کتاب ناگفته‌ها و ناشنیده‌های دشت کربلا

کتاب ناگفته‌ها و ناشنیده‌های دشت کربلا نوشتهٔ محمدعلی حربی در انتشارات پر چاپ شده است. این اثر به بررسی مسائل کمتر شنیده ‌شده حول موضوعات قبل و بعد از قیام امام حسین علیه‌السلام می‌پردازد.

درباره کتاب ناگفته‌ها و ناشنیده‌های دشت کربلا

این کتاب دربارهٔ آن دسته از وقایع کربلا است که دربارهٔ آن شبهه و سؤال وجود دارد و کمتر به آن‌ها پرداخته شده و حتی کمتر شنیده‌ شده‌اند، مانند عزاداری آسمان و زمین برای امام حسین (ع)، تحریفاتی که در تاریخ کربلا وجود دارد، گذر پیامبران از سرزمین کربلا و... اکثر موضوعات بیان‌شده در این کتاب مستدل است و هدف نگارنده این بوده که انحرافات ایجادشده و اکاذیبی که در رابطه با قیام کربلا نشر داده شده را با پاسخ مناسب رد کند.

کتاب ناگفته‌ها و ناشنیده‌های دشت کربلا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به افرادی که مایل هستند دربارهٔ حماسهٔ عاشورا اطلاعات بیشتری کسب کنند پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب ناگفته‌ها و ناشنیده‌های دشت کربلا

«آگاه باشید که یک روز دیگر بیشتر از عمر ما نمانده. من امشب شما را مرخص کردم و بیعت خود را از گردن شما برداشتم بر شما باکی نیست، هم اکنون ظلمت شب عالم را فراگرفته، آن را غنیمت بدانیدو هر یک به طرفی بروید. و لیأخذ کل رجل منکم بید رجل من أهل بیتی و تفرقوا فی سواد هذا اللیل، و ذرونی و هؤلاء القوم، فانهم لا یریدون غیری؛ و هر یک از شما دست یکی از اهل بیت مظلوم مرا بگیرید و در این ظلمت شب بروید و مرا بگذارید با این گروه ستمکاری که آنان همه به جهت کشتن من جمع شدند، چرا که آنان غیر از من کسی را نمی‌خواهند. در این هنگام برادران، فرزندان، برادرزادگانش و اولاد عبدالله بن جعفر ـ که خواهرزاده ی آن حضرت بودند ـ زبان معذرت گشودند. جناب عباس بن علی علیهما السلام به سخن درآمده و دیگران از او پیروی کردند، عرض کردند: لم نفعل ذلک؟ لنبقی بعدک؟ لا أرانا الله ذلک أبدا؛ دست از یاری شما برداریم که بعد از تو زنده باشیم؟!!!، خدا هرگز خواهان آن نباشد که بعد از تو زنده باشیم، زندگی دنیا بی تو به کار نمی‌آید. آن حضرت فرمود: یا بنی عقیل! حسبکم من القتل بمسلم، فاذهبوا أنتم فقد أذنت لکم؛ ای فرزندان عقیل! شهادت مسلم برای شما بس است، برگردید، من شما را اذن می‌دهم، بروید. آنان در جواب گفتند ـ و به روایت ابن بابویه: عبدالله بن مسلم در جواب گفت: آیا مردم چه می‌گویند که ما بزرگ و آقای خود و بنی عم خود را که بهترین بنی اعمام‌اند (منظور بهترین خویشاوندان است)، تنها واگذاریم و حتی تیری با ایشان نیندازیم و شمشیر و نیزه بکار نبریم و ندانیم چه بر سر ایشان آمد. به خدا! هرگز چنین نکنیم. و لکن جان، مال و عیال خود را فدای تو خواهیم کرد، تا هر چه بر سر تو آید بر سر ما نیز آید؛ «فقبح الله العیش بعدک». و به روایت شیخ مفید رحمه الله: از سیدالساجدین علیه السلام روایت شده است که حضرت امام حسین علیه السلام در آن شب امر فرمود خیمه‌های حرم را نزدیک یکدیگر زدند، طناب‌های آنها را از یکدیگر بیرون برند تا راه تردد مسدود گردد و بر دور آنها خندقی حفر نموده تا از هیزم پر کنند. و به فرزند مظلومش علی اکبر علیه السلام امر فرمود که با جمعی به سوی فرات رفته مشکی چند آب بیاورند. آن والا مقام با بیست سوار و بیست پیاده به سوی فرات رفتند و چند مشکی آب آوردند.»