کتاب فلسفه قاره ای

کتاب فلسفه قاره‌ای نوشتۀ کریستوفر کول وانت با ترجمۀ ابراهیم اسکافی در انتشارات شیرازه کتاب ما به چاپ رسیده است. این کتاب جزو مجموعۀ کتاب‌های قدم اول در حوزۀ فلسفه است که با تصاویر متعدد، تاریخ فلسفۀ قاره‌ای و مفاهیم آن را به زبان ساده شرح می‌دهد.

درباره کتاب فلسفه قاره ای

کتاب فلسفه قاره‌ای یک بررسی اجمالی دربارۀ این حوزه از فلسفه است که گرچه معنا و حیطۀ مشخصی ندارد اما از سدۀ گذشته وارد زبان مختص به فلسفه شده است. این کتاب با بررسی دیدگاه‌های تعدادی از فیلسوفان بزرگ دوران مدرن و پسامدرن از جمله نیچه، هایدگر، دریدا، دولوز، آگامبن و ژیژک و نیز جنبش‌های فلسفی چون ایدئالیسم آلمانی، پساساختارگرایی و فمینیسم، قدم اولی است برای تشریح برخی از تفکرات نیرومند و پرحاشیه که در این زمینه تا کنون در محافل روشنفکری و دانشگاهی مورد بحث و بررسی قرار گرفته‌اند.

تمام صفحات کتاب فلسفه قاره‌ای مصور هستند. در طراحی و چینش این تصاویر سعی شده که متناسب با متن باشند تا خواندن کتاب را برای یک تازه‌کار بسیار جذاب و راحت می‌کند؛ به‌ویژه که متن کتاب نیز ساده و روان است. برای کسانی که می‌خواهند اولین بار شروع به خواندن تاریخچه‌ای از فلسفۀ قاره‌ای، متفکران آن و مفاهیم اصلی آن بکنند، این کتاب بسیار مفید خواهد بود.

خواندن کتاب فلسفه قاره ای را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

به دوستداران کتاب‌های تاریخ فلسفه به‌ویژه فلسفۀ مدرن پینشهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب فلسفه قاره ای

«آن طورکه فردیش نیچه، فیلسوف بزرگ قاره‌ای ادعا می‌کند، ما تازه زمانی شروع به تفکر و زندگی خلاقانه می‌کنیم که دیگر انتظار نداشته باشیم جهان، پاسخ‌گو و آیینه مفروضات ما درباره خودمان باشد. جز این باشد ما احتمالا کودن و مغرور می‌شویم. «فلسفه قاره‌ای» نامی است برای میل به حضوری فراتر از آن نوع خودفریبی آسوده‌ای که نیچه به تمسخر می‌گیرد. اگر ما از حیث تفکر، همچنان نسبتاً ایستا و بلاتغییر بمانیم، در آن صورت دیگر توان زندگی برای ایجاد تغییر و بروز خلاقیت نیز فروکش خواهد کرد. فلسفۀ قاره‌ای مبتنی بر این حس درونی است که تفکر می‌تواند با سکون و میل سرکش به یک‌سان ماندن مخالفت کند. «فلسفۀ قاره‌ای» ناظر بر شکل رادیکالی از فلسفه است که با آثار اندیشمندان اروپا در دورۀ روشنگری قرن هجدهم تا حال حاضر شکل گرفته است. اصالت اندیشمندان عمدۀ فلسفه قاره‌ای به آلمان و اروپای شمالی بازمی‌گردد، اما از نیمۀ قرن بیستم این نوع تفکر عمدتاً به فرانسه رفت. آن‌طور که آلن بدیو یکی از فیلسوفان برجستۀ معاصر بیان می‌کند: در عمل، تمام فلسفۀ فرانسوی بحث بر سر میراث آلمان و جنبش‌های سازندۀ آن در دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ است.»