کتاب بازیگری متد

کتاب بازیگری متد نوشتهٔ احمد دامود است و نشر مرکز آن را منتشر کرده است. شیوهٔ اکتورز استودیو در پرورش بازیگر با بخش‌هایی درباره تفاوت‌های بازیگری در سینما و تئاتر در این کتاب آمده است.

درباره کتاب بازیگری متد

«بازیگری متد» که بعضی آن را به بازیگری شیوه‌دار یا شیوه‌گرا و بازیگری اسلوب‌دار ترجمه کرده‌اند روشی از بازیگری است که در «اکتورز استودیو» بزرگ‌ترین مؤسسه‌ٔ آموزش بازیگری جهان، که «آرتور پن» و «سیدنی پولاک» سرپرستی آن را به عهده داشتند، تدریس می‌شود. بازیگرانی چون مارلون براندو، ال پوچینو، داستین هافمن، رابرت دنیرو، مریل استریپ، فی داناوی، وارن بیتی، پل نیومن، و بسیاری دیگر از بازیگران مشهور جهان در اکتورز استودیو آموزش دیده‌اند. این کتاب با استفاده از معتبرترین مراجع و منابع به آموزش بازیگری متد می‌پردازد.

خواندن کتاب بازیگری متد را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم

این کتاب را به دانشجویان و هنرآموزان بازیگری پیشنهاد می‌کنیم.

بخشی از کتاب بازیگری متد

«از بازیگری متد به عنوان رُنسانس بازیگری یاد می‌شود. البته این رنسانس از مدت‌ها قبل توسط کنسانتین استانیسلاوسکی در شوروی آغاز شده بود، سپس به کشورهای دیگر، از آن جمله به آمریکا راه یافت و از دهه ۱۹۳۰ به بعد، با تکامل تدریجی آن به وسیله «تئاتر گروه» و «اکتورز استودیو» با نام بازیگری متد شهرت یافت. هدف این رنسانس حقیقت‌جویی هرچه بیشتر در بازیگری بود.

پس از شروع به کار تئاتر گروه که هارولد کلرمن، لی استراسبرگ و شریل کرافورد پایه‌گذاران آن بودند، به زودی استلا آدلر و الیا کازان نیز به آن پیوستند و برای یک دهه بهترین اجراهای تئاتری آمریکا را ارایه دادند. آنان در بینش بازیگران و کارگردانان تئاتر آن زمان تحول و پیشرفت عمده‌ای ایجاد کردند و شهرتی جهانی برای خود و «برادوی» کسب کردند. بازیگری متد گرچه در آغاز برای بازیگران تئاتر شکل گرفت ولی به سرعت سینمای آمریکا و جهان را، به عنوان موفق‌ترین شیوه بازیگری در قرن بیستم فتح کرد.

بازیگری متد، در حقیقت ترکیبی از نظریات استانیسلاوسکی و واختانگوف است، ولی برای رسیدن به این ترکیب راهی نسبتاً طولانی طی شد و عمدتاً توسط لی استراسبرگ به شکل نهایی خود دست یافت. فوستر هیرش می‌نویسد: "... همه چیز از سال ۱۹۲۸ با جلسات سخنرانی هارولد کلرمن، در جمعه شب‌ها آغاز شد.... ما می‌دانستیم که وارد موضوع بسیار مهمی شده‌ایم. ورود به این جلسات سخنرانی برای همه علاقمندان آزاد بود. این سخنرانی‌ها ابتدا در محل زندگی کلرمن برگزار می‌شد، سپس به آپارتمان شریل کرافورد که فضای بزرگتری داشت نقل‌مکان کردیم تا پاسخ‌گوی جمعیتی که هر هفته بر تعدادشان افزوده می‌شد، باشیم و بالاخره به استین‌وی هال که محلی عمومی است رفتیم و ساعت آن را نیز به یازده‌ونیم صبح جمعه انداختیم.»