کتاب تعطیلات خانوادگی

کتاب تعطیلات خانوادگی نوشته‌ی الکس فینلی با ترجمه‌ی پگاه ملکیان روایتی پرتنش از یک آخر هفته‌ی دانشگاهی‌ست که قرار بوده شبی آرام و شاد برای چند خانواده باشد اما به کابوسی جمعی تبدیل می‌شود. نشر گویا آن را منتشر کرده است. داستان از صحنه‌ای تکان‌دهنده آغاز می‌شود؛ چند نوجوان در تاریکی به‌سوی غاری ساحلی می‌دوند و درحالی‌که از مرگ فرار می‌کنند، به این فکر می‌افتند که پلیس چه سرنخ‌هایی از چت‌ها، شبکه‌های اجتماعی و ویدئوها پیدا خواهد کرد. از همین ابتدا روشن می‌شود که پای جنایتی در میان است که ریشه در روابط پیچیده‌ی چند خانواده دارد. در ادامه، هر فصل کتاب به یک خانواده اختصاص یافته است: خانواده‌ی روزولت با پسرشان بلین و مادر سیاست‌مدارش سینتیا، خانواده‌ی مالدونادو با جراح پلاستیک ثروتمند و همسرش نینا، خانواده‌ی آکانا با قاضی مشهور و همسر وکیلش ایمی، خانواده‌ی گافمن با مادر کارمند دانشگاه و پسر بورسیه‌اش فیلیکس و خانواده‌ی کلر با مأمور اف‌بی‌آی و شوهر غیرمتعارفش باب. همه‌ی این خانواده‌ها برای «تعطیلات خانوادگی آخر هفته» به دانشگاه سانتا کلارا آمده‌اند؛ رویدادی که قرار است فرصتی برای دیدار والدین و دانشجویان باشد اما با ناپدیدشدن و مرگ ناتاشا بلوف، دانشجوی سال سوم، رنگ و بویی کاملاً متفاوت پیدا می‌کند. تعطیلات خانوادگی با ترکیب تعلیق جنایی، فضای دانشگاهی، نقد روابط خانوادگی و شوخ‌طبعی تلخ، شبکه‌ای از رازها، دروغ‌ها و گذشته‌های حل‌نشده را پیش چشم می‌گذارد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب تعطیلات خانوادگی

کتاب تعطیلات خانوادگی داستان خود را از یک نقطه‌ی بحرانی آغاز می‌کند: چند نوجوان وحشت‌زده در ساحل، غاری دریایی، نور چراغ‌قوه‌ها و سؤالی که مثل سایه روی همه‌چیز می‌افتد؛ پلیس چه چیزی پیدا خواهد کرد؟ از این صحنه‌ی آغازین، روایت به سه روز قبل برمی‌گردد و در قالب فصل‌هایی که هرکدام با عنوان «خانواده‌ی ...» نام‌گذاری شده‌اند، به‌تدریج تصویر کامل‌تری از ماجرا می‌سازد. الکس فینلی در تعطیلات خانوادگی هر فصل را به یک خانواده و زاویه‌ی دید تازه اختصاص داده است: خانواده‌ی روزولت، مالدونادو، گافمن، آکانا و کلر. این ساختار چندصدایی باعث می‌شود خواننده هم‌زمان در چند سطح حرکت کند؛ از فضای خوابگاه‌های دانشجویی و انجمن‌های برادری تا اتاق‌های هتل‌های لوکس، از دفتر رئیس دانشگاه تا هواپیماهای شخصی و از سالن‌های دادگاه تا محوطه‌ی دانشگاه سانتا کلارا. کتاب تعطیلات خانوادگی در حدود ده فصل اول، به‌روشنی این ساختار را تثبیت می‌کند: فصل اول با خانواده‌ی روزولت و بلین، دانشجوی سال اول و پسر یک مقام بلندپایه‌ی وزارت امور خارجه، شروع می‌شود؛ فصل دوم سراغ خانواده‌ی مالدونادو می‌رود و دیوید، جراح پلاستیک نیویورکی، و همسرش نینا را در پرواز خصوصی به‌سوی کالیفرنیا دنبال می‌کند؛ فصل سوم به خانواده‌ی گافمن و آلیس، منشی رئیس دانشگاه و مادر فیلیکس، می‌پردازد؛ فصل چهارم خانواده‌ی آکانا را معرفی می‌کند؛ قاضی کن آکانا، همسرش ایمی و دخترشان لیبی؛ فصل پنجم خانواده‌ی کلر را وارد صحنه می‌کند؛ سارا، مأمور اف‌بی‌آی، شوهرش باب و دوقلوهایشان. در فصل‌های بعدی، این خانواده‌ها دوباره برمی‌گردند و لایه‌های تازه‌ای از گذشته، تعارض‌ها و رازهایشان آشکار می‌شود. در همین حین، مرگ ناتاشا بلوف، دانشجوی مسئله‌دار دانشگاه، به محور مشترک اضطراب، ترس و پنهان‌کاری همه‌ی این آدم‌ها تبدیل می‌شود و تعطیلات خانوادگی آخر هفته که قرار بوده جشن و دیدار باشد، به صحنه‌ی تقابل منافع، رسوایی‌های شخصی و تهدیدهای بیرونی بدل می‌شود.

