراهای گرالت از ریویا، شکارچی حرفه‌ای هیولا با موهای سفید و جهش‌یافته را دنبال می‌کند که در جهانی پر از انتخاب‌های دشوار، همواره برای بی‌طرف ماندن تلاش می‌کند. شمشیر سرنوشت برخلاف مجموعه‌ی اول، آخرین آرزو، که بیشتر بر اپیزودهای مستقل شکار هیولا متمرکز بود، از نظر موضوعی و زمانی ارتباط بیشتری میان داستان‌های خود دارد. داستان‌ها شخصیت‌های تکرارشونده‌ای را معرفی می‌کنند که بعدها در مجموعه‌ی رمان‌های اصلی محوری می‌شوند، از جمله داندلیون، شاعر و دوست صمیمی گرالت؛ ینفر از ونگبرگ، جادوگر قدرتمند و بی‌ثبات؛ و مهم‌تر از همه، دختر جوانی به نام سیریلا از سینترا (معروف به سیری) که سرنوشتش به طور جدایی‌ناپذیری به سرنوشت گرالت گره می‌خورد.

کتاب حماسه‌ی ویچر (کتاب دوم، شمشیر سرنوشت) شامل شش داستان به هم پیوسته است: «حدود عقل»، «تکه‌ای یخ»، «شعله‌ی جاویدان»، «فداکاری کوچک»، «شمشیر سرنوشت» و «چیزی بیشتر». گرالت همچنان با اژدهایان، دوپلگانگرها، زویگ‌ها و موجودات دیگر روبرو می‌شود، اما کتاب تأکید بیشتری بر رشد شخصیت و پیچیدگی عاطفی دارد تا کنش‌های اکشن. درون‌مایه‌های اصلی شامل تنش میان بی‌طرفی و تعهد، ماهیت سرنوشت و امکان گریز از آن و رابطه‌ی دردناک و پرفرازونشیب گرالت و ینفر است. دو داستان پایانی، «شمشیر سرنوشت» و «چیزی بیشتر»، به‌عنوان پیش‌درآمدی مستقیم بر حماسه‌ی اصلی ویچر عمل می‌کنند و رویدادهایی را توصیف می‌کنند که گرالت را به سمت «فرزند غافلگیری» خود سوق می‌دهد؛ کودکی که مدت‌ها سعی کرده بود از سرنوشت خود فرار کند. این مجموعه به طور قابل توجهی مالیخولیایی‌تر و عمیق‌تر از جلد قبلی است و حس از دست دادن و اشتیاقی را منتقل می‌کند که از ویژگی‌های بارز آثار ساپکوفسکی شده است.

خلاصه داستان حماسه ویچر (کتاب دوم، شمشیر سرنوشت)

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!

کتاب حماسه‌ی ویچر (کتاب دوم، شمشیر سرنوشت) مجموعه‌ای از چند داستان بلند به‌هم‌پیوسته است که در ادامه‌ی ماجراهای گرالت از ریویا شکل گرفته‌اند و در آن‌ها هم‌زمان با نبرد با هیولاها، بحث‌های فلسفی، درگیری‌های سیاسی و روابط عاطفی شخصیت‌ها پررنگ شده است. آنجی سپکوفسکی در این کتاب از دل افسانه‌ها، اسطوره‌ها و فولکلور، جهانی ساخته که در آن مرز بین هیولا و انسان مدام جابه‌جا می‌شود و ویچر باید مدام تشخیص دهد کدام «شر» را انتخاب کند یا اصلاً وارد بازی نشود. کتاب حماسه‌ی ویچر (کتاب دوم، شمشیر سرنوشت) در چند داستان مانند «مرزهای واقعیت» ماجرای شکار باسیلیسک، همراهی گرالت با شوالیه‌ی مرموزی به نام بورچ سه‌زاغچه و محافظان زریکانیایی‌اش و سپس حرکت کاروانی بزرگ به‌سوی کوه‌های محل اختفای اژدها را دنبال می‌کند. در این مسیر، شخصیت‌هایی مثل دندلایون، یارپن زیگرین و گروه غارتگرهای کرینفرید، شاه نیدامیر و صدراعظمش و همچنین ساحره‌ی قدرتمند ینفر وارد صحنه می‌شوند. کتاب حماسه‌ی ویچر (کتاب دوم، شمشیر سرنوشت) علاوه‌بر صحنه‌های نبرد و تعقیب اژدها، پر از گفت‌وگوهای طولانی درباره‌ی نظم و آشوب، طبیعت جهش‌یافته‌ها، اخلاق کشتن هیولاها، نقش جادوگران در سیاست و رابطه‌ی پرتنش و عاطفی گرالت و ینفر است. ساختار کتاب طوری است که هر داستان ماجرای نسبتاً مستقلی دارد اما درمجموع، تصویر بزرگ‌تری از سرنوشت گرالت و جایگاه او در این جهان به‌هم‌ریخته می‌سازد.

چرا باید کتاب حماسه ویچر (کتاب دوم، شمشیر سرنوشت) را بخوانیم؟

حماسه‌ی ویچر (کتاب دوم، شمشیر سرنوشت) فقط داستان شکار اژدها و کشتن هیولاها نیست، بلکه روی مرز مبهم میان انسان و هیولا، اخلاق خشونت، نقش جادوگران در سیاست و رابطه‌ی عشق و سرنوشت مکث کرده است. ترکیب صحنه‌های پرتنش، گفت‌وگوهای فلسفی، طنز گزنده و شخصیت‌های چندوجهی، آن کتاب را به متنی خواندنی برای کسانی تبدیل کرده که از فانتزی صرفاً ماجرامحور فراتر می‌خواهند.

