کتاب پیری، جهان ناشناخته

کتاب پیری، جهان ناشناخته نوشتهٔ سعید سمندری و سمیرا زمانی و منیر یزدانی است و انتشارات کنکاش آن را منتشر کرده است. با این کتاب شناخت جامع‌تری نسبت به سالمندان و دنیای آن‌ها پیدا خواهید کرد. 

درباره کتاب پیری، جهان ناشناخته

این کتاب ترجمه‌ای از کتاب growing old نوشتهٔ خانم Quinodoz Danielle، روانکاو مشهور فرانسوی است. البته برای روشن‌ساختن پاره‌ای از موضوعات و واژه‌ها به ناچار بخش‌هایی به کتاب افزوده شده که هم در متن اصلی و هم در پانوشت‌های آخر هر فصل دیده می‌شوند. بخش پایانیِ کتاب نیز به نام پیوست، به فصل‌های کتاب اصلی افزوده شده‌است. در این بخش به شرح واژه‌های روان‌شناسی و به ویژه روانکاوی پرداخته شده است.

سالمندان، گروه سنی رو به رشدی هستند که به یُمن پیشرفت‌های علم پزشکی بخش قابل توجهی از جامعه را تشکیل می‌دهند. از این رو پژوهش و آموزش در این قلمرو مهم و ارزشمند، از اولویت‌های علمی جامعه به شمار می‌رود. این کتاب از معدود کتاب‌های جامع در زمینهٔ روان‌شناسی و به‌ویژه روانکاوی سالمندان به زبان فارسی است.

خواندن کتاب پیری، جهان ناشناخته را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

مطالعهٔ این کتاب را به تمامی دست‌اندرکاران بهداشتی که با سالمندان سر و کار دارند یا علاقه‌مند به دانستن آن هستند، سفارش می‌کنیم. هرچند برای روان‌پزشکان، متخصصان طب سالمندی، روان‌شناسان، پزشکان خانواده و پرستاران می‌تواند بسیار مفید باشد. افزون بر این، آن‌هایی که نگران سلامتی نزدیکان سالمند خود هستند یا سالمندی پویا همراه با شادی و خردمندی را آرزو می‌کنند، از مطالب هر فصل کتاب بهرهٔ کافی خواهند برد.

بخشی از کتاب پیری، جهان ناشناخته

درست به همان اندازه که جمله‌ای را می‌نویسیم، عمرمان سپری می‌شود و پیرتر می‌شویم. شما نیز به همان اندازه که این جمله را می‌خوانید، مسن‌تر می‌شوید. بنابراین هر فردی حتی بدون فکر کردن به این موضوع، ناخواسته پیر می‌شود. اما می‌توان فرایند پیری را با فعالیت و تلاش توأم نمود. هر شخصی خودش زندگی‌اش را می‌سازد و هیچ‌کس به جای دیگری زندگی نمی‌کند. از این رو من در مورد بخش مهمی از زندگی یعنی پیر شدن، می‌نویسم. پیر شدن تنها به معنای افزایش سن نیست؛ بلکه فرایند پیری شیوه‌ای است که فرد سال‌های عمر خود را سپری می‌کند و شاید حتی به معنای خو گرفتن با ارزش‌های معنوی دوران پیری هم باشد.

چگونه می‌توان فرایند پیر شدن را تعریف‌کرد؟ در این فرایند فرد تاریخچهٔ زندگیِ درونی خود را ارزیابی می‌کند تا بتواند پایان زندگی خود را به ابتدا و انتهای آن پیوند دهد. «درحقیقت، هر شخصی تاریخچه زندگی درونی خود را بازسازی می‌کند. برای مثال بعضی افراد آلبوم عکسی از لحظه‌های مهم زندگی خود تهیه می‌کنند. بعضی‌ها پیرامون داستان زندگی خود کتاب می‌نویسند یا صحبت می‌کنند. بعضی نیز هر کاری بتوانند انجام می‌دهند تا به امور زندگی خود سر و سامان دهند.

هرچه شخص به پایان عمر خود نزدیک‌تر می‌شود، تمایل او برای منسجم‌کردن زندگی بیش‌تر می‌شود. اما در بسیاری از افراد این گرایش در مقابل تمایلی مخالف و ناخودآگاه قرار می‌گیرد و هرچه فرد پیرتر می‌شود، تقابل بیش‌تر می‌شود. این تمایلِ ناخودآگاه هر تلاشی را برای دست‌یابی به دیدگاهی یکپارچه از تاریخچه زندگی سرکوب می‌کند تا فرد با این واقعیت که زندگی او روزی به پایان می‌رسد، روبرو نشود. براساس این تمایل، رخدادهای زندگی فرد بدون هیچ پیوندی کنار یک‌دیگر قرار می‌گیرند. در نتیجه، تاریخچه منسجمی از زندگی فرد شکل نمی‌گیرد. گاهی اوقات بیماران سالمند در تلفیق این دو تمایل متناقض با مشکل مواجه می‌گردند. در نتیجه ممکن است کشمکش‌های درونی آن‌ها آغاز گردد. برای درک بهتر این موضوع به فصل‌های بعدی مراجعه کنید. آن‌جا به شیوه تصور فرد از گذشت زمان و ارتباط آن با این موضوع می‌پردازیم.