کتاب چگونه رنجی را که نمی توانیم درمان کنیم به دوش بکشیم

کتاب الکترونیکی چگونه رنجی را که نمی توانیم درمان کنیم به دوش بکشیم نوشتۀ مگان دیواین و ترجمۀ محمدرضا صامتی است و انتشارات سفیر قلم آن را منتشر کرده است. در کتاب چگونه رنجی را که نمی توانیم درمان کنیم به دوش بکشیم، تصویری که به شما کمک می‌کند باصداقت و مهربانی و پذیرش فقدان با سوگ خود رو‌به‌رو شوید به‌جای اینکه با آن بجنگید یا انکارش کنید ارائه شده است.

درباره کتاب چگونه رنجی را که نمی توانیم درمان کنیم به دوش بکشیم

سوگ و اندوه شما همچون عشقتان، متعلق به خود شماست. هیچ‌کس حق ندارد به قضاوت سوگواری شما بنشیند، راه و روشی دیکته کند یا آن را بی‌ارزش بداند. مگان دیواین، متخصص و مشاور سوگ در کتاب چگونه رنجی را که نمی‌توانیم درمان کنیم به دوش بکشیم راه‌های جدید و خلاقانه‌ای را برای ارتباط با سوگ و اندوه، بدون تکرار مکررات، کلیشه‌ها یا راه‌حل‌های ساده و مرحله‌ای ارائه می‌دهد این کتاب فرصتی است تا داستانتان را به زبانی که برایتان راحت‌تر است بازگو کنید بدون این‌که نیاز باشد پایان خوشی برای آن دست‌و‌پا کنید.

این کتاب جایی برای کندوکاو سوگتان با تمام بخش‌های عجیب، غمگین، وحشتناک و یا حتی زیبای آن است. جایی برای گفتن تمام حقیقت دربارهٔ این‌که خود واقعی بودن همین‌جا و همین لحظه چه شکلی است. چگونه رنجی را که نمی‌توانیم درمان کنیم به دوش بکشیم همراه هرروزهٔ شما‌ست تا با سوگ و اندوه خود هم صحبت شوید. با انجام فعالیت‌های سرگرم‌کننده و به کمک ابزارهای سودمند این کتاب درحالی‌که راه‌هایی برای زیستن در کنار فقدان پیدا می‌کنید، به نوشتن، نقاشی‌کردن، خط‌خطی کردن و درک عمیق‌تر زندگی نیز تشویق می‌شوید.

خواندن کتاب چگونه رنجی را که نمی توانیم درمان کنیم به دوش بکشیم را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب برای کسانی که به نوعی با مسئلۀ سوگ درگیر هستند مناسب است.

بخشی از کتاب چگونه رنجی را که نمی توانیم درمان کنیم به دوش بکشیم

«داستان‌سرایی چه ربطی به سوگ تو دارد؟ منظورم این است که ایـن فقـط داسـتانی نیست که تو داري زندگی‌اش می‌کنی. تو اینجا هستی؛ چون کسی را از دست دادي کـه به نظرت نمی‌توانی بدون او زندگی کنی. نمی‌خواهی بدون او زندگی کنی. گنجاندن همهٔ اینها در یک داستان داراي آغاز، میانه و پایان ـ که با تبدیل شخصیت اصلی به فردي که حتی بهتر از خود واقعی اوست ـ کامل می‌شود، به‌تنهایی کارساز نیست. در دنیاي واقعیت مرگ و فقدان، داستان‌ها می‌توانند تا حد زیادي بی‌معنی باشند. اما در ساختار داستان کلاسیک، به‌ویژه در سفر قهرمان قصه، حقیقـت و سـودمندي وجود دارد. کار داستان این است که به آنچه می‌تواند بی‌شکل و دلهره‌آور باشد، ساختار و نظم ببخشد. سفر قهرمان با زندگی معمول او که در آن شاد یـا ناشـاد اسـت و معمـولاً شادی‌اش از بی‌قراری‌اش بیشتر است، آغاز می‌شود و سپس... پاي یک اتفاق به موضوع باز می‌شود...»