خلاصه داستان تعطیلات خانوادگی

هسته‌ی اصلی تعطیلات خانوادگی حول یک رویداد دانشگاهی به نام «تعطیلات خانوادگی آخر هفته» شکل گرفته است؛ برنامه‌ای که در آن والدین برای دیدن فرزندانشان به دانشگاه سانتا کلارا می‌آیند. اما در پس این ظاهر آرام، چند خط داستانی موازی جریان دارد که به‌تدریج به هم گره می‌خورند. در خط اول، بلین روزولت، دانشجوی سال اول و عضو انجمن برادری، زیر سایه‌ی مادرش سینتیا زندگی می‌کند؛ زنی با مقام بالای دولتی که به‌خاطر نقش سیاسی‌اش تحت حفاظت دائمی مأموران امنیتی‌ست و سال‌ها قبل، ربوده‌شدن بلین به‌خاطر او رخ داده است. بلین در دانشگاه سعی کرده هویتی مستقل بسازد؛ از انجمن برادری و سبیل اجباری‌اش تا شوخی‌های خطرناک با مأموران امنیتی. اما گذشته‌ی او و مادرش، تهدیدهای امنیتی و حساسیت سرویس‌های حفاظتی، روی هر قدمش سایه انداخته است. در خط دوم، خانواده‌ی مالدونادو معرفی می‌شود: دیوید، جراح پلاستیک موفق، و نینا، همسرش که سبک زندگی سالم و یوگا دارد اما از خیانت گذشته‌ی دیوید و شغلش دل‌چرکین است. پرواز خصوصی آن‌ها به سانفرانسیسکو با زوجی افراطی و مصرف مواد، نشان می‌دهد که پشت ظاهر موفقیت و ثروت، ازدواجشان پر از خشم فروخورده و بی‌اعتمادی‌ست. دخترشان استلا، دانشجوی سال اول، در دانشگاه تصویری از «همه‌چیز عالی‌ست» ارائه می‌دهد اما درگیر ماجرایی خطرناک با ناتاشا بلوف و دوستان دیگر است. خط سوم به آلیس گافمن و پسرش فیلیکس مربوط است؛ آلیس منشی رئیس دانشگاه است، در حاشیه‌ی شهر زندگی می‌کند و با حداقل درآمد، شهریه و خوابگاه پسرش را تأمین کرده است. او هم‌زمان که برای شام گروهی با خانواده‌های هم‌اتاقی‌های فیلیکس آماده می‌شود، درگیر پرونده‌ای گم‌شده در دفتر رئیس و فشارهای کاری و مالی است. فیلیکس، دانشجوی بورسیه، حلقه‌ی اتصال او به دنیای مرفه دانشجویان سانتا کلاراست. در خط چهارم، خانواده‌ی آکانا قرار دارد: کن، قاضی معروف پرونده‌ی پر سر و صدای راک نلسون، ایمی، وکیل سابق که بعد از بیماری و مرگ پسر کوچکترشان تیمی کارش را رها کرده و حالا با خلأ هویتی و ازدواجی سرد دست‌وپنجه نرم می‌کند، و لیبی، دختر ممتاز و «بی‌نقص» خانواده که بعد از مرگ برادرش نقش فرزند ایده‌آل را به عهده گرفته است. لیبی در دانشگاه ظاهراً همه‌چیز را تحت کنترل دارد اما درگیر ماجرای ناتاشا و پیامدهای آن است و از والدینش می‌خواهد درباره‌ی پرونده‌ی پدرش حرفی نزنند. خط پنجم، خانواده‌ی کلر است: سارا، مأمور اف‌بی‌آی، شوهرش باب که شخصیتی شاد و غیررسمی دارد و دوقلوهایشان. سفر آن‌ها به کالیفرنیا با صحنه‌هایی از فرودگاه، پرواز و برخورد با مسافران دیگر، تصویری از خانواده‌ای می‌دهد که میان فشار شغل سارا و سبک زندگی آزاد باب تعادل خاص خود را پیدا کرده است. در پس‌زمینه‌ی همه‌ی این خطوط، ناتاشا بلوف، دانشجوی سال سوم با سابقه‌ی مصرف الکل و مواد و مشکلات انضباطی، ناپدید می‌شود. خانواده‌اش از اروپا می‌آیند، پلیس دانشگاه و نیروهای جستجو ساحل پانتر را می‌گردند و درنهایت جسد او در یکی از غارهای دریایی پیدا می‌شود. خبر مرگ ناتاشا، پیام‌های هشدار دانشگاه، شایعات در شبکه‌های اجتماعی و ترس از اینکه پلیس چه چیزی در چت‌ها و ویدئوها پیدا خواهد کرد، همه‌ی خانواده‌ها و دانشجویان را در وضعیت اضطراب و پنهان‌کاری قرار می‌دهد. گروهی از دانشجویان ‒از جمله استلا، لیبی و بلین‒ «داستانی» را هماهنگ کرده‌اند که باید به آن پایبند بمانند و همین دروغ مشترک، آن‌ها را به صحنه‌ی آغازین کتاب می‌رساند؛ جایی که در تاریکی غار، بین امید به نجات و ترس از افشای حقیقت معلق مانده‌اند.