خواندن کتاب حماسه ویچر (کتاب دوم، شمشیر سرنوشت) را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن حماسه ویچر (کتاب دوم، شمشیر سرنوشت) به علاقه‌مندان فانتزی تیره، دوست‌داران جهان ویچر، کسانی که از ترکیب اکشن، سیاست و بحث‌های اخلاقی لذت می‌برند و همچنین مخاطبانی که به روابط پیچیده‌ی عاطفی در دل ماجراهای حماسی علاقه‌مند هستند پیشنهاد می‌شود.

درباره آنجی سپکوفسکی

آنجی ساپکوفسکی نویسنده‌ی فانتزی لهستانی است که در ۲۱ ژوئن ۱۹۴۸ در ووچ، لهستان به دنیا آمد. او به عنوان اقتصاددان آموزش دید و سال‌ها به عنوان نماینده‌ی ارشد فروش برای یک شرکت تجارت خارجی کار کرد تا اینکه به نویسندگی روی آورد. او نویسنده‌ای خودآموخته است و تحصیلات ادبی رسمی ندارد. ساپکوفسکی نوشتن داستان‌های کوتاه را در اواسط دهه‌ی ۱۹۸۰ به عنوان یک راه خلاقانه جدا از کار روزمره خود آغاز کرد. اولین داستان کوتاه او، «ویچر» (۱۹۸۶)، در مجله‌ی فانتزی لهستانی Fantastyka منتشر شد و مقام سوم مسابقه‌ی مجله را کسب کرد. داستان به طور غیرمنتظره‌ای محبوب شد و با تشویق تقاضای خوانندگان، ساپکوفسکی به نوشتن داستان‌های بیشتر ویچر ادامه داد که بعدها در مجلدات آخرین آرزو (۱۹۹۳) و شمشیر سرنوشت (۱۹۹۲) جمع‌آوری شدند. او در ابتدا قصد نوشتن یک حماسه‌ی کامل را نداشت، اما موفقیت داستان‌ها او را به نوشتن مجموعه‌ی پنج جلدی ویچر سوق داد: خون الف‌ها (۱۹۹۴)، زمان تحقیر (۱۹۹۵)، غسل تعمید آتش (۱۹۹۶)، برج پرستو (۱۹۹۷) و بانوی دریاچه (۱۹۹۹).

آثار ساپکوفسکی به بیش از ۲۰ زبان ترجمه شده و میلیون‌ها نسخه در سراسر جهان فروش داشته است. او دریافت‌کننده‌ی جوایز ادبی متعددی از جمله شش جایزه‌ی معتبر یانوش ای. زایدل، جایزه‌ی پاسپورت پولیتیکا و جایزه‌ی ایگنوتوس اسپانیا است. در سال ۲۰۱۶، جایزه‌ی جهانی فانتزی برای یک عمر دستاورد را در کنوانسیون جهانی فانتزی دریافت کرد. اگرچه اقتباس‌های بازی ویدیویی از آثار او به شهرت جهانی رسیده است، ساپکوفسکی گفته است که بازی ویدیویی انجام نمی‌دهد و آن‌ها را یک رسانه‌ی هنری نمی‌داند. او آشکارا از اقتباس‌ها از جمله سریال نتفلیکس انتقاد کرده است، در حالی که نقش آن‌ها را در افزایش فروش کتاب تصدیق می‌کند. او با همسرش در ووچ، لهستان زندگی می‌کند. رمان‌های او به عنوان عاملی برای رایج کردن فانتزی اسلاوی و آوردن ادبیات لهستان به مخاطبان جهانی شناخته می‌شوند.

بخشی از کتاب حماسه ویچر (کتاب دوم، شمشیر سرنوشت)

«گرالت، سر سپیدش را از اسبش برگرداند و به چشمان روشن غریبه خیره شد. «بورچ، بهت می‌گم تا سوءتفاهم پیش نیاد. من یه ویچرم.» - خودم همین فکر رو می‌کردم. طوری گفتی که انگار جذامی هستی. گرالت با خونسردی پاسخ داد: «بعضی‌ها همراهی با یه جذامی رو به یه ویچر ترجیح می‌دن.» سه زاغچه با لبخند جواب داد: «و بعضی دیگه، همراهی با گوسفندها رو به زن‌های جوان ترجیح می‌دن. در آخر، فقط دلم براشون می‌سوزه. پیشنهاد من سر جاشه.» گرالت یک دستکشش را بیرون کشید و با غریبه که دستش را جلو آورده بود، دست داد. - قبول می‌کنم. از ملاقات با شما خوشحالم. - پس بریم، دارم از گرسنگی می‌میرم.» «گرالت جرعه‌ای آبجو را قورت و پاسخ داد: «می‌دونم. من هم در موردشون شنیدم: طلایی‌ها؛ اما اونا وجود ندارن.» - اما چطور می‌تونی مطمئن باشی؟ فقط چون تا حالا ندیدی‌شون؟ تو سفیدها رو هم ندیدی. - موضوع این نیست. اون طرف دریاها، در اُفیر و زنگوبار، اسب‌های سفید با راه‌راه مشکی وجود دارن. من اونا رو هم ندیدم؛ اما می‌دونم که وجود دارن. اژدهای طلایی یه افسانه‌ست، یک قصه، مثل ققنوس. ققنوس‌ها و اژدهایان طلایی وجود ندارن. وی که آرنج‌هایش را روی میز گذاشته بود، با کنجکاوی به او نگاه کرد. بورچ کمی دیگر نوشیدنی از بشکهٔ کوچک بیرون کشید. «تو حتماً می‌دونی چی داری می‌گی؛ یه ویچری. بااین‌حال، من فکر می‌کنم هر قصه یا افسانه‌ای ممکنه ذره‌ای از حقیقت با خودش داشته باشه که نمی‌شه بهش بی‌توجه بود.»»