کتاب از بازیگری تا اجرا

کتاب از بازیگری تا اجرا (جستارهایی در باب مدرنیسم و پست‌مدرنیسم) نوشته‌ی فیلیپ اوسلندر و با ترجمه‌ی رضوانه امامی‌پور، اثری پژوهشی و تحلیلی درباره‌ی تحولات نظری و عملی در حوزه‌ی تئاتر و اجرا است. این کتاب مجموعه‌ای از مقاله‌های مهم اوسلندر را گردآوری کرده که در بازه‌ای بیش از یک دهه نوشته شده‌اند و به بررسی گذار تئاتر از مدرنیسم به پست‌مدرنیسم می‌پردازند. نویسنده با رویکردی انتقادی، نظریه‌های بازیگری و اجرا را از منظر تاریخی و فلسفی واکاوی می‌کند و به نقش بدن، سیاست، و فرهنگ در شکل‌گیری اجراهای معاصر توجه دارد. نشر نیماژ آن را منتشر کرده است. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب از بازیگری تا اجرا

کتاب از بازیگری تا اجرا با گردآوری مقاله‌هایی از فیلیپ اوسلندر، به بررسی تحولات بنیادین در تئاتر و اجرا از دهه‌ی ۱۹۸۰ به بعد می‌پردازد. این کتاب با تمرکز بر نظریه‌های مدرن و پست‌مدرن بازیگری، به تحلیل روندهای فکری و عملی در تئاتر تجربی و هنر اجرا می‌پردازد. اوسلندر در این مجموعه، ابتدا به نظریه‌های الهام‌بخش تئاتر دهه‌ی ۱۹۶۰ مانند دیدگاه‌های آنتونن آرتو، یرژی گروتوفسکی، ژاک کوپو و پیتر بروک می‌پردازد و سپس مفاهیم بازیگری را با تئاتر پست‌مدرنیستی و اجراهای نوظهور مقایسه می‌کند. بخش‌هایی از کتاب به بررسی سیاست بدن، نقش تماشاگر-بازیگر، و تأثیر نظریه‌های فلسفی مانند ساختارشکنی دریدا بر تئاتر اختصاص یافته است. ساختار کتاب به گونه‌ای است که خواننده را با سیر تحولات نظری و عملی در تئاتر و اجرا آشنا می‌کند و در عین حال، به پرسش‌های بنیادین درباره‌ی هویت، حضور، و سیاست در اجرا پاسخ می‌دهد. اوسلندر با رویکردی تحلیلی، مرزهای میان تئاتر و اجرا را بازتعریف می‌کند و به چالش‌های نظری و عملی این حوزه‌ها می‌پردازد.

خلاصه کتاب از بازیگری تا اجرا

کتاب از بازیگری تا اجرا مجموعه‌ای از جستارهای تحلیلی است که به بررسی پیوستگی و تفاوت‌های میان تئاتر و اجرا می‌پردازد. اوسلندر در این کتاب، ابتدا با مرور نظریه‌های مدرنیستی بازیگری، به نقش بازیگر و تماشاگر در تئاتر سنتی و تجربی می‌پردازد و سپس گذار به پست‌مدرنیسم را از منظر اجرا و بدن بررسی می‌کند. او با تحلیل آثار و نظریه‌های چهره‌هایی چون آرتو، گروتوفسکی، کوپو و بروک، دو رویکرد عمده را در تئاتر مدرن شناسایی می‌کند: تئاتر جمعی که بر وحدت عاطفی و تجربه‌ی مشترک تأکید دارد و تئاتر درمانی که به پالایش روانی و خودکاوی فردی می‌پردازد. در ادامه، اوسلندر با ورود به مباحث پست‌مدرنیسم، به نقش سیاست، بدن و جنسیت در اجراهای معاصر می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه اجراهای پست‌مدرن مرز میان هنر والا و فرهنگ عامه را کمرنگ می‌کنند. او همچنین با بهره‌گیری از نظریه‌های فلسفی مانند ساختارشکنی، به نقد مفاهیم حضور، خود و هویت در بازیگری می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه بدن و زبان در اجرا همواره در معرض تفاوت و دلالت قرار دارند. بخش‌هایی از کتاب به تحلیل اجراهای هنرمندانی چون ویتو آکونچی، آگوستو بوال، روزان بار و اورلان اختصاص یافته و نقش بدن، سیاست و جنسیت در شکل‌گیری اجراهای معاصر را برجسته می‌کند. در مجموع، کتاب از بازیگری تا اجرا با رویکردی انتقادی و تحلیلی، تحولات نظری و عملی تئاتر و اجرا را در بستر مدرنیسم و پست‌مدرنیسم بررسی می‌کند و به پرسش‌های بنیادین درباره‌ی هویت، حضور و سیاست در اجرا پاسخ می‌دهد.

