کتاب از بازیگری تا اجرا

کتاب از بازیگری تا اجرا (جستارهایی در باب مدرنیسم و پست‌مدرنیسم)، با عنوان اصلی From Acting to Performance: Essays in Modernism and Postmodernism، نوشته فیلیپ اوسلندر و با ترجمه رضوانه امامی‌ پور، اثری پژوهشی و تحلیلی درباره‌ی تحولات نظری و عملی در حوزه‌ی تئاتر و اجراست. این کتاب که نشر نیماژ در سال ۱۴۰۳ آن را منتشر کرده است، مجموعه‌ای از مقاله‌های مهم اوسلندر را گردآوری کرده که در بازه‌ای بیش از یک دهه نوشته شده‌اند و به بررسی گذار تئاتر از مدرنیسم به پست‌مدرنیسم می‌پردازند. نویسنده با رویکردی انتقادی، نظریه‌های بازیگری و اجرا را از منظر تاریخی و فلسفی واکاوی می‌کند و به نقش بدن، سیاست و فرهنگ در شکل‌گیری اجراهای معاصر توجه دارد. نسخه‌ی الکترونیکی این اثر را می‌توانید از طاقچه خرید و دانلود کنید.

درباره کتاب از بازیگری تا اجرا اثر فیلیپ اوسلندر

کتاب از بازیگری تا اجرا، با گردآوری مقاله‌هایی از فیلیپ اوسلندر، به بررسی تحولات بنیادین در تئاتر و اجرا از دهه‌ی ۱۹۸۰ به بعد می‌پردازد. این کتاب با تمرکز بر نظریه‌های مدرن و پست‌مدرن بازیگری، به تحلیل روندهای فکری و عملی در تئاتر تجربی و هنر اجرا می‌پردازد. اوسلندر در این مجموعه، ابتدا به نظریه‌های الهام‌بخش تئاتر دهه‌ی ۱۹۶۰ مانند دیدگاه‌های آنتونن آرتو، یرژی گروتوفسکی، ژاک کوپو و پیتر بروک می‌پردازد و سپس مفاهیم بازیگری را با تئاتر پست‌مدرنیستی و اجراهای نوظهور مقایسه می‌کند.

بخش‌هایی از کتاب به بررسی سیاست بدن، نقش تماشاگر‌ـ‌بازیگر و تأثیر نظریه‌های فلسفی مانند ساختارشکنی دریدا بر تئاتر اختصاص یافته است. ساختار کتاب از بازیگری تا اجرا به‌گونه‌ای است که خواننده را با سیر تحولات نظری و عملی در تئاتر و اجرا آشنا می‌کند و هم‌زمان به پرسش‌های بنیادین درباره‌ی هویت، حضور و سیاست در اجرا پاسخ می‌دهد. فیلیپ اوسلندر با رویکردی تحلیلی، مرزهای میان تئاتر و اجرا را بازتعریف می‌کند و به چالش‌های نظری و عملی این حوزه‌ها می‌پردازد.

خلاصه کتاب از بازیگری تا اجرا

کتاب از بازیگری تا اجرا مجموعه‌ای از جستارهای تحلیلی است که به بررسی پیوستگی و تفاوت‌های میان تئاتر و اجرا می‌پردازد. اوسلندر در این کتاب، ابتدا با مرور نظریه‌های مدرنیستی بازیگری، به نقش بازیگر و تماشاگر در تئاتر سنتی و تجربی می‌پردازد و سپس گذار به پست‌مدرنیسم را از منظر اجرا و بدن بررسی می‌کند. او با تحلیل آثار و نظریه‌های چهره‌هایی چون آرتو، گروتوفسکی، کوپو و بروک، دو رویکرد عمده را در تئاتر مدرن شناسایی می‌کند: تئاتر جمعی که بر وحدت عاطفی و تجربه‌ی مشترک تأکید دارد و تئاتر درمانی که به پالایش روانی و خودکاوی فردی می‌پردازد. در ادامه، اوسلندر با ورود به مباحث پست‌مدرنیسم، به نقش سیاست، بدن و جنسیت در اجراهای معاصر می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه اجراهای پست‌مدرن مرز میان هنر والا و فرهنگ عامه را کم‌رنگ می‌کنند. او همچنین با بهره‌گیری از نظریه‌های فلسفی مانند ساختارشکنی، به نقد مفاهیم حضور، خود و هویت در بازیگری می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه بدن و زبان در اجرا همواره در معرض تفاوت و دلالت قرار دارند.

