کتاب قدرت نونچی

کتاب قدرت نونچی نوشتهٔ ایونی هونگ و ترجمهٔ علی موسوی ده شیخ است. نشر مون این کتاب را منتشر کرده است. این اثر در باب راز کهن کره‌ای‌ها در موفقیت، شادی و تأثیرگذاری است.

درباره کتاب قدرت نونچی

کتاب قدرت نونچی که ۹ فصل دارد، در باب راز کهن کره‌ای‌ها در موفقیت، شادی و تأثیرگذاری سخن گفته است. ناشر توضیح داده است که «نونچی» مفهوم سنتی مردم کُره دربارهٔ آگاهی هر کس از وضعیت اطرافش است؛ یعنی هنر درک سریع افکار و احساسات آدم‌های دوروبرمان. نونچی را یک مهارت دانسته‌اند که می‌توان آن را آموخت و در زندگی و کار به کار بست.

خواندن کتاب قدرت نونچی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دوستداران مطالعه در باب راز کهن کره‌ای‌ها در موفقیت، شادی و تأثیرگذاری پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب قدرت نونچی

«زمانی که در سئول دانش‌آموز کلاس هفتم بودم، کتاب مطالعات اجتماعی با نقل‌قولی از ارسطو آغاز می‌شد: «انسان ذاتاً حیوانی سیاسی است.» این جمله را بسیار واضح به یاد دارم، چون کنارش تصویری از مورچه‌ها بود و من از مورچه متنفرم. در آن فصل توضیح داده شده بود که مورچه‌ها به‌رغم زندگی گروهی، برای بقا نیازی به سیاسی بودن ندارند، چون صرفاً غریزی رفتار می‌کنند.

اینکه یک کتاب درسی کره‌ای چنین آغازی دارد، نشان می‌دهد که خود را بخشی از ساختار بزرگ‌تر دیدن تا چه اندازه در فرهنگ کره‌ای ارزشمند است. ریشه‌های تفکر کنفوسیوسی که هنوز در سطح کشور کره گسترده است، بر این عقیده استوار است که هر عضو جامعه نقشی بر عهده دارد و آن نقش با نقش دیگر اعضا در هم تنیده شده؛ اگر از نقشتان تخطی کنید، کل جامعه مختل می‌شود و اگر همهٔ اعضا چنین کاری بکنند، جامعه از هم می‌پاشد.

با همهٔ این اوصاف، تفکر کنفوسیوسی در زندگی سرمایه‌داری مدرن ناکارآمد است، به‌همین‌دلیل، بخش زیادی از آن در کره به دست فراموشی سپرده شده است. اما هم‌سوییِ جامعهٔ قدیمی کره با فیلسوفان یونان باستان جالب است، به‌ویژه در این عقیده که انسان‌ها گروهی زندگی می‌کنند، چون نمی‌توانند خارج از گروه دوام بیاورند. بازهم نقل‌قولی از ارسطو: «جامعهٔ کامل... برای خاطر زندگی پدیدار می‌شود و برای خاطر زندگیِ خوب، به وجودش ادامه می‌دهد.»

زندگی خوب.

آیا این همان چیزی نیست که همه به دنبالش هستیم؟ رشته‌ام در مقطع کارشناسی فلسفه بود و به دنبال یافتن پاسخی برای این سؤال بودم که زندگی خوب را کجا می‌شود یافت. آخر کار معلوم شد که ماجرای من هم چیزی شبیه جادوگر شهر اُز بوده؛ پاسخ آن سؤال تمام عمر بغل گوشم بود، نهفته در شیوهٔ تربیتم: زندگی خوب عمدتاً از طریق نونچی و مشاهدهٔ دیگران حاصل می‌شود.

بسیاری از آدم‌های این دوره‌زمانه هنگام مواجهه با این مفهوم برافروخته خواهند شد. شعار اصلی این چند نسل فردگرای اخیر چیزی در این مایه‌ها بوده است: «من باید خودم باشم»؛ نسل من در گروه‌های راک اعتراضی‌ای مثل نیروانا خلاصه شده بود. شعار نسل امروز بی‌پرواتر شده: «هرکاری دلت می‌خواهد بکن.»

به نظرم بر تمام موجودات صاحب عقلِ قرن‌بیست‌ویکمی آشکار است که آثار سوء ذهنیتِ خودمحور چندین نسل بازگشته تا زهرش را بریزد. برخی صاحب‌نظران بر این باورند که سرمایه‌داریِ متأخر در حال فروپاشی از درون است و منجر به بدتر شدن شکاف بین ثروتمندان و فقرا خواهد شد و زمین را بیش از پیش به مکانی غیرقابل سکونت بدل خواهد کرد. به باور من، پیروان تمام مسلک‌های سیاسی بالاخره دارند به این نتیجه می‌رسند که ما باید با هم کنار بیاییم و ملاحظهٔ دیگران را هم بکنیم تا تمدن به حیاتش ادامه بدهد. ما اشتباه می‌کردیم. حق با ارسطو بود.»