کتاب پرندگان و داستان های دیگر

کتاب پرندگان و داستان های دیگر نوشته دافنه دوموریه و ترجمه نگین رضاپور است که نشر گویا آن را منتشر کرده است. این مجموعه با تکیه بر تعلیق، اضطراب و برهم‌خوردن نظم عادی زندگی پیش می‌رود و نشان می‌دهد چگونه رخدادی به‌ظاهر ساده می‌تواند به هراسی فراگیر تبدیل شود. در یکی از شناخته‌شده‌ترین داستان‌های آن، حمله‌ی پرندگان فقط یک حادثه‌ی عجیب نیست، بلکه فضایی می‌سازد که در آن امنیت خانه، خانواده و زندگی روزمره مدام تهدید می‌شود. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب پرندگان و داستان های دیگر

کتاب پرندگان و داستان های دیگر مجموعه‌ای از داستان‌های دافنه دوموریه است که بر مرز باریک میان زندگی عادی و هجوم ناگهانی ترس حرکت می‌کند. در این داستان‌ها، نویسنده از موقعیت‌هایی آغاز می‌کند که در نگاه اول آشنا و حتی آرام به نظر می‌رسند، اما به‌تدریج نشانه‌هایی نگران‌کننده در آن‌ها ظاهر می‌شود و فضا را دگرگون می‌کند. پیش‌گفتار کتاب نیز به پیوند آثار دوموریه با سینما و به‌ویژه اقتباس‌های مشهور از نوشته‌های او پرداخته است و از همین ابتدا جایگاه او را به‌عنوان نویسنده‌ای نشان می‌دهد که توانسته اضطراب را از دل جزئیات روزمره بیرون بکشد.
کتاب پرندگان و داستان های دیگر فقط بر حادثه تکیه ندارد، بلکه ترس را از راه انتظار، سکوت، تردید و ناتوانی شخصیت‌ها در فهم آنچه رخ می‌دهد می‌سازد. در داستان پرندگان، یک خانواده در ساحلی سرد و بادخیز با وضعیتی روبه‌رو می‌شوند که ابتدا غیرعادی اما قابل‌توضیح به نظر می‌رسد و بعد کم‌کم به بحرانی فراگیر بدل می‌شود. نیروی اصلی داستان در همین تغییر تدریجی نهفته است؛ جایی که خانه دیگر پناهگاه مطمئن نیست و طبیعت رفتاری پیدا می‌کند که از منطق همیشگی بیرون می‌زند. دوموریه به‌جای توضیح‌دادن کامل ماجرا، بر حس محاصره، بی‌خبری و انتظار متمرکز می‌ماند و همین ویژگی به داستان‌ها حال‌وهوایی ماندگار می‌دهد.

خلاصه داستان پرندگان و داستان های دیگر

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
داستان اصلی این مجموعه با نَت هاکن آغاز می‌شود؛ مردی که در ناحیه‌ای ساحلی زندگی می‌کند و با شروع سرمای ناگهانی و وزش باد شرقی، رفتار پرندگان را غیرعادی می‌بیند. آنچه در ابتدا به بی‌قراری فصلی شبیه است، خیلی زود به حمله‌هایی واقعی به خانه و آدم‌ها تبدیل می‌شود. نَت می‌کوشد از همسر و فرزندانش محافظت کند، پنجره‌ها را ببندد، راه‌های ورود را مسدود کند و از دل خبرهای پراکنده بفهمد بیرون چه می‌گذرد. خلاصه‌ی کتاب پرندگان و داستان های دیگر در همین رویارویی با ترسی نهفته است که نه منشأ روشنی دارد و نه راه‌حل ساده‌ای.

چرا باید کتاب پرندگان و داستان های دیگر را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب پرندگان و داستان های دیگر را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این کتاب نشان می‌دهد چگونه یک موقعیت روزمره می‌تواند به بحرانی هراس‌آور تبدیل شود.
• خواننده با شیوه‌ی فضاسازی دافنه دوموریه و ساختن تعلیق از دل جزئیات ساده آشنا می‌شود.
• داستان پرندگان تصویری ماندگار از فروپاشی امنیت خانه و زندگی عادی ارائه می‌دهد.
• پیش‌گفتار کتاب، پیوند میان آثار دوموریه و اقتباس‌های سینمایی را روشن‌تر می‌کند.
• این مجموعه برای کسانی که به داستان‌های دلهره‌آورِ متکی بر فضا و انتظار علاقه دارند، تجربه‌ای دقیق‌تر از ترس فراهم می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب پرندگان و داستان های دیگر به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به داستان‌های دلهره‌آور که ترس را در دل موقعیت‌های عادی جست‌وجو می‌کنند.
• خوانندگانی که از روایت‌های شخصیت‌محور و فضای محاصره و ناامنی لذت می‌برند.
• کسانی که می‌خواهند با یکی از مهم‌ترین داستان‌های دافنه دوموریه آشنا شوند.
• مخاطبانی که به رابطه‌ی ادبیات و اقتباس‌های سینمایی کنجکاوند.
• علاقه‌مندان به داستان‌هایی که به‌جای توضیح مستقیم، بر ابهام و انتظار تکیه دارند.

بخشی از کتاب پرندگان و داستان های دیگر

«سوم دسامبر بود که نصفه‌های شب بادی وزیدن گرفت و زمستان شد. تا قبل از آن پاییزی دلپذیر و ملایم حاکم بود. برگ‌ها، قرمز و طلایی، از درختان آویزان بودند و پرچین‌ها همچنان سبز. خاک هم به لطف شخم‌زنی تیره بود.
نَت هاکن که معلول جنگی بود، مستمری می‌گرفت و به‌صورت پاره‌وقت در مزرعه کار می‌کرد، تنها سه روز در هفته، و کارهای سبک را هم به او می‌دادند: پرچین‌زنی، پوشال‌سازی، تعمیرات ساختمان‌های مزرعه.
گرچه زن‌وبچه‌دار بود، اما به خلوت خودش تمایل داشت؛ عاشق این بود که تنها کار کند. خوشحالی‌اش وقتی بود که وظیفهٔ کَندن نهر، یا تعمیر دروازهٔ منتهی به دریا را به او محول می‌کردند، جایی که دریا از دو طرف مزرعه را در برمی‌گرفت. ظهر که می‌شد، دست از کار می‌کشید و روی لبهٔ صخره‌ها می‌نشست و کلوچه‌هایی را که زنش پخته بود، می‌خورد و پرندگان را تماشا می‌کرد. پاییز بهترین فصل برای این کار بود، حتی بهتر از بهار.
در بهار پرندگان قاطع و مصمم در خشکی پرواز می‌کردند؛ حد و مرزشان را می‌دانستند و ضرباهنگ زندگی‌شان هیچ درنگی را تاب نمی‌آورد. در پاییز، آن‌هایی که به جنوب کوچ نکرده بودند و زمستان را به امید بهار تحمل می‌کردند، درگیر همان غرایز بودند، اما چون از مهاجرت جا مانده بودند، راه خودشان را می‌رفتند.»