بخش‌هایی از کتاب به تحلیل اجراهای هنرمندانی چون ویتو آکونچی، آگوستو بوال، روزان بار و اورلان اختصاص یافته و نقش بدن، سیاست و جنسیت در شکل‌گیری اجراهای معاصر را برجسته می‌کند. در مجموع، کتاب از بازیگری تا اجرا، با رویکردی انتقادی و تحلیلی، تحولات نظری و عملی تئاتر و اجرا را در بستر مدرنیسم و پست‌مدرنیسم بررسی می‌کند و به پرسش‌های بنیادین درباره‌ی هویت، حضور و سیاست در اجرا پاسخ می‌دهد.

چرا باید کتاب از بازیگری تا اجرا را بخوانیم؟

کتاب از بازیگری تا اجرا اثری است که با گردآوری مقاله‌های کلیدی فیلیپ اوسلندر، امکان آشنایی با تحولات نظری و عملی تئاتر و اجرا را فراهم می‌کند. این کتاب با رویکردی تحلیلی، مرزهای میان تئاتر و اجرا را بازتعریف می‌کند و به پرسش‌های مهمی درباره‌ی نقش بدن، سیاست، جنسیت و هویت در اجرا می‌پردازد. خواننده با مطالعه‌ی این کتاب می‌تواند با جریان‌های فکری مدرنیسم و پست‌مدرنیسم در تئاتر آشنا شود و دیدگاه‌های متنوعی درباره‌ی بازیگری، تماشاگر و اجرا به دست آورد. همچنین کتاب با بررسی نمونه‌های متنوع از اجراهای معاصر، امکان مقایسه‌ی رویکردهای مختلف را فراهم می‌کند و به درک عمیق‌تر از تحولات تئاتر و هنر اجرا کمک می‌کند.

خواندن کتاب از بازیگری تا اجرا را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟

خواندن این کتاب به دانشجویان و پژوهشگران تئاتر، علاقه‌مندان به نظریه‌های اجرا، فعالان حوزه‌ی هنرهای نمایشی و کسانی که به‌دنبال درک تحولات مدرنیسم و پست‌مدرنیسم در تئاتر هستند، پیشنهاد می‌شود. همچنین برای کسانی که دغدغه‌ی تحلیل بدن، سیاست و جنسیت در اجرا را دارند، مناسب است.

درباره فیلیپ اوسلندر

فیلیپ اوسلندر (Philip Auslander) نظریه‌پرداز و پژوهشگر برجسته‌ی حوزه‌ی مطالعات اجراست که تمرکز اصلی کارهایش بر نسبت میان پرفورمنس، رسانه، فناوری، موسیقی و فرهنگ معاصر است. او از چهره‌های اثرگذار در تحلیل دگرگونی مفهوم اجرا در جهان مدرن و پست‌مدرن به‌ شمار می‌آید و آثارش نقش مهمی در بازاندیشی مرزهای تئاتر، بازیگری و هنرهای اجرایی داشته‌اند.

اوسلندر تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته‌ی تئاتر و فیلم به پایان رساند و مدرک دکتراش را از دانشگاه کرنل دریافت کرد. او سال‌ها به‌عنوان استاد در مدرسه‌ی ادبیات، رسانه و ارتباطات در مؤسسه‌ی فناوری جورجیا فعالیت کرد و در زمینه‌هایی چون مطالعات اجرا، بازیگری فیلم، موسیقی مردمی و پیوند میان اجرا و رسانه تدریس و پژوهش انجام داد.

حوزه‌ی پژوهشی اوسلندر به‌طور خاص بررسی اجرای هنری در بستر رسانه‌ای‌شده‌ی جهان معاصر است. او نشان می‌دهد که چگونه رسانه‌های ضبط، بازتولید و پخش دیجیتالْ مفهوم اجرای زنده، حضور بدنی، هویت و رابطه‌ی میان اجراگر و مخاطب را دگرگون کرده‌اند. از نگاه او، پرفورمنس دیگر صرفاً رویدادی زنده و گذرا نیست، بلکه در شبکه‌ای از بازنمایی‌ها، اسناد و فناوری‌ها معنا پیدا می‌کند.

از مهم‌ترین آثار اوسلندر می‌توان به کتاب‌هایی اشاره کرد که در مطالعات اجرا جایگاهی محوری یافته‌اند. کتاب زنده‌بودن: پرفورمنس در فرهنگ رسانه‌ای‌شده تحلیلی انتقادی از مفهوم اجرا در عصر رسانه‌های نوین ارائه می‌دهد. کتاب از بازیگری تا اجرا (جستارهایی در مدرنیسم و پست‌مدرنیسم) مجموعه‌ای از نوشته‌های او درباره‌ی گذار از بازیگری کلاسیک به اشکال متکثر اجرای معاصر است. آثار دیگری چون پرفورمنس گلم راک و «در کنسرت: اجرای شخصیت موسیقایی» نیز به بررسی هویت اجرایی، جنسیت و تئاتریالیته در موسیقی مردمی می‌پردازند.

