کتاب ما حیوان ها

کتاب ما حیوان ها (We the animals) نوشته جاستین تورس و ترجمه رضا اسکندری آذر است؛ رمانی کوتاه درمورد زندگی سه برادر در خانواده‌ای فقیر، پرتنش و آشفته که کودکی را در مرز بازی، خشونت، ترس و دلبستگی تجربه می‌کنند. این رمان کوتاه با تکیه بر نگاه جمعیِ برادرها، خانه و خیابان و بدن و خاطره را به هم گره می‌زند و از دل صحنه‌های روزمره، تصویری ناآرام از بزرگ‌شدن می‌سازد. رمان حاضر را نشر هیرمند منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب ما حیوان ها اثر جاستین تورس

کتاب ما حیوان ها نوشته‌ی جاستین تورس و رمانی کوتاه است که جهان کودکی را نه به‌عنوان دوره‌ای آرام و بی‌دغدغه، بلکه به‌صورت میدان کشمکش، کمبود، میل، ترس و همبستگی نشان می‌دهد. راوی در بیشتر بخش‌ها با ضمیر جمع سخن می‌گوید و همین انتخاب، تجربه‌ی سه برادر را به یک تنِ مشترک تبدیل می‌کند؛ تنِ گرسنه، پرجنب‌وجوش و زخم‌خورده‌ای که مدام میان بازیگوشی و خشونت در نوسان است. فضای خانه در این اثر هم‌زمان پناهگاه و محل تهدید است؛ جایی که عشق مادر، خشم پدر، فقر، خستگی و آشفتگی روانی در کنار لحظه‌های کوتاه صمیمیت قرار می‌گیرند.

رمان ما حیوان ها فقط شرح چند خاطره از کودکی نیست. این کتاب از خلال صحنه‌های کوتاه و پیوسته، فرایند شکل‌گرفتن هویت را دنبال می‌کند؛ هویتی که زیر فشار خانواده، طبقه، تبار، جنسیت و میل در حال تغییر است. هر فصل مثل برشی تند و روشن از زندگی این سه برادر عمل می‌کند: از بازی‌های خشن و خیال‌پردازی‌های کودکانه تا لحظه‌هایی که ترس، شرم، وابستگی و میل به جدایی خودشان را نشان می‌دهند. رابطه‌ی پرتنش پدر و مادر با فرزندان در این رمان، حال‌وهوای کتاب را می‌سازد.

کتاب ما حیوان ها از نظر لحن و فرم هم ویژگی مشخصی دارد؛ جمله‌ها کوتاه و کوبنده‌اند و تصویرها اغلب از دل بدن، صدا، بو و حرکت بیرون می‌آیند. به‌ همین دلیل این رمان کوتاه بیش از آنکه بر توضیح تکیه کند، بر حس و ضرباهنگ استوار است. نتیجه اثری است که کودکی را نه معصومانه و نوستالژیک، بلکه آمیخته با بی‌قراری، خشونت، شوخی، نیاز و دلتنگی نشان می‌دهد. در مرکز این جهان، پیوند سه برادر قرار دارد؛ پیوندی که هم نیروی بقاست و هم به‌تدریج زیر فشار بزرگ‌شدن ترک برمی‌دارد.

خلاصه داستان ما حیوان ها

هشدار: این پاراگراف بخش‌هایی از داستان را فاش می‌کند!
ما حیوان ها زندگی سه برادر را در خانواده‌ای کم‌درآمد و پرآشوب دنبال می‌کند؛ سه پسری که در خانه‌ای آکنده از دعوا، خستگی، بی‌ثباتی و محبت‌های ناگهانی بزرگ می‌شوند. آن‌ها با هم بازی می‌کنند، خرابکاری به راه می‌اندازند، از مادر مراقبت می‌کنند، از پدر می‌ترسند و درعین‌حال به او نزدیک می‌شوند. رمان از دل صحنه‌های پراکنده اما به‌هم‌پیوسته‌ی خود نشان می‌دهد که کودکی این برادرها چطور زیر فشار فقر، خشونت و آشفتگی خانوادگی شکل می‌گیرد. در لایه‌ی زیرین، مسئله‌ی جداشدن از جمع برادرانه و روبه‌روشدن با خودِ فردی آرام‌آرام پررنگ می‌شود.

چرا باید کتاب ما حیوان ها را بخوانیم؟

دلایل خواندن کتاب ما حیوان ها را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

• این رمان کوتاه تصویری فشرده و ملموس از کودکی در دل فقر، تنش خانوادگی و پیوند برادرانه ارائه می‌دهد.
• خواننده با مطالعه‌ی این کتاب می‌تواند رابطه‌ی پیچیده‌ی عشق، خشونت و وابستگی را در یک خانواده بهتر درک کند.
• این اثر نشان می‌دهد که بزرگ‌شدن فقط گذر زمان نیست و با شرم، میل، ترس و جدایی گره می‌خورد.

خواندن کتاب ما حیوان ها را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن کتاب ما حیوان ها به این گروه‌ها پیشنهاد می‌شود:

• علاقه‌مندان به رمان‌های کوتاه آمریکایی که بر کودکی، خانواده و بزرگ‌شدن تمرکز دارند.
• خوانندگانی که به رمان با فضای خشن و عاطفی علاقه دارند.
• کسانی که می‌خواهند تنش میان محبت خانوادگی و آسیب را در قالب یک اثر داستانی دنبال کنند.
• مخاطبانی که از فصل‌های کوتاه، صحنه‌های فشرده و روایت پرحس‌وحال لذت می‌برند.