چرا باید کتاب از بازیگری تا اجرا را بخوانیم؟

کتاب از بازیگری تا اجرا اثری است که با گردآوری مقاله‌های کلیدی فیلیپ اوسلندر، امکان آشنایی با تحولات نظری و عملی تئاتر و اجرا را فراهم می‌کند. این کتاب با رویکردی تحلیلی، مرزهای میان تئاتر و اجرا را بازتعریف می‌کند و به پرسش‌های مهمی درباره‌ی نقش بدن، سیاست، جنسیت و هویت در اجرا می‌پردازد. خواننده با مطالعه‌ی این کتاب می‌تواند با جریان‌های فکری مدرنیسم و پست‌مدرنیسم در تئاتر آشنا شود و دیدگاه‌های متنوعی درباره‌ی بازیگری، تماشاگر، و اجرا به دست آورد. همچنین، کتاب با بررسی نمونه‌های متنوع از اجراهای معاصر، امکان مقایسه‌ی رویکردهای مختلف را فراهم می‌کند و به درک عمیق‌تری از تحولات تئاتر و هنر اجرا کمک می‌کند.

خواندن این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به دانشجویان و پژوهشگران تئاتر، علاقه‌مندان به نظریه‌های اجرا، فعالان حوزه‌ی هنرهای نمایشی و کسانی که به دنبال درک تحولات مدرنیسم و پست‌مدرنیسم در تئاتر هستند پیشنهاد می‌شود. همچنین به کسانی که دغدغه‌ی تحلیل بدن، سیاست و جنسیت در اجرا را دارند، مطالعه‌ی این اثر توصیه می‌شود.

بخشی از کتاب از بازیگری تا اجرا

«پیتر بروک اصطلاح تئاتر مقدس را برای توصیف اجرایی ابداع کرد که سودای ارتباط در سطح جهانی و ناملموس از تجربه را دارد: «جریان‌هایی که بر زندگی ما حکومت می‌کنند»، و «واقعیتی است عمیق‌تر از کامل‌ترین شکل زندگی روزمره». این میل به نفوذ در سطح تجربه، کار بروک و حتی کار پیشینیانی چون ژاک کوپو و آنتونن آرتو و نیز چهرهٔ معاصرش یرژی گروتوفسکی را مشخص می‌کند. نوشته‌های این افراد که همگی از کارگردان‌ها و نظریه‌پردازهای معروفی بودند، دو مفهوم از تئاتر را تعریف می‌کنند که قصد دارند به‌کمک افشای حقایق جهانی، روح انسان را پالایش دهند. یکی از مفاهیم که از کوپو نشئت می‌گیرد و در نوشته‌های بروک منعکس می‌شود، تئاتر جمعی است که با تجلیل هویت مشترک انسانی، تماشاگران را به هماهنگی عاطفی با یکدیگر درمی‌آورد. تئاتر «مقدسی» که آرتو و گروتوفسکی تعریف کرده‌اند، تئاتری درمانی است که برای پالایش روحی طراحی شده است و داده‌های روانی سرکوب‌شده را از بین می‌برد. تئاتر مقدس در اشکال مختلف ممکن است معادل مدرنِ تراژدی کلاسیک باشد، زیرا آشکارا به تغییرحالت عاطفی تماشاگر و رسیدن به کاتارسیس توجه دارد. برای رسیدن به هدف کنونی‌ام که ایجاد تمایز میان تئاتر جمعی و تئاتر درمانی است، از دو مفهوم کاتارسیس ارسطویی و روان‌درمانی استفاده خواهم کرد.»