کتاب جستاری فقهی در نکاح با ربات انسان نما

کتاب «جستاری فقهی در نکاح با ربات انسان نما» نوشتۀ حسین علی بینا و کمال قانع است و میراث ماندگار آن را منتشر کرده است. این کتاب به بررسی موضوع ربات انسان‌نما و تأثیر آن در زندگی امروز به‌ویژه مسئلۀ نکاح می‌پردازد. 

درباره کتاب جستاری فقهی در نکاح با ربات انسان نما

انسان همواره با محیط اطرافش رابطۀ مستقیم دارد و این ارتباط تنگاتنگ تأثیرات مستقیمی را بر زندگی افراد مختلف گذاشته است. یکی از این تأثیرات نوع ارتباط افراد با هم در عصر حاضر است که در طول چندین سال پیشرفته‌ای زیادی داشته و موجب تغییرات ارتباطات و نوع رفتار افراد مختلف با هم شده است. از طرف دیگر بشر از ابتدای خلقت همواره به دنبال پیشرفت‌های مختلف در جنبه‌های مختلف زندگی خود بوده است؛ از ساخت خانه برای خود گرفته تا تولید سلاح و بسیاری از چیزهای دیگر.

امروزه انسان در حوزه‌های رباتیک، هوش مصنوعی مشغول فعالیت و پیشرفت است و این پیشرفت‌ها آن‌قدر در زندگی بشریت تأثیر گذاشته که باعث شده تا چالش‌های مختلفی را برای افراد به وجود بیاورد. یکی از این چالش‌ها در عرصۀ خانواده و ربات انسان‌نما است که سؤالات بسیاری را در این باره مطرح کرده است و به‌تبع پرسش‌های مطرح‌شده، پژوهش‌های متعدد و مختلفی انجام می‌شود. کتاب جستاری فقهی در نکاح با ربات انسان‌نما یکی از همین پژوهش‌ها است. موضوع کتاب جستاری فقهی در نکاح با ربات انسان‌نما در راستای پیشرفت در تکنولوژی و چالشی که در آیندۀ نزدیک به وجود خواهد آمد، به بررسی این موضوع می‌پردازد. نویسندگان امیدوار هستند فقه تکنولوژی بتواند مسائل را حل کرده و برای آن چاره‌اندیشی کند.

خواندن کتاب جستاری فقهی در نکاح با ربات انسان نما را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

خواندن این کتاب را به دانشجویان رشتۀ فقه و علاقه‌مندان به تکنولوژی و مسائل فقهی پیشنهاد می‌کنیم. 

بخشی از کتاب جستاری فقهی در نکاح با ربات انسان نما

«نمونه‌های زیادی از دستگاه‌های خودکار در تاریخ وجود دارد که برخی در اثر گذر زمان جان سالم به در نبرده‌اند. مانند ” Drawing Boy Automata“ یک اسباب‌بازی مکانیکی کوچک ساخته شده از بیش از۶۰۰۰ قطعه که قادر به نوشتن به صورت مستقل بود. مردی آینده‌نگر که توانست این ربات را بسازد پیر ژاکت دروز بود. لئوناردو داوینچی طرح‌هایی برای یک شوالیه مکانیکی کشید که از نظر تئوری می‌تواند سر خود را حرکت دهد، بازوهایش را روی‌هم بگذارد و سایر عملکردهای انسانی را انجام دهد. بااین‌حال، اولین طرح‌های ثبت شده برای یک دستگاه خودکار به سال ۱۲۰۶ برمی‌گردد که بیش از دو قرن پیش از داوینچی بود. این ارکستر شناور که توسط دانشمند الجزری طراحی و توسعه‌یافته بود، یک گروه چهارنفره است. اگرچه این دستگاه هیچ شباهتی به یک ربات مدرن ندارد، اما توانایی آن در برنامه‌ریزی برای پخش آهنگ‌های مختلف قابل‌توجه است.»