کتاب آن چهارده روز

کتاب الکترونیکی «آن چهارده روز» اثری از مؤسسهٔ بیان معنوی و یاسر امینیان و سیدمحمود زارعی و جواد چناری و محمدمهدی صالح پرور و سیدکوشا اعتمادی است. این کتاب دربردارندهٔ روایت چهارده رخداد ویژه در زندگی امیرالمومنین (ع) از زبان خود امیرالمومنین (ع) است.

درباره کتاب آن چهارده روز

کتاب آن چهارده روز را می‌توان به‌نوعی یک زندگینامهٔ خودنوشت دانست. این کتاب روایت ۱۴ نقطهٔ عطف و اتفاق خاص زندگی امیرمؤمنان به روایت خود ایشان است. کتاب از ۲ قسمت اصلی تشکیل شده است که بخش اول آن ۷ امتحان علی (ع) در زمان حیات پیامبر (ص) و بخش دوم ۷ امتحان علی (ع) بعد از رحلت پیامبر (ص) است.

کتاب آن چهارده روز را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب به افرادی که مایل هستند دربارهٔ زندگی حضرت علی (ع) اطلاعات بیشتری کسب کنند، پیشنهاد می‌شود.

بخشی از کتاب آن چهارده روز

«سپس امام فرمود: ای مرد یهودی! اما امتحان پنجم این بود: قریش و تمام عرب برای قتل پیامبر و نسل عبدالمطلب هم‌پیمان شدند که تا وقتی پیامبر و این نسل را از میان برندارند، به خانه‌هایشان بازنگردند. سپس درحالی‌که از موفقیت خود مطمئن بودند، با جنگ‌افزارهایشان در نزدیک مدینه مستقر شدند.

پیامبر از سوی جبرئیل مطلع شد و به همراه مهاجرین و انصار مشغول کندن خندقی به دور خود شدند. (۲) سپاه کفر پشت خندق خیمه زد و ما را محاصره کرد. برآورد آنان این بود که مسلمانان بسیار ضعیف‌اند و پیروزی از آنِ قریش خواهد بود. کفار از آن سوی خندق فریاد می‌کشیدند و ما را تهدید می‌کردند و از این سوی، رسول خدا آنها را به خدا دعوت می‌کرد و از آنها می‌خواست که به خاطر نسبت خویشاوندی دست از جنگ بردارند. قریش اما جری‌تر شده، بیشتر پرخاش و تهدید می‌کردند.

تک‌سوار آن روز قریش و بلکه همهٔ عرب «عَمْرو بن عَبْدِوَد» در سپاه کفر حاضر بود. او مانند شتری که هنگام جفت‌گیری صداهای شدید از گلو بیرون می‌آورَد عربده می‌کشید، رجز می‌خواند، شمشیر و نیزه‌اش را می‌چرخاند و مبارز می‌طلبید. اما در سپاه اسلام، نه کسی داوطلب مبارزه با او می‌شد و نه کسی امید پیروزی بر او را داشت. نه تعصب و نه بصیرت کسی را به مبارزه با او برنمی‌انگیخت.

سپس رسول خدا مرا خواست (۳) و با دست خود عمامه بر سرم نهاد، و این شمشیرش (یعنی ذوالفقار) را به من داد و مرا راهی میدان کرد. من در حالی به سمت عمرو بن عبدود رفتم که زنان مدینه به‌سبب ترس و نگرانی که از عاقبت من در رویارویی با او داشتند، بر من می‌گریستند. اما خداوند متعال او را به دست من کشت در حالی‌که عرب در آن روز هیچ کس را هم رتبهٔ او نمی‌دانست؛ و با این ضربهٔ سنگین من بر آنان، قریش و دیگر طوایف عرب شکست خورده و پراکنده شدند. و این جراحت که در سرم می‌بینی بر اثر ضربه‌ای است که عمرو در آن مبارزه بر من وارد کرد.

آنگاه رو به اصحاب کرد و فرمود: آیا چنین نیست؟»