چرا باید کتاب تعطیلات خانوادگی را بخوانیم؟

تعطیلات خانوادگی چند ویژگی شاخص دارد که آن را از یک داستان جنایی ساده فراتر می‌برد. نخست، ساختار چندخانواده‌ای و چندزاویه‌ای آن است. هر فصل با تمرکز بر یک خانواده، لایه‌ای تازه از ماجرا را آشکار می‌کند و نشان می‌دهد که یک رویداد واحد ‒مرگ ناتاشا و تعطیلات خانوادگی آخر هفته‒ از دید آدم‌های مختلف چطور معنا پیدا می‌کند. این جابه‌جایی مداوم زاویه‌ی دید، خواننده را وادار می‌کند مدام قضاوت‌هایش را درباره‌ی شخصیت‌ها و نقش آن‌ها در ماجرا بازبینی کند. دوم، پیوند میان فضای دانشگاهی و جهان بزرگسالان است. در تعطیلات خانوادگی، خوابگاه‌ها، انجمن‌های برادری، پروژه‌های گروهی و مهمانی‌ها در کنار دادگاه‌های پر سر و صدا، وزارت امور خارجه، سرویس‌های امنیتی و دفتر رئیس دانشگاه قرار می‌گیرند. این هم‌نشینی نشان می‌دهد که مرز بین «دنیای دانشجویی» و «دنیای قدرت» آن‌قدرها هم که به نظر می‌رسد، محکم نیست و تصمیم‌ها و اشتباهات هر دو نسل روی هم اثر می‌گذارند. سوم، کتاب به‌طور مداوم به نقش شبکه‌های اجتماعی، پیام‌های هشدار دانشگاه، ویدئوها و ردپای دیجیتال در شکل‌گیری حقیقت و دروغ می‌پردازد. سؤال «پلیس چه چیزی در چت‌ها و پست‌ها پیدا خواهد کرد؟» مثل خطی قرمز در سراسر متن کشیده شده است. این نگاه، تعلیق داستان را به تجربه‌ی روزمره‌ی زندگی آنلاین نزدیک می‌کند. چهارم، در دل تعلیق و جنایت، روابط خانوادگی و زناشویی با جزئیات زیادی ترسیم شده‌اند: ازدواجی که زیر بار خیانت خم شده، مادری که با حداقل درآمد پسرش را به دانشگاه فرستاده، زوجی که بعد از مرگ فرزندشان از هم دور شده‌اند، مادری که شغل سیاسی‌اش امنیت فرزندش را به خطر انداخته و خانواده‌ای که میان شغل پرریسک و شوخ‌طبعی پدر تعادل می‌جوید. این ترکیب، کتاب را برای کسانی که به داستان‌های شخصیت‌محور علاقه دارند هم جذاب می‌کند. درنهایت، ریتم تند صحنه‌ها، جابه‌جایی بین مکان‌ها (ساحل، دانشگاه، هواپیما، هتل، دفتر رئیس، رستوران هات) و پایان‌بندی‌های کوچک هر فصل که معمولاً با یک کشف، تهدید یا جمله‌ی تکان‌دهنده همراه است، خواندن تعطیلات خانوادگی را به تجربه‌ای پرکشش تبدیل کرده است.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