اوسلندر علاوه‌بر فعالیت‌های دانشگاهی، در عرصه‌ی نقد هنری نیز حضوری فعال دارد و مقالات متعددی درباره‌ی هنر معاصر و پرفورمنس نوشته است. او سردبیری یک مجله‌ی آنلاین تخصصی در زمینه‌ی نقد هنر و فرهنگ را بر عهده دارد و تجربه‌هایی در فیلم‌سازی و بازیگری نیز داشته که نگاه نظری‌اش را با تجربه‌ی عملی اجرا پیوند می‌زند.

در مجموع، فیلیپ اوسلندر از نظریه‌پردازانی است که فهم معاصر از پرفورمنس را به‌عنوان پدیده‌ای میان‌رشته‌ای گسترش داده‌ است؛ پدیده‌ای که در آن بدن، رسانه، موسیقی، فناوری و سیاست فرهنگی در هم تنیده می‌شوند و تعاریف سنتی از اجرا و بازیگری را به چالش می‌کشند.

بخشی از کتاب از بازیگری تا اجرا

«پس کوپو و بروک، تئاتر را پدیده‌ای بینافرهنگی می‌دانند که به‌نوعی درک نیازهای اساسی انسان را در مخاطب بیدار می‌کند، البته هیچ‌یک از این دو نویسنده سازوکاری را توضیح نمی‌دهند که این امر را ممکن سازد. نظریات یونگ و ارسطو برای تفسیر نظریه‌های آن‌ها نقش مهمی را ایفا می‌کند. تئاتر کوپو و بروک توامان نماد و علت هستند: عناصر کهن‌الگویی (اندیشه‌نگاشت‌های افلاطونی، زبان جهانی و اسطوره) که براساس آن بنا شده‌اند تصاویری مطابق با کهن‌الگوها در ذهن مخاطب ایجاد می‌کنند. ازنظر ارسطو، کاتارسیس واکنشی عاطفی به هنر است که ماهیت عاطفی تماشاگر را نشان می‌دهد، و به‌واسطهٔ این عواطف تماشاگر «ممکن است تسخیر شود». واکنش به بازنمایش تئاتری جهانی از ناخودآگاه جمعی ناشی می‌شود؛ ماهیت عاطفی، انسان‌ها را به‌طور کل نشان می‌دهد و کاری به تمایلات فردی تماشاگران ندارد. این واکنش مشترک است و حس وحدتی را ایجاد می‌کند که کوپو و بروک توصیف می‌کنند. این تصور که نویسنده و بازیگر همین کاتارسیس را با تماشاگر تجربه می‌کنند، تماشاگر را قادر می‌سازد تا ازنظر احساسی وارد اجرا و با آن یکی شود. این تصور که تئاتر مکان خاصی است نیز به کاتارسیس کمک می‌کند: کوپو و بروک بر تفاوت‌های بین تئاتر و زندگی تأکید می‌کنند، و تصور این است که تئاتر نسخه‌ای شدت‌یافته از تجربه است. تئاتر جمعی که از واقعیت جدا شده و درعین‌حال آن را منعکس می‌کند، هنرمندان و تماشاگران را با هم به سطحی از واکنش عاطفی جهانی می‌برد و بعد آن‌ها را با درک عمیق‌تری از ساختارهای روانی مشترک در همهٔ مردم به واقعیت روز باز می‌گرداند. ازنظر ارسطو تعادل جدیدی که از طریق کاتارسیس به دست می‌آید گامی به‌سوی تعادل عاطفی انسان خوب و خردمند است، اما کوپو و بروک به این نکته اشاره می‌کنند که تعادل به‌دست‌آمده درک تازه‌ای از رابطهٔ فرد با جمع است. این دو نویسنده مانند ارسطو معتقدند که تماشاگرْ تئاتر را در شرایطی نزدیک به حالت عاطفی ایدئال ترک می‌کند. نمایش این کار را به همان شیوه‌ای پیش می‌برد که موسیقی از طریق عناصر تئاتری انتزاعی (ضرب‌آهنگ، صدا، تصاویر کهن‌الگویی) به‌جای تقلید انجام می‌دهد.»