کتاب نگاهی روانکاوانه به توجه طلبی

کتاب «نگاهی روانکاوانه به توجه طلبی» نوشتۀ آدام فیلیپس و ترجمۀ مریم تقدیسی است و پندار تابان آن را منتشر کرده است.

درباره کتاب نگاهی روانکاوانه به توجه طلبی

«توجه‌طلبی یکی از بهترین کارهایی است که انجام می‌دهیم، حتی اگر بدترین راه‌ها را برای انجام آن انتخاب کنیم.» شاید از خواندن این جمله تعجب کنید؛ اما آدام فیلیپس، ‌ روان‌درمانگر و جستارنویس شناخته‌شدهٔ بریتانیایی و نویسندۀ کتاب نگاهی روانکاوانه به توجه‌طلبی به این جمله اعتقاد دارد. چه چیزی در پس تمنای توجه وجود دارد که آن را پذیرفتنی می‌کند؟

انسان‌ها به شیوه‌های خاص و نامتعارفی توجه و جلب‌توجه می‌کنند و نکتۀ جالب این است که به هر چیز و هر کسی توجه نمی‌کنند؛ مشتاق هرکسی نیستند. فقط افراد، تصاویر، چیزها، نقش‌ونگارها، ریتم‌ها و کلمات خاصی هستند که آن‌ها را تحت‌تأثیر قرار می‌دهند؛ کتاب نگاهی روانکاوانه به توجه‌طلبی شامل ۳ جستار و یک پیوست می‌شود و مفهوم توجه و ریشه‌های روانکاوانهٔ آن را توضیح می‌دهد. این کتاب بیان می‌کند که چند گونه توجه وجود دارد، افرد به چه چیزی و چرا توجه می‌کنند، جلب‌توجه از سوی آدم‌ها چگونه و با چه انگیزه‌ای شکل می‌گیرد و ریشه‌های آن چیست. آدام فیلیپس رابطهٔ بین شرم و توجه را بررسی می‌کند و از خلاءهای توجه می‌گوید. او که آثاری دربارۀ نقد ادبی هم نوشته است، علاقه‌اش به ادبیات در این اثر هم پیداست و ارجاعاتی هم به آثار ادبی دارد.

خواندن کتاب نگاهی روانکاوانه به توجه طلبی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دوستداران کتاب‌های روان‌شناسی و علاقه‌مندان به کتاب‌های موفقیت و خویاری پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب نگاهی روانکاوانه به توجه طلبی

«مخلوقاتی هستیم که بر اساس علایق و توجهاتمان رفتار می‌کنیم (حداقل از زمانی که با این مفاهیم آشنا شده‌ایم). مخلوقاتی هستیم که رشدمان به طور ایدئال بر اساس کشف علایقمان بنا نهاده شده است. موجوداتی هستیم که در ابتدا بر اساس تمایل ذاتی‌مان به حفظ بقا و شاخ‌وبرگ خیال‌پردازانهٔ آن زندگی می‌کنیم و سپس برحسب توان و قوهٔ ابتکارمان تاحدامکان کنجکاوی‌مان را دنبال می‌کنیم. شاید فکر کنیم توجه به دنبال نیاز ایجاد می‌شود و تحت‌تأثیر نحوهٔ پرورشمان شکل می‌گیرد (توجه واژهٔ دیگری برای رغبت است). همان‌طور که می‌دانیم نوزادان و کودکان خردسال دربارهٔ خواسته‌های خود بسیار مصمم هستند، طاقت ناکام شدن را ندارند و به‌سرعت حوصله‌شان سر می‌رود و علاقه و توجهشان را از دست می‌دهند. ما هم در بزرگسالی معمولاً علایقمان را بدیهی فرض می‌کنیم و دغدغهٔ بیش از حد لزوم بابتشان به خود راه نمی‌دهیم، البته اگر به اندازهٔ کافی خوش‌شانس باشیم. تنها زمانی که مسائل به نحوی برایمان آزاردهنده می‌شوند به آنها توجه نشان می‌دهیم (که در این صورت می‌توان از واژهٔ «توجه» به‌عنوان مترادفی برای هراس، وسواس، انحراف، اعتیاد، ایدئولوژی، عادات تفننی یا انضباط استفاده کرد).»