تعطیلات خانوادگی به کسانی پیشنهاد می‌شود که به رمان‌های معمایی و پلیسی با تمرکز بر روابط خانوادگی و فضای دانشگاهی علاقه‌مند هستند. همچنین به خوانندگانی که از روایت‌های چندصدایی، شخصیت‌های متنوع و داستان‌هایی درباره‌ی تقاطع قدرت سیاسی، رسانه، دادگاه و زندگی روزمره‌ی دانشجویان خوششان می‌آید، می‌تواند مناسب باشد. کسانی که دغدغه‌ی رابطه‌ی والدین و فرزندان، فشار موفق‌بودن، و تأثیر شبکه‌های اجتماعی بر بحران‌ها را دنبال می‌کنند نیز از این کتاب بهره می‌برند.

بخشی از کتاب تعطیلات خانوادگی

«در سالن غذاخوری، بلین یک چنگال پلاستیکی را در کاسهٔ بوریتوی خود فرو می‌کند. مارک که کوه کوچکی از غذا در بشقابش است روبروی او پشت میز طویل نشسته. مارک نره‌غولی‌ست برای خودش... مسئول انجمن برادری لقب «تامی بوی» را که مربوط به یک فیلم قدیمی‌ست، برایش انتخاب کرده. لقبی که به او می‌آید، نه‌تنها به این خاطر که مارک شبیه آن بازیگر، کریس فارلی ست ‒البته یک کریس فارلی آسیایی‒ بلکه به این خاطر که آدم شوخی هم هست. به همین دلیل است که او و بلین خیلی زود با هم دوست شدند. برای دوام‌آوردن در انجمن باید یک دوست داشته باشی. مارک یک گاز بزرگ از پیتزایش می‌زند و با دهان پر می‌گوید: «خب، این یاروها باید همه جا با مامانت برن؟» - آره. از وقتی کلاس پنجم بودم باهامون زندگی می‌کردن. - چی؟ این دیگه... - مامانم تو وزارت امور خارجه مقام بالایی داره. ما روی سر یکی از مقامات رسمیِ یکی از دولت‌های متخاصم بمب انداختیم و اون‌ها هم برای سر مامانم جایزه گذاشتن. - یا خدا. - آره. از منم خواست اینجا یه تیم داشته باشم، منم گفتم "به‌هیچ‌وجه". بابام هم پشتم دراومد. - ولی باحاله‌‌ها. دخترا فکر می‌کنن یه جورایی مرموز و خطرناکی. - افتضاحه داداش، باور کن. وزارت هرچند وقت یه‌بار مأمورها رو جابه‌جا می‌کنه و آدم‌های غریبه مدام رو مخت راه می‌رن. مامانم همیشه به‌خاطر حرف‌هایی که پیششون می‌زنیم و کارهایی که می‌کنیم، تحت فشاره. مأمورها پشت سر همه حرف می‌زنن. همه جور داستان دربارهٔ عوضی‌های دیگه‌ای که ازشون محافظت می‌کنن واسه مامانم تعریف می‌کنن. به نظر نمی‌رسد مارک قانع شده باشد. بلین صحبتی از این که چه چیزی باعث این عملیات امنیتی شبانه‌روزی شده به میان نمی‌آورد: ربوده شدنش در ده سالگی. آن دو مرد به او آسیب نرساندند. برایش از مک‌دونالد غذای کودک گرفتند و اجازه دادند تلویزیون تماشا کند، ولی وقتی مردانی تنومند با دوربین‌های دید در شب وارد شدند و آن‌ها را به رگبار بستند، نقشهٔ ناشیانه‌شان برای به‌خطرانداختن مادر او به پایان رسید. بلین این روزها زیاد به آن ماجرا فکر نمی‌کند. از آن اتفاق ضربهٔ روحی نخورده و نگران و برآشفته نیست. برایش بیشتر شبیه یک رؤیاست. و برای مقالهٔ دانشگاهش واقعاً به درد خورد.»