کتاب اضطراب امتحان

کتاب «اضطراب امتحان» نوشتۀ مسلم شاهرخی، مژگان مرادی دولت آبادی، فاطمه لچینانی و سالار دوستی است و انتشارات رشد فرهنگ آن را منتشر کرده است. این کتاب به بررسی علل و راهکارهای مقابله با اضطراب امتحان می‌پردازد. 

درباره کتاب اضطراب امتحان

اضطراب امتحان فقط مشکل دانش‌آموزان نیست، بلکه هر کسی که در یک موقعیت امتحان و ارزیابی قرار بگیرد ممکن است دچار اضطراب شود. اما چون بیشتر امتحانات و ارزشیابی‌ها در مدارس و مراکز آموزشی برگزار می‌شود، بیشتر دانش‌آموزان مبتلا به اضطراب امتحان می‌شوند؛ بنابراین تحقیقات در این حوزه اغلب بر روی دانش‌آموزان انجام می‌گیرد. نشانه‌هایی که در نتیجۀ ابتلا به این مشکل در رفتار، افکار و هیجانات آن‌ها دیده می‌شود نشان می‌دهد که تا چه میزان این موضوع و بررسی ابعاد آن اهمیت دارد و بر آیندۀ تحصیلی دانش‌آموزان اثر خواهد داشت. امروزه پیداکردن راه‌حل‌های مؤثر برای ازبین‌بردن اضطراب امتحان به یک ضرورت تبدیل شده است.

کتاب اضطراب امتحان نتیجۀ یافته‌های علمی و پژوهشی در حوزۀ روان‌شناسی و حیطۀ آموزش و یادگیری است. دانش‌آموزان، دانشجویان،مشاوران مدارس، مربیان و علاقه‌مندان به حوزۀ روان‌شناسی تربیتی، با مطالعۀ کتاب اضطراب امتحان می‌توانند کنترل و مدیریت‌کردن اضطراب را یاد گرفته و یا حداقل آن را کاهش دهند. 

کتاب اضطراب امتحان در ۸ فصل تنظیم شده است. فصل‌های کتاب عبارت است از: «فصل اول: اضطراب: تعاریف و انواع آن»، «فصل دوم: اهمیت تاریخی اضطراب امتحان»، «فصل سوم: علائم و نشانه‌های اضطراب امتحان»، «فصل چهارم: سبب‌شناسی اضطراب امتحان»، «فصل پنجم: سنجش اضطراب امتحان»، «فصل ششم: روش‌های مقابله با اضطراب امتحان»، «فصل هفتم: برنامۀ آموزشی برای کاهش اضطراب»، «فصل هشتم: آموزش راهبردهای مطالعه»، «فصل نهم: جمع‌بندی»

خواندن کتاب اضطراب امتحان را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دانش‌آموزان، دانشجویان،مشاوران مدارس و مربیان پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب اضطراب امتحان

«اضطراب به منزلۀ بخشی از زندگی هر انسان در همۀ افراد، در حدی اعتدال‌آمیز وجود دارد و در این حد به‌عنوان پاسخی سازش یافته تلقی می‌شود. فقدان اضطراب ممکن است ما را با مشکلات و خطرات قابل‌ملاحظه‌ای مواجه کند. اضطراب در پاره‌ای از مواقع سازنده و خلاقیت را در فرد افزایش می‌دهد. امکان تجسم موقعیت‌ها و سلطه بر آنها را فراهم می‌آورد و یا اینکه وی را بر می‌انگیزد تا به‌طورجدی با مسئولیت مهمی مانند آماده‌شدن برای یک امتحان یا پذیرفتن یک وظیفۀ اجتماعی مواجه شود؛ بالعکس، اضطراب مرضی که جنبۀ مزمن و مداوم دارد، نه‌تنها نمی‌توان آن را پاسخ سازش‌یافته دانست؛ بلکه باید آن را به‌منزلهٔ منبع شکست سازش‌نایافتگی و استیصال گسترده‌ای تلقی کرد که فرد را از بخش عمده‌ای از امکاناتش محروم می‌کند.»