کتاب ACT برای اختلال وسواس فکری-عملی

کتاب «ACT برای اختلال وسواس فکری-عملی» نوشتۀ میشل توهیگ و ترجمۀ زهره عباسی، عبداله هاشمی چشنی و شیما سادات برقعی است و انتشارات رشد فرهنگ آن را منتشر کرده است. این کتاب راهنمای جامعی برای درمانگران برای پیشبرد اهداف درمانی صحیح است.

درباره کتاب ACT برای اختلال وسواس فکری-عملی

ACT یا درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد یکی از درمان‌های موج سوم است و در مقایسه با درمان شناختی رفتاری، بیشتر بر پذیرش و تمایل به تجربۀ احساسات درونی از طرف بیمار تأکید می‌کند. یکی از ویژگی‌های این درمان به چالش نکشیدن افکار منفی و تغییر آنها است هرچند که برخی اوقات رخ می‌دهد. با استفاده از این روشِ درمانی، بیماران می‌آموزند که چگونه عقیدۀ سرکوب‌کردن پریشانی‌ها را کنار بگذارند، چگونه خود را از افکار مزاحم راحت کرده و هیجانات ناخوشایندشان را تحمل کنند. نظریۀ درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد از اصطلاحی به نام انعطاف‌پذیری روان‌شناختی نشئت می‌گیرد. انعطاف‌پذیری روان‌شناختی فرایندی است که در آن انسانِ آگاه رفتارش را در جهت ارزش‌های انتخاب‌شده‌اش تغییر می‌دهد.

درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد تنها روشی برای درمان رفتارهای نا به هنجار نیست بلکه زیربنای فلسفی و نظری دارد و بر اساس ارتباط بین زبان و شناخت است. این درمان بر این عقیده استوار است که مشکلات انسان عمیقاً از آن دسته فرایندهای رفتاری نشئت می‌گیرد که تمام انسان‌های به هنجار را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد و در واقع بر زبان و ادراک انسان‌ها تأثیر می‌گذارد.

کتاب ACT برای اختلال وسواس فکری-عملی بر اساس رویکرد درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد است و یک راهنمای درمانی محسوب می‌شود که تمام جلسات درمان را توضیح می‌دهد. توهیگ راهنمای درمانی آن را به طور دقیق تدوین کرده است. توضیح جلسات درمان، مطالب کتاب را غنی‌تر کرده و روان‌درمانگران برای پیشبرد اهداف درمانی خود و بهبود بیماران وسواس فکری- عملی می‌توانند از آن استفاده کنند. 

خواندن کتاب ACT برای اختلال وسواس فکری-عملی را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به روان‌شناسان، درمانگران و مشاوران پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب ACT برای اختلال وسواس فکری-عملی

«درمانگر باید به‌خاطر داشته باشد که درمان‌جو بخشی از همان اجتماع کلامی است که درمانگر می باشد و با مقاصد مشابه برای کنترل عواطف و احساسات تلاش می‌کند. اگر درمان گر احساس کند که درمان‌جو در تلاش سهیم است، پس درمان گر مؤثرتر خواهد بود. درمان گر احتمالاً هرگز اختلال وسواس فکری نداشته است، اما مطمئناً با نگرانی‌هایی دربارهٔ شایستگی، این احساس که دوست داشته نمی‌شود و نگرانی‌هایی دربارهٔ آینده دست‌وپنجه نرم کرده است»