درباره جاستین تورس

جاستین تورس (متولد ۱۹۸۰) رمان‌نویس آمریکایی و استاد زبان انگلیسی در دانشگاه کالیفرنیا در لس‌آنجلس بوده است. نخستین رمان او ما حیوان ها (We the animals) نام داشت. تورس ابتدا با بورس تحصیلی وارد دانشگاه ایالتی نیویورک شد، اما خیلی زود ترک تحصیل کرد و چند سالی را در سفر و به کارهای موقت گذراند. او پس از شرکت در یک کارگاه نویسندگی در «نیو اسکول» نوشتن را به‌طور جدی دنبال کرد.

این نویسنده در سال ۲۰۱۰ مدرک کارشناسی‌ارشد خود را از کارگاه نویسندگان «آیوا» دریافت کرد. او بعدها به‌عنوان استاد مهمان در دانشگاه «لایپزیگ» آلمان تدریس کرد و سپس استاد دانشگاه کالیفرنیا در لس‌آنجلس شد. داستان‌ها و مقالات او در نشریات معتبری مانند «نیویورکر»، «گرانتا»، «هارپرز» و «واشنگتن پست» منتشر شده است.

جوایز و افتخارات نویسنده

رمان کوتاه ما حیوان ها (۲۰۱۱) که رنگ‌و‌بوی زندگی‌نامه‌ای دارد، برنده‌ی جایزه‌ی «رمان‌نویس نخست» شد و همچنین نامزد چند جایزه‌ی مهم دیگر ازجمله جایزه‌‌ی «ادموند وایت» و جایزه‌ی «انجمن ملی پیشرفت رنگین‌پوستان» (NAACP). دومین رمان جاستین تورس با عنوان «خاموشی‌ها» (Blackouts) در سال ۲۰۲۳ جایزه‌ی «کتاب ملی آمریکا» در بخش داستان را دریافت کرد. آثار این نویسنده جوایز و افتخارات گوناگونی را به دست آورده است.

کتاب ما حیوان ها علاوه‌بر موفقیت‌های اولیه، در فهرست جوایز مثلث نشر و جوایز انجمن کتاب‌فروشان مستقل نیز قرار گرفت. جاستین تورس در سال ۲۰۱۲ از سوی بنیاد کتاب ملی آمریکا به‌عنوان یکی از «۵ نویسنده‌ی زیر ۳۵ سال» انتخاب شد. رمان «خاموشی‌ها» نیز علاوه‌بر دریافت جایزه‌ی ملی کتاب، در سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ در فهرست جوایز مهمی چون «اورول» و جایزه‌ی بین‌المللی دوبلین حضور داشت. در سال ۲۰۲۴ بورس معتبر گوگنهایم به جاستین تورس اعطا شد.

نظر افراد یا مجله‌های مشهور درباره کتاب ما حیوان ها

مجله‌ی اوپرا درمورد قدرت تصویرسازی این کتاب نوشته است. نویسنده گفته است که تلاش برای رهایی از تأثیر این رمان کوتاه بیهوده است. نشریاتی چون نیویورک تایمز و کیرکوس ریویوز نیز یادداشت‌های پرمهری خطاب به کتاب ما حیوان ها نوشته‌اند؛ همچنین این رمان کوتاه تمجید و ستایش رمان‌نویسان و پدیدآورندگانی نظیر مایکل کانینگهام، دوروتی آلیسون و پل هاردینگ را دریافت کرده است.

اقتباس‌ها از کتاب ما حیوان ها

فیلم اقتباسی We the Animals با کارگردانی جرمیا زاگر نخستین‌بار در جشنواره‌ی فیلم ساندنس ۲۰۱۸ به نمایش درآمد.

بخشی از کتاب ما حیوان ها

«اما بابا دست‌بردار نبود؛ مامان را گرفت و شروع کرد به کشیدن، مامان درحالی‌که پاهایش روی زمین کشیده می‌شد، دستش را به پیشخوان آشپزخانه، دیوار و چهارچوب در گیر می‌داد و داد می‌زد: «نکن عزیزم، دارم جدی می‌گم.» صدایش آرام شد و پایین گرفت: «بس کن!» بابا مامان را گرفته بود و از پله‌ها بالا می‌کشید و در همان حال به عصبانیتش می‌خندید. مامان نردهٔ پلکان را چسبید و بابا آن‌قدر از پشت سر کشیدش تا مامان نرده را رها کرد. بابا نمی‌توانست حالت چهرهٔ مامان را ببیند، اما ما می‌توانستیم. چشمانش وحشی و درمانده دنبال چیزی می‌گشت که به آن چنگ بزند و برای یک لحظه با همان نگاه ملتمسانه با ما چشم در چشم شد ـ با نگاهش از ما طلب کمک کرد، ولی ما سر جای‌مان خارج از دسترس او ایستادیم و تماشایش کردیم. بعد چهره‌اش یک جورهایی آرام گرفت؛ حتی لبخندی اندوهبار و نصفه نیمه بر لبانش نقش بست. یعنی آن روز چه چیز در چشمانش دیدیم؟ نومیدی؟ بخشش؟ هر چه بود در کسری از ثانیه ناپدید شد و پیش از آنکه بابا در را با لگد ببندد، برای یک لحظه، فقط یک لحظه به چشممان